Aralıklar değişse de daha çok ve daha az

Sıranın uzunluğu ile nesne sayısı

Dört büyük kâğıt kareyi birbirinden uzak koyduğunuzda sıra, dört kareyi yan yana koyduğunuz sıradan daha uzun görünebilir. Uzun sırada gerçekten daha çok kare var mı? Bu etkinlikte çocukla yetişkin iki gruptaki nesneleri birer birer eşleyerek sayıları karşılaştırır.

Bir gruptaki her nesne diğer gruptaki bir nesneyle eşleşiyor ve hiçbir nesne açıkta kalmıyorsa bu iki grubun sayısı eşittir. Daha sonra bir gruba bir nesne ekleyip eşleme sonunda hangisinin açıkta kaldığını inceleyebilirsiniz.

Çocuk nesneleri hareket ettirebilir, bir çifti gösterebilir veya yetişkine ne yapacağını söyleyebilir. Sayıları ezberden söylemek ilk eşleme için şart değildir. Bir çiftle başlayıp çocuğun isteğine göre devam etmek mümkündür.

Her sırada dört nesne olması yalnızca örnektir. İkiyle başlamak bazı aileler için daha erişilebilir olabilir. Çocuk o gün istemiyorsa malzemeleri kaldırın ve başka bir etkinlik seçin.

«Daha büyük» sözü bazen sıranın kapladığı alanı, bazen nesne sayısını anlatır. Soruyu açık kurun: «Hangi sırada daha çok kare var?» Sonra ayrı olarak «Hangi sıra daha uzun?» diye sorabilirsiniz. İki sorunun cevapları farklı olabilir.

Birer birer eşleme, sayma sözcüklerini bilmeden de iki grubu karşılaştırmak için kullanılabilir. Her çiftin bir üyesi ilk gruptan, diğeri ikinci gruptan gelir. Hiç nesne açıkta kalmadığında bu iki grupta eşit sayıda nesne bulunur.

Uzun bir sıra başka bir örnekte gerçekten daha çok nesne içerebilir. Bu nedenle «uzun sıralarda her zaman aynı sayıda nesne vardır» gibi bir kural çıkarmayın. Her yeni durumda mevcut nesneleri kontrol etmek gerekir.

Çocuk renk, boy veya kullanım gibi başka özellikleri fark edebilir. Önce hangi özelliği seçtiğini dinleyin. Nesne sayısını karşılaştırmak istiyorsanız bu soruyu ayrıca sunun ve çocuğun devam etmek isteyip istemediğini öğrenin.

Örnekteki kare sayısı yetişkinin hazırlığı sırasında kontrol edilir. Çocuğun dört sayısını söylemesi veya bütün parçaları kendisinin taşıması gerekmez. Katılım, seçim yapmak veya bir çifti göstermek şeklinde de olabilir.

Gerekli malzemeler

Sekiz büyük ve güvenli nesne seçin: kâğıt kareler, bloklar veya çocuğa uygun büyüklükte başka parçalar olabilir. İlk karşılaştırmada benzer boydaki nesneler kullanmak, nesne boyu yerine aralarındaki uzaklığa odaklanmayı kolaylaştırır.

Ağzına küçük parça götürebilecek çocuklar için küçük nesneler uygun değildir. Çocuk parçayı tutmakta zorlanıyorsa seçimini işaret veya alışık olduğu iletişim yoluyla yapabilir; yetişkin doğrulayıp hareket ettirebilir.

İki sıranın ve oluşturulan çiftlerin görülebileceği sabit bir yüzey bulun. Desenli masa dikkati dağıtıyorsa düz bir kâğıt altlık kullanılabilir. Parçalar üst üste gelmemeli veya masadan düşecek biçimde yerleştirilmemelidir.

Bir başkasına ait oyuncakları kullanmadan önce izin alın. Eşya o anda başka birine gerekliyse büyük kâğıt parçaları kullanabilirsiniz. Özel bir set satın almak gerekli değildir.

Kâğıt kareler hazırlarken çocuğun görüp seçebileceği bir büyüklük kullanın. Makas çocuğa uygun değilse yetişkin keser veya ayrı büyük kâğıtlara şekil çizer. Malzemenin kaymaması için düz ve sabit bir yüzey seçin.

Grupları ayırmak için her sıranın altına farklı büyük bir kâğıt koyabilirsiniz. Bu altlıkların sayılan nesne değil, yer işareti olduğunu açıklayın. Altlık rengi hangi grupta daha çok parça bulunduğunu kendiliğinden belirlemez.

Tepsi kullanılıyorsa uzun sıranın tepsiye sığıp sığmadığını kontrol edin. Bir parça kenardan düşecekse sayı değişebilir veya görünmez. Daha az nesneyle başlayın ya da uygun ve güvenli başka bir yüzey seçin.

Çocuk bakışıyla seçim yapıyorsa parçaları yetişkinin de seçimi anlayabileceği kadar ayırın. «Bu kareyi mi seçtin?» sorusundan sonra yanıt için bekleyin. Anlaşılmayan bakış bir cevaba dönüştürülmemelidir.

Evdeki bir eşyanın sahibi başka biri olabilir. Kullanılmadan önce izin isteyin veya çocuğun kullanabileceği alternatif seçin. Nesnelerin belirli bir oyuncak markasına ait olması etkinliğin anlamını değiştirmez.

Eşit iki sıra hazırlayın

Dört kareyi birbirine yakın bir sıra olarak yerleştirin. Altına dört kare daha koyun, ancak bu kez aralarında daha fazla boşluk bırakın. Soru sormadan önce her iki grupta gerçekten dört nesne bulunduğunu ve hepsinin görüldüğünü kontrol edin.

«Sence hangi sırada daha çok kare var, yoksa sayıları eşit mi?» diye sorun. Çocuk uzun sırayı seçebilir, eşit diyebilir veya emin olmadığını söyleyebilir. Önce onun yanıtını dinleyin.

Uzun sırayı seçerse «Bu sıra gerçekten daha çok yer kaplıyor. Karelerin sayısını eşleyerek kontrol edelim mi?» deyin. Uzunlukta görülen farkı reddetmeden farklı bir soru açmış olursunuz.

Çocuk eşit olduğunu düşünürse eşlemeyi birlikte kontrol etme seçeneği sunun. İlk cevabın yanlış olması, etkinliğin işe yaraması için gerekli değildir. Çocuk devam etmek istemezse burada bitirebilirsiniz.

Yetişkin parçaları yerleştirirken «Bu kare ilk gruba, bu kare ikinci gruba» diyebilir. Çocuk izlemek veya yer seçmek isteyebilir. Başlamadan önce gerçekten dört ve dört olup olmadığını yetişkin kontrol eder.

Uzun sıranın sonundaki parça bir kitabın arkasında kalıyorsa çocuğun tüm seti görmesi güçleşir. Kitabı uygun bir yere alın veya farklı bir yüzey seçin. Görünmeyen parçayı çocuğun tahmin etmesi beklenmemelidir.

Çocuk hangi grubun aralıklı olacağını seçebilir. Seçimden sonra yetişkin, sayının karşılaştırılacağını açıklayarak soruyu sorar. Hazırlığa katılmak her sonraki soruya yanıt verme zorunluluğu yaratmaz.

Çocuk «bilmiyorum» dediğinde hemen bir grubu işaret etmek yerine «Bir çift yapalım mı?» diye teklif edin. Yetişkin bir örnek gösterebilir ya da çocuk oyunu bitirebilir. Belirsizlik kabul edilebilir bir yanıttır.

İki kişi masanın karşılıklı taraflarında oturuyorsa «üst sıra» ve «alt sıra» farklı anlaşılabilir. Birlikte görülen bir kitap ya da kutu üzerinden «kitaba yakın grup» diyebilirsiniz. Referans hareket ederse yeni yerini söyleyin.

Birer birer eşleyin

Birinci sıradan bir kareyi ikinci sıradan bir kareyle yan yana koyun. «Her gruptan bir tane aldık; bunlar bir çift» deyin. Oluşturulan çifti ayrı tutun ki aynı nesne ikinci kez eşlenmesin.

Çocuk sonraki iki kareyi seçebilir veya yetişkine gösterebilir. İşareti belirsizse «Bu gruptan bunu, ötekinden şunu mu seçtin?» diye doğrulayın. Çocuk onayladıktan sonra yetişkin parçaları hareket ettirebilir.

Dört ve dört örneğinde dört çift oluşur ve iki grupta da açıkta nesne kalmaz. «Her karenin öteki grupta bir eşi var; bu gruplarda eşit sayıda kare var» deyin. Çiftleri ayrıca saymak zorunlu değildir.

Bir parça iki çiftin arasında kalırsa çocuğa hangi çifte ait olduğunu sorun. Çiftler arasındaki boşluğu artırabilir veya her birine ayrı bir alan ayırabilirsiniz. Görünür eşleme, sonucun birlikte kontrol edilmesini sağlar.

Bir çiftin her gruptan bir nesne içerdiğini gösterin. Çocuk aynı gruptan iki parça seçerse önce seçtiği düzeni sorun. Sonra «Bu karşılaştırmada her gruptan bir tane alıyoruz» diyerek yeni kuralı açıklayın.

Çiftleri soldan sağa yapmak şart değildir. Çocuk ortadaki bir nesneyle başlayabilir. Yeter ki her nesne yalnızca bir çiftte kullanılsın ve önceki çiftler görülebilir kalsın.

Hazır çiftleri ayrı bir alana koyarsanız çocuğa bunların nereden geldiğini söyleyin. Altlıklar nesne gruplarını gösteriyorsa çiftleri bu alanların yanına yerleştirmek karışıklığı azaltabilir.

Yetişkin çocuğun gösterdiği nesneleri taşıyorsa önce seçimi tekrar eder ve doğrular. «Birinci gruptan bu, ikinci gruptan şu mu?» Çocuk onaylamazsa hareketi yapmadan yeni seçim beklenir.

Dört çift oluşturulduğunda iki başlangıç grubuna da bakın. Gerçekten açıkta nesne yoksa eşitlik söylenebilir. Bir nesne elde kaldıysa önce onun hangi gruba ait olduğunu ve yanlışlıkla ikinci kez sayılmadığını kontrol edin.

Nesne eklemeden aralığı değiştirin

Kontrolden sonra bir sırayı yeniden sık, diğerini aralıklı yerleştirin. Hareketi çocuğun gözü önünde yapın: «Aynı kareleri taşıyorum, yeni kare eklemiyorum.» Sonra hangi sıranın daha çok yer kapladığını birlikte gözleyin.

Çocuk «Bu sıra uzun» derse bunu doğrulayın. Ardından isterse ayrı soruya geçin: «Karelerin sayısı eşit mi?» Yeniden çift yapmak, uzunlukla sayıyı karıştırmadan kontrol etmeye yardımcı olur.

Bir parça düşer veya başka biri bir parçayı alırsa sayı gerçekten değişmiş olabilir. Kaybolan parçayı bulun veya kalanları yeniden karşılaştırın. Eski eşitlik sonucunu değişmiş bir sete uygulamayın.

Sıraların cetvelle çizilmiş gibi düz olması gerekmez. Hangi nesnenin hangi gruba ait olduğu açık olmalıdır. Parçalar karışırsa yeni karşılaştırmadan önce iki grubu birlikte ayırın.

Bir kareyi aynı grup içinde uzağa taşımak konumunu değiştirir. Yetişkin «Bu kare buradaydı, şimdi biraz daha uzakta» diyerek hareketi görünür kılabilir. Çocuk nesneyi izleyip yerini kendisi de seçebilir.

Sırayı açarken parçalar üst üste gelirse yeni düzeni karşılaştırmadan önce görünür hâle getirin. Yetişkinin eli veya bir kitap parçayı kapatıyorsa çocuğun yalnızca gördüğü nesnelerle karar vermesi doğaldır.

Çocuk uzun sıranın daha fazla alan kapladığını söyleyebilir. Bu, gerçek bir uzunluk gözlemidir. Nesne sayısı için ayrı bir soru sorun ve isterse her parçaya diğer gruptan bir eş bulun.

Karelerden biri masanın dışına düşerse onu geri koyduğunuzu söyleyin. Bulunamıyorsa kalan seti yeniden kontrol edin. Önceki eşitlik, bir parça eksildiğinde otomatik olarak geçerli kalmaz.

Bir grup kıvrımlı veya daire biçiminde de durabilir. Önce hangi nesnelerin gruba ait olduğu üzerinde anlaşın. Yerleşim değiştiği için nesne eklenmiş ya da çıkarılmış gibi konuşmayın.

Bir konuşma örneği

Yetişkin: «Bu sıra daha çok yer kaplıyor. Sence daha çok kare de var mı?» Çocuk: «Evet, daha uzun.» Yetişkin: «Uzunluğunu gördün. Her kareye öteki sıradan bir eş bulmayı deneyelim mi?»

Çocuk: «Hiçbiri yalnız kalmadı.» Yetişkin: «Evet, her birinin eşi var. Bu örnekte sayılar eşit, bir sıra daha uzun görünse de.» Çocuğun kendi ifadesi eşlemenin sonucunu anlatabilir.

Çocuk: «Saymak istiyorum.» Yetişkin: «Her kareyi bir kez göstererek sayabiliriz.» Her iki grupta dört varsa bu sonuç dört çiftle karşılaştırılabilir. Sayma, çocuğun seçebileceği ek bir kontroldür.

Çocuk: «Ben dokunmayacağım.» Yetişkin: «Sen gösterebilirsin, ben doğrulayıp taşıyabilirim; istersen bitirebiliriz.» Yardımın biçimi çocuğun tercihine göre belirlenir.

Çocuk: «Araları daha açık.» Yetişkin: «Evet, bu kareler arasındaki boşluk daha büyük. Sayıları hakkında ne düşünüyorsun?» Çocuk cevap vermek zorunda değildir; bir çift göstermeyi seçebilir.

Çocuk: «Bu kare yalnız.» Yetişkin: «Hangi gruptan geldiğine ve öteki grupta eşi olup olmadığına bakalım.» Önceden ayrılmış eşleri koruyarak kalan parçayı birlikte kontrol edin.

Çocuk: «Hepsi arkadaş buldu.» Yetişkin: «Evet, her nesnenin öteki gruptan bir eşi var.» Çocuğun doğal sözü, nesneler gerçekten tamamen eşlenmişse eşitliği ifade eder.

Çocuk: «Bir tane daha koydum.» Yetişkin: «Bu gruba bir kare ekledin. Çiftleri yeniden kontrol edelim mi?» Yeni sonucu eski yerleşimden varsaymak yerine gerçek seti inceleyin.

Bir gruba bir nesne ekleyin

Önce iki grupta dörder nesne bulunduğundan emin olun. Çocuğun gözü önünde ilk gruba bir kare ekleyin ve «Bu gruba bir tane ekledim» deyin. Örnekte artık bir grupta beş, diğerinde dört kare vardır.

Her gruptan birer kare alarak tekrar eşleyin. Dört çiftin sonunda beşli gruptan bir kare açıkta kalır. Onu gösterip «Bu grupta bir tane daha fazla» diyebilirsiniz. Sonuç, sıranın uzunluğuna değil görülen eşlemeye dayanır.

Çocuk açıkta kalan kareyi kaldırmak isterse hangi parçanın alındığını gösterin. Başka değişiklik olmadıysa yine dört ve dört kalır. Diğer gruba bir kare eklemek de yeni bir karşılaştırma oluşturur; gerçek durumu yeniden kontrol edin.

İki kare eklendiğinde iki nesne açıkta kalabilir. Her durumda «bir fazla» demeyin. O anki grupları eşleyin ve gerçekten kalan nesne sayısını tarif edin.

Ek parça ortaya konmadan önce iki gruptaki dört ve dört eşlemesi gözle kontrol edilebilir. Önceki turda bir nesne çıkarılmışsa başlangıç setini yeniden hazırlayın. Çocuğa hangi değişikliği yaptığınızı söyleyin.

Eklenen kareyi sıranın ortasına koymakla sonuna koymak arasında sayı bakımından fark yoktur. Ancak çocuk hangi grubun değiştiğini görebilmelidir. Hareketi saklamadan yapın ve sözel olarak adlandırın.

Dört çift tamamlanınca kalan kareyi hazır çiftlerden ayrı tutun. Çocuğa «Bu kare hangi gruptan kaldı?» diye sorabilirsiniz. İsterse gösterir; istemezse yetişkin görünen sonucu anlatıp bitirebilir.

Çocuk az olan gruba bir kare eklerse, örnekte beş ve beş oluşur. Yeniden birer birer eşleyin ve artık açıkta kalıp kalmadığını görün. Yeni bir hareketten sonra eski sonuca dayanmayın.

Çocuk beşli gruptan bir kare çıkarırsa dört ve dört kalır; başka parça da hareket ettiyse gerçek durumu ayrıca kontrol edin. «Bir ekledik, bir çıkardık» anlatımı yalnızca gerçekten yapılan hareketlere dayanmalıdır.

Sık karışıklık: daha çok yer, daha çok nesne

Aralıklı sıra gerçekten daha uzun olabilir. Karışıklık, yalnızca bu uzunluğa bakarak nesne sayısının daha fazla olduğunu varsaymaktır. «Hangi sıra uzun?» ve «Hangi grupta daha çok nesne var?» sorularını ayırın.

Bir nesneyi diğer gruptan bir nesneyle eşlemek, aralıklardan bağımsız bir kontrol sağlar. İki gruptaki bütün nesneler çift oluşturuyorsa ve açıkta kalan yoksa sayılar bu karşılaştırmada eşittir.

Çocuk sıra yeniden açıldığında uzun sırayı tekrar seçebilir. Görünüş gerçekten değişmiştir; bu cevap dikkatsizlik kanıtı değildir. Çocuk isterse eşlemeyi yeniden yapın veya oyunu başka zamana bırakın.

Yetişkinin eli bir kareyi örtüyorsa çocuk yalnızca görünen parçaları karşılaştırıyor olabilir. Elleri çekip yüzeye onun yerinden bakın. Görünürlük sağlanmadan aynı soruyu yinelemek belirsizliği çözmez.

Bir soru «Hangi sıra büyük?» biçiminde sorulduğunda çocuk uzunluğu veya nesnelerin boyunu düşünebilir. «Hangi grupta daha çok kare var?» daha belirli bir sorudur. Ardından «Hangisi daha uzun yer kaplıyor?» ayrı olarak sorulabilir.

Dört kareli iki sıradan biri uzunsa uzunlukta fark vardır, sayıda yoktur. Birer birer eşleme bu somut örneği kontrol eder. Bu durum bütün uzun ve kısa sıraların aynı sayıda olduğu anlamına gelmez.

Nesnelerin boyları da farklıysa büyük parçalı sıra daha dikkat çekici olabilir. İlk karşılaştırmada benzer boyutları seçmek daha açıktır. Sonraki turda boy ile sayı arasındaki fark ayrı bir soru olabilir.

Yetişkinin karıştırdığı veya eklediği parçalar sonuç üzerinde gerçek etki yapar. Hata fark edilirse «Bir kare eklemişim; yeniden düzenleyelim» denebilir. Çocuk belirsiz bir düzeni çözmekle yükümlü değildir.

Çocuğun tekrar uzun sırayı seçmesi onun önceki eşlemeyi hiç anlamadığı sonucunu vermez. Yeni görünümü farklı yorumlamış olabilir. Birlikte yeniden bakma veya etkinliği bitirme seçeneği sunun.

Yanıtlar ve destek

Çocuk: «Bu büyük, çünkü parçalar büyük.» Yetişkin: «Boylarının farklı olduğunu gördün. Sayıyı eşleyerek kontrol etmek ister misin?» İlk turda benzer boy parçalar, boy ile sayıyı aynı anda karşılaştırma yükünü azaltır.

Çocuk aynı gruptan iki nesneyi yan yana koyarsa hangi gruplardan geldiğini gösterin ve «Her gruptan bir tane seçmek ister misin?» diye sorun. Kendi düzeni farklı bir oyunsa onu da dinleyin.

Çocuk «Bilmiyorum» derse bir çift göstermeyi veya bitirmeyi teklif edin. Yetişkinin örneği açık bir yardımdır; çocuğun bağımsız eşlemesi gibi kaydedilmez.

Çocuk parçalarla kule kurmak isterse güvenli malzemelerle bu oyuna geçebilirsiniz. Kule kurma ayrı bir amaçtır; her hareketi sayı sınavına dönüştürmek gerekmez.

Çocuk iki grubu aynı anda işaret ederse daha fazla aralık bırakın veya seçenekleri sırayla gösterin. Anlaşılmayan seçimi hatalı diye değerlendirmeden önce doğrulayın.

Çocuk: «Bunlar büyük bloklar.» Yetişkin: «Boylarının büyük olduğunu gördün. Sayıyı da kontrol etmek ister misin?» Büyük boy ve çok sayıda olma aynı özellik değildir.

Çocuk iki kareyi aynı gruptan seçerse «İkisi bu gruptan. Bir de öteki gruptan seçmek ister misin?» diye sorulabilir. Çocuk farklı bir yapı kuruyorsa bunu başka bir oyun olarak kabul edin.

Çocuk: «Bu parçayı göremiyorum.» Yetişkin uygun bir yere taşımayı veya büyük parça kullanmayı teklif eder. Yardımdan önce çocuğun tercihini doğrulayın. Görünürlük, yanıtın yorumunu etkiler.

Çocuk: «Bütün eşler burada.» Yetişkin her çifti gösterir ve iki grupta açıkta parça olup olmadığını kontrol etmeyi teklif eder. Çocuğun açıklaması doğal bir başlangıçtır; yetişkin onu aynı kelimelerle tekrar etmeye zorlamaz.

Çocuk başka bir renk sıralaması yaparsa kendi kuralını anlatmasına fırsat verin. Nesne sayısına dönmek isterseniz ayrı bir tur önerin. Bir oyunda birden fazla geçerli gruplama ölçütü olabilir.

Kolaylaştırma

Her grupta iki nesneyle başlayın. İki görünür çift oluşturun, sonra bir grubun aralığını değiştirin. Daha az parça, hangi nesnenin eşi olduğunu takip etmeyi kolaylaştırır.

Çocuk nesneleri taşıyamıyorsa iki gruptan seçtiklerini gösterebilir. Yetişkin «Bunları mı eşleştireyim?» diye sorup yanıtı bekler. Yardım, çocuğun kararını sürdürmesine olanak vermelidir.

Büyük kâğıt kareler yuvarlanan nesnelerden daha sabit olabilir. Hazır çiftleri birbirine karıştırmayacak kadar ayrı tutun. Her iki parçanın da görünmesine dikkat edin.

Çocuk bir çiftten sonra bitirmek isterse malzemeleri kaldırın. Yetişkin yalnızca yapılan eşlemeyi anlatabilir; bütün grupların kontrol edildiğini söylememelidir.

Tek bir çiftle «her gruptan bir nesne» fikrini gösterin. Bu henüz aralıklı iki sıranın uzunluğunu karşılaştırmaz. Çocuk isterse ikinci çift eklendiğinde aralıkları inceleyebilirsiniz.

İki çift için her birine ayrı bir kâğıt alanı ayırabilirsiniz. Alanın kendisinin nesne olmadığını belirtin. Çocuk hangi iki parçanın eş olacağını gösterirken yetişkin yalnızca istenen hareketi yapar.

Çocuk iletişim cihazını kullanıyorsa seçimler ve doğrulama için yeterli zaman bırakın. «Bu mu?» sorusu, gösterilen nesne net değilse yardımcı olur. Gecikmiş yanıtı otomatik olarak ret veya kabul saymayın.

Parçalar arka planla birleşiyorsa daha farklı bir altlık seçin. Önce görünürlüğü çocuğa sorun, sonra yeni bir karşılaştırma teklif edin. Erişilebilir düzen her aile ve her çocuk için aynı olmayabilir.

Çocuk yalnızca bir çift yaptıysa sonucu o eylemle sınırlayın: «Bir çift seçtin.» Diğer bütün nesnelerin eşlendiği iddia edilmez. Etkinlik bu noktada tamamlanabilir.

Bir sonraki adım

Bir gruba üç, diğerine beş nesne koyun. Üç çift oluşturduktan sonra büyük grupta iki nesne açıkta kalır. Çocuk isterse bu farkı gösterebilir veya sayabilir.

Çocuk grupları yetişkin için hazırlayabilir. Yetişkin her çifti gösterir ve hangi nesneyi kullandığını söyler. Çocuk yanlış anlaşılmış bir seçimi düzeltebilir veya düzeni değiştirebilir.

Bir grubu daire, diğerini sıra biçiminde düzenleyin. Şekil değişse de karşılaştırma eldeki nesneler üzerinden yapılır. Eşleme sırasında parça eklemeyin veya çıkarmayın.

Çocuk saymak isterse her nesneyi bir kez gösterin. Sayma ve eşleme farklı sonuç verirse yerleşimi ve sayma sırasını birlikte kontrol edin. Nedeni önceden varsaymayın.

Üç ve beş nesneyi eşlerken üç çift oluşur ve beşli grupta iki nesne kalır. Çocuk kalanları işaretleyebilir; yetişkin «iki fazla» demeden önce ikisini de görünür tutar.

Üç ve beşten oluşan grupların küçüğüne bir nesne eklenirse dört ve beş olur. Hâlâ bir nesne açıkta kalır. Her yeni hareketin sonucunu yeniden kontrol edin; eşitlik varsaymayın.

Üç büyük kare ve üç büyük daire eşlenebilir: her çiftte bir kare, bir daire bulunur. Biçimleri farklı olsa bile sayı karşılaştırması yapılır. Çocuk için biçim farkı fazlaysa önce aynı tür nesnelere dönün.

Bir grubu daire biçiminde, diğerini sık sıra biçiminde koyun. Bütün nesneler ayrı ve görünür kalırsa çiftler oluşturulabilir. Dairenin kapladığı alan, içindeki nesne sayısını tek başına belirlemez.

Çocuk yetişkine iki grup hazırladığında yetişkin hangi nesneleri eşlediğini tek tek gösterir. Çocuk aynı nesnenin iki kez kullanılmasını fark ederse birlikte düzeltin. Yetişkin de kendi hatasını açıklayabilir.

Ailenin dili ve eşyaları

Aile «kare», «parça» veya «blok» gibi kendi kullandığı adları seçebilir. Hangi iki grubun karşılaştırıldığını göstermek, belirli bir sözcüğü zorunlu kılmaktan daha önemlidir.

«Eşit», «aynı sayıda» veya çocuğun «hiçbiri yalnız değil» ifadesi sonucu anlatabilir. Her sözle birlikte görünen çiftleri gösterin. «Daha uzun sıra» ve «daha çok nesne» ise ayrı özelliklerdir.

Birden fazla dil konuşulan ailede çocuk kendi dilinde veya işaretle yanıt verebilir. Yetişkin isterse Türkçe «eşit», «daha çok» ve «daha az» sözcüklerini aynı grupları göstererek ekler. Her yanıtın çevrilmesi gerekmez.

Evdeki uygun malzemeler aileden aileye değişir. Kâğıt kareler, büyük bloklar veya güvenli başka eşyalar kullanılabilir. Belirli bir oyuncak markası veya aile düzeni varsayılmamalıdır.

Çocuk «hiçbiri yalnız kalmadı» diyorsa yetişkin «Evet, her birinin öteki grupta eşi var» diyebilir. İki ifade aynı durumu anlatabilir. Çocuğun yetişkinin cümlesini birebir tekrar etmesi gerekmez.

«Daha uzun» ile «daha çok» sözcüklerini kullanılan nesneyle birlikte söyleyin: «daha uzun sıra», «daha çok kare». Böylece çocuk hangi özelliğin sorulduğunu işitir.

Çok dilli bir ailede çocuk başka dilde «eşit» diyebilir veya çiftleri gösterebilir. Yetişkin isterse Türkçe karşılığını göstererek paylaşır. Her yanıtı çevirme şartı matematiksel karşılaştırmanın parçası değildir.

Bir aile büyük kâğıt parçaları, başka bir aile uygun bloklar kullanabilir. Nesnelerin gerçek biçimi ve güvenliği önemlidir; belirli bir aile alışkanlığı veya satın alınmış set varsayılmaz.

İki çocuk farklı hızlarda eş seçebilir. Biri hareket ederken diğeri gözleyebilir, ancak bu roller ancak istekleriyle verilir. Birinin cevabını diğerine baskı olarak kullanmayın.

Erişim ve bitiriş

Çocuğun iki grubu ve hazır çiftleri görebildiğini kontrol edin. Büyük parçalar, sade arka plan ve çiftler arasında boşluk yardımcı olabilir. İletişim aracındaki seçim için yeterli zaman verin.

Malzeme kayıyorsa veya ortak masa gerekliyse uygun bir alternatif yer seçilebilir. Böyle bir yer yoksa oyunu bitirin. Tek bir zor yerleşim çocuğun matematiksel becerisine ilişkin genel sonuç sağlamaz.

Bitirirken «Sen çiftleri gösterdin; bir kare açıkta kaldı» gibi gerçek bir eylemi anlatın. Çocuk toplamak isteyebilir veya yetişkinden yardım isteyebilir. Puan ve zorunlu tekrar gerekli değildir.

Başka bir gün iki çiftle başlayabilir, farklı yerleşim seçebilir veya başka bir oyun oynayabilirsiniz. Her karşılaştırmada o anda gerçekten mevcut nesneler ve sağlanan yardım açık tutulur.

Çiftlerin arasındaki boşluk, çocuğun hangi nesnelerin birlikte olduğunu görmesine yardım edebilir. Gerekirse parçaları büyütün veya altlığı değiştirin. Yeni düzenin gerçekten daha erişilebilir olup olmadığını çocuğa sorun.

Kısa bir notta «Çocuk iki çifti gösterdi; yetişkin parçaları taşıdı» yazılabilir. Bu, seçim ve yardımı ayırır. Tek bir oturum bütün sayı becerileri hakkında tanı veya kalıcı etiket vermez.

Ortak alan başka bir iş için kullanılacaksa bunu önceden söyleyin ve parçaları nereye koyacağınızı birlikte belirleyin. Toplama sırasında yeniden saymak zorunlu değildir. Çocuk yardım etmeyi seçebilir veya yetişkinden istemeyi seçebilir.

Sonraki gün aynı materyallerle yeniden başlamak isterseniz o günkü nesne sayısını kontrol edin. Çocuk başka bir etkinlik seçerse bunu kabul edin. Önceki katılım sürekli tekrar sözleşmesi değildir.

Görsel veya motor erişim sorunları devam ediyorsa aile çocuğun kullandığı desteklere uygun bir düzen seçebilir. Tek bir ev örneği nedeni belirlemez. Gerekli durumlarda somut gözlemler uygun uzmanla paylaşılabilir.

BrainHunters üzerinde devam edin

Tanıdık eşyalarla başka bir eşleme örneği için ara öğün hazırlığında nesneleri tek tek sayma yazısına bakın. Çocuk dijital seçenek isterse sayılar bölümündeki mevcut etkinlikleri birlikte inceleyin.