İki kişiyle sayı yolu: adımları say ve sonucu kontrol et

İki kişi bir sayı yolunu nasıl kullanır?

Bu oyunda bir katılımcı sayı yolunda bir başlangıç noktası ve adım sayısı seçer; diğeri taşı hareket ettirir. İkisi birlikte her geçişi sayar ve varılan sayıyı kontrol eder. Ardından isterlerse rollerini değiştirirler. Örnek yol 0, 1, 2, 3, 4 ve 5 kutularından oluşur.

Bir adım, taşın bulunduğu kutudan yanındaki kutuya geçmesidir. Başlangıç kutusu bir adım olarak sayılmaz. Örneğin taş 2 üzerindeyken ileriye iki adım, önce 3'e, sonra 4'e geçmek demektir. Bu kuralı oyuna başlamadan gösterin; yalnızca sonucu söylemek yerine hareketleri birlikte takip edin.

Birinci kişinin görevi başlangıcı ve hareketi anlaşılır biçimde söylemek veya göstermek, ikinci kişinin görevi bu talimata göre taşı ilerletmektir. Her iki kişi de sonucu inceleyebilir. Yönerge veren kişinin sonucu baştan bilmesi gerekmez; birlikte deneyerek de bulunabilir. Bu nedenle oyunda bir öğretmen ve bir sınanan kişi olmak zorunda değildir.

Sayı yolu sıralı kutulardan oluşan bir modeldir. Buradaki örnekte her komşu kutuya geçiş bir adım kabul edilir ve sayılar birer artar. Bu anlaşma farklı bir oyunda değişebilir; örneğin bazı yollar ikişer artacak şekilde hazırlanır. İlk etkinlikte tek bir düzen kullanmak, geçişleri takip etmeyi kolaylaştırır.

Oyun kısa bir turla başlayabilir. Başlangıç seçimi, bir veya iki geçiş ve ortak kontrol tamamlandıktan sonra devam edilip edilmeyeceği sorulur. Yetişkinin önceden hazırladığı bütün örnekleri uygulaması gerekmez. Çocuk başka bir başlangıç seçmek veya malzemeleri kaldırmak isteyebilir.

Gerçek zeminde hareket etmek tercih edilirse kutular güvenli ve kaymayan bir yüzeyde hazırlanmalıdır. Bir kişinin bedenle hareket etmesi diğerleri için uygun olmayabilir; masa üzerindeki işaretçi eşdeğer bir katılım yolu sunabilir. Her durumda bir adımın neyi ifade ettiği önceden açıklanır.

Malzemeleri hazırlayın

Büyük bir kâğıda yan yana altı kutu çizin ve soldan sağa 0'dan 5'e kadar sayıları yazın. Kutular bir büyük oyun taşını veya güvenli bir işaretçiyi alacak kadar geniş olsun. Küçük parçalar, onları ağzına götürebilecek çocuklar için uygun değildir; katılımcılara uygun boyutta malzeme seçin.

Taş yerine büyük bir kart veya çocuğun kullandığı bir işaret kullanılabilir. Yazıların ve sınırların katılımcılar için görünür olduğundan emin olun. Kâğıt kayıyorsa güvenli biçimde sabitleyin. Bir kişi taşı hareket ettiremiyorsa diğerine yön verebilir; hareket ettiren kişi talimatı doğrulamalıdır.

Kutuları çizerken benzer genişlikte ve aralarında açık sınırlar olacak biçimde düzenleyin. Her sayıyı kendi kutusunun içine büyükçe yazın. Yolun başını ve sonunu göstermek için kenarlara basit işaretler ekleyebilirsiniz. Çocuğa bu işaretlerin sayı olmadığını açıklayın; aksi durumda onları da kutu gibi sayabilir.

İşaretçiyi tutmak zor geliyorsa düz ve büyük bir kart kullanılabilir. Bir yardımcı kartı istenen kutuya yerleştirebilir veya katılımcı bakışıyla kutuyu seçebilir. İşaretçi sayının tamamını kapatıyorsa sayıyı kutunun üst köşesine yazın ya da taşı sayının yanına koyun. Başlangıç ve sonuç her iki kişi tarafından görülebilmelidir.

Çizimi hazır bir oyun tahtasından kopyalamak gerekli değildir. Evde bulunan bir kâğıt ve kalem yeterlidir. İsterseniz altı ayrı büyük kartı sıraya koyabilirsiniz; ancak kartlar kayabilir veya yer değiştirebilir. Başlamadan önce sıranın 0, 1, 2, 3, 4, 5 olduğunu birlikte kontrol edin.

İlk kural: komşu kutuya geçiş

Taşı 2 kutusuna koyun. Yetişkin «Buradan bir adım ileri» der ve taşı 3'e götürür. «Bir adım daha» denince taş 4'e geçer. Her geçiş gerçekleşirken sayı sözcüğünü kullanın: «bir adım», «iki adım». Kutunun üzerindeki sayı ile yapılan adım sayısı aynı tür bilgi değildir.

Başlangıç kutusunu işaret ederken «Burada başlıyoruz» deyin; henüz adım atılmış değildir. Ardından 3'e geçiş birinci, 4'e geçiş ikinci adımdır. Çocuk başlangıcı bir diye sayarsa yaptığını inceleyin ve oyunun geçişleri sayma kuralını tekrar gösterin. Başka bir sayma yöntemiyle karışıklık olabileceğini kabul edin.

Bir geçişi iki ayrı hareket gibi saymayın: taşı kaldırmak ve yeni kutuya koymak birlikte tek bir kutu değişimidir. Örneğin 2'den kaldırıp 3'e yerleştirmek bir adım oluşturur. Taş havada tutulurken çocuk soru sorarsa «Henüz bir sonraki kutuya yerleştirmeyi tamamlıyoruz» diyebilirsiniz.

Başlangıç noktasını ve sayılan hareketi görünür kılmak için iki parça kâğıt kullanılabilir. Biri başlangıç kutusunun altında kalır, diğeri taşla birlikte hareket eder. Böylece 2'den 4'e gidildiğinde ilk işaret 2'yi, taş 4'ü gösterir. Bu yalnızca bir destek önerisidir; katılımcılar istemezse kullanılmaz.

Birinci geçişte 3 kutusuna varmak «üç adım» anlamına gelmez. Kutu üzerindeki sayı 3'tür; o ana kadar yapılan geçiş bir tanedir. Aynı anda iki farklı sayı duyulduğundan yetişkin «3'e vardık, bir geçiş yaptık» diyerek bunları ayırabilir. Çocuk her ikisini de sözle tekrar etmek zorunda değildir.

Yetişkin, «iki adım» örneğini tamamladıktan sonra çocuğun her geçişi yeniden göstermesini teklif edebilir. Çocuk bir ok seçebilir, kutuları işaret edebilir veya partnerini yönlendirebilir. Teklif reddedilirse sonucu birlikte görmek yeterlidir; açıklama yapmak oyuna katılmanın tek yolu değildir.

Başlangıç ve sonuç kutuları aynıysa önce hareket sayısına bakın. Sıfır geçişte taş yerinde kalmıştır. Bir ileri ve bir geri hareket sonunda da aynı kutuya dönülebilir, fakat bu durumda iki geçiş yapılmıştır. Bu iki durumu ancak katılımcılar yeni karşılaştırmayla ilgileniyorsa ayrı örnekler olarak inceleyin.

Rolleri birlikte seçin

Birinci katılımcı «2'den başlayıp iki adım ileri gidelim» önerisini yapar. İkinci kişi taşı oynatır. Birinci kişi hareketleri izler ve birlikte kontrol ederler. Sonraki turda roller değişebilir; ancak kimse istemediği bir role zorlanmaz.

Yönerge veren kişi başlangıç ve yönü açıkça belirtmelidir. «İki yap» belirsizdir: iki numaralı kutu mu, iki geçiş mi? Daha açık bir yönerge «Taş 2'de başlasın; sağa doğru iki kutu ilerlesin» olabilir. Yolun yönü farklı yerleştirildiyse «sağ» yerine önceden belirlenen ileri yönünü gösterin.

İlk turdan önce kimin seçim yapacağını sorun. Çocuk «sen seç» derse yetişkin basit bir örnek önerir ve çocuk hareketi gerçekleştirebilir veya yönlendirebilir. Sonra çocuk yeni bir örnek seçmek isterse ona alan açılır. Katılmak istemeyen bir kişi gözlemlemeyi veya oyunu bitirmeyi seçebilir.

Hareketi yapan kişi belirsiz bir yönerge duyduğunda soru sorabilir: «Taş hangi kutudan başlasın?». Yönerge veren kişi 2'yi gösterdikten sonra «Kaç geçiş?» diye sorulabilir. Bu ayrıntılar cevap verilmeden önce tamamlanırsa sonucun neden seçildiği daha sonra anlaşılır.

İki kişi masanın karşı taraflarında oturuyorsa sağ ve sol ifadeleri birbirine göre değişebilir. Yola bir ok koyup okun yönünü «ileri» olarak belirlemek bir seçenektir. Okun ne anlama geldiğini her iki kişiyle kontrol edin. Görsel ok uygun değilse sözel veya dokunsal bir yön işareti seçin.

Üçüncü bir kişi varsa gözlemci rolünü üstlenebilir, ancak iki katılımcının yanıtını hemen düzeltmesi gerekmez. Gözlemci «Başlangıç neresiydi?» veya «Kaç geçiş yaptınız?» diye sorabilir. Hareketi yapan kişi sonucu gösterdikten sonra herkes modeli birlikte kontrol edebilir.

Katılımcılardan biri beklemek istemiyorsa aynı yolun kâğıt bir kopyasını hazırlamak veya sıradaki görevi ayrı seçmek bir seçenek olabilir. İki kopya kullanıldığında bunların aynı sırayı gösterdiğini başta kontrol edin. Paylaşma düzeni, matematiksel örneği gölgelememelidir.

Örnek konuşma

Ece: «Taş 1'de başlasın ve iki adım ilerlesin». Can taşı 1'e koyar: «Burada başlıyorum». Sonra 2'ye geçer: «Bir adım». 3'e geçer: «İki adım». Ece: «Şimdi 3'te». İkisi gerekirse geçişleri tekrar göstererek sonucu kontrol eder.

Can taşı önce 1 üzerinde gösterip «bir» derse Ece «Başlangıç burası; adımı kutu değişince sayıyoruz» diye açıklayabilir. Yetişkin de aynı açıklamayı modelleyebilir. Kişi adım sayısını farklı bir anlamda kullanmış olabilir; önce anlaşmayı netleştirmek, sadece «yanlış» demekten daha yararlıdır.

İkinci örnek: Çocuk «0'dan bir adım» der. Partner taşı 0'a koyar ve 1'e taşır. «Bir geçiş yaptım; taş 1'de». Çocuk sonucu gösterir veya başka bir cevap verir. Sonra ikisi başlangıca bakar ve tek geçişi yeniden izler. Bu örnek, başlangıç konumu sıfır olsa da hareket sayısının bir olabileceğini gösterir.

Başka bir turda yetişkin «3'ten bir adım geri» önerir. Çocuk gerinin hangi yön olduğunu sorarsa yetişkin yönü gösterir ve onay ister. Taş 2'ye gittiğinde «bir geçiş yaptık, sonuç 2» der. Çocuk başka bir yön kastettiyse kuralı değiştirmeden önce bu farkı konuşurlar.

Kontrol için iki yol

İlk kontrol, taşı başlangıca geri koyup aynı hareketleri yavaşça yeniden yapmaktır. Her geçişi sırayla sayın ve son kutuya bakın. Yeniden başlamak istemeyen çocuk sonucu sözle veya işaretle de açıklayabilir. Kontrol, çocuğun rızasıyla yapılan ortak bir incelemedir.

İkinci kontrol, yol üzerinde parmakla geçişleri göstermektir. Örneğin 2'den 3'e bir, 3'ten 4'e iki. Bu yöntem taşı başka yere koymadan hareketi hatırlatır. Parmakla takip edemeyen bir katılımcı bakışıyla yönlendirebilir veya büyük ok kartları kullanabilir.

Tekrar hareket ettirirken başlangıç ve sonuç için farklı işaretler kullanmak yardımcı olabilir. Başlangıç kartı 2'de kalır, taş 4'e gider. Sonra katılımcılar 2'den 3'e ve 3'ten 4'e iki geçiş olduğunu gösterir. Kartın bir sayı mı yoksa yalnızca yer işareti mi olduğunu önceden açıklayın.

Bir kayıt yapmak istenirse «başlangıç 2; geçiş 2; sonuç 4» yazılabilir. Bu üç bilgi aynı sayısal değerde olmak zorunda değildir. Yazı, hareketin yerine geçmez: çocuk isterse çizimi veya taşı yeniden inceleyebilir. Kaydın doğruluğunu iki katılımcı birlikte kontrol eder.

Çocuk sonucu doğru bulmuş ancak hareketleri anlatmak istemiyorsa kontrolü zorunlu bir sınava dönüştürmeyin. Birlikte tekrar etmeyi teklif edin veya başka bir turda farklı bir örnek seçin. Amaç bir yanıtın nasıl bulunduğunu görünür kılmaktır; her katılımcı açıklamayı aynı biçimde yapmak zorunda değildir.

Yeniden hareket sırasında partnerlerden biri geçişleri, diğeri varılan kutuları söyleyebilir: «bir geçiş, 3» ve «iki geçiş, 4». Bu görevler katılımcıların tercihine göre değişebilir. İkisi aynı anda konuşmak istemezse sırayla gösterebilirler. Kontrolün amacı eş zamanlı konuşma değildir.

Taşı önceki yere döndürmek istemeyen kişi için yolun yanına bir ikinci büyük işaret konabilir. Birinci taş sonucu göstermeye devam ederken ikinci işaret başlangıçtan hareketi canlandırır. İki işaretin hangi amaca hizmet ettiğini açıklayın; ikinci işaret yeni bir oyuncu veya fazladan adım değildir.

Sıfır adım neyi gösterir?

Taş 3'teyken «sıfır adım» seçilirse taş yer değiştirmez ve 3'te kalır. Bu, taşın olmadığı anlamına gelmez; yapılan geçiş sayısı sıfırdır. Çocuk taşın yerinde kaldığını gösterebilir. İsterseniz «Başlangıç 3, geçiş yok, sonuç 3» diye özetleyin.

Başlangıç kutusunun 0 olması farklı bir durumdur. Taş 0'dan iki adım ilerlerse önce 1'e, sonra 2'ye gider. Buradaki 0 başlangıç konumudur; iki ise geçiş sayısıdır. Aynı rakamın bir konumu veya bir miktarı ifade edebileceğini bağlam içinde açıklayın.

Sıfır geçiş için taşı kaldırıp aynı kutuya geri koymak gerekmeyebilir; yerinde kalması daha açık bir gösterimdir. Yetişkin «Hiç komşu kutuya geçmedik» der. Çocuk isterse başlangıç ve sonucu aynı kutuda iki farklı işaretle gösterebilir. Bunlar iki farklı konum değil, aynı konuma ilişkin iki bilgidir.

İki kişi bu kuralı şöyle deneyebilir: biri başlangıç olarak 4'ü seçer, diğeri sıfır adım uygular. Taş 4'te kalır. Ardından başlangıç 1 seçilebilir; yine sıfır adım sonucunda taş 1'de kalır. Değişen başlangıçtır, geçiş sayısı değildir. Örnekleri yalnızca çocuk ilgilenirse çoğaltın.

Yolun sonunda ne yapmalı?

Taş 4'teyken iki adım ileri istenirse bu kısa yolun 5'ten sonra çizilmiş bir kutusu yoktur. Sonucu uydurmayın veya taşı kâğıdın dışına koyup oyunun kurallarını sessizce değiştirmeyin. «Yolumuz burada bitiyor; daha uzun bir yol çizmek ister miyiz, yoksa başka bir başlangıç mı seçelim?» diye sorun.

Çocuk daha uzun bir yol seçerse 6 kutusunu ekleyin ve yeni sınırı birlikte görün. Eğer kâğıt veya erişim buna uygun değilse başlangıcı 3 yapmak da bir seçenektir. Hangi değişikliğin yapıldığını açıkça söyleyin; 4'ten iki adımla 6'ya varmak, 3'ten iki adımla 5'e varmaktan farklı bir örnektir.

Yolu uzatmak için 5'in yanına aynı büyüklükte 6 kutusu çizin. Sonra taşı 4'e geri koyun ve iki geçişi yapın: 5, ardından 6. Yeni kutunun eklenmesi, önceki yolun yetersiz kaldığını gösterir; çocuğun sorusu yanlış değildi. Başlangıç ve geçiş sayısı korunarak artık sonuç modelde gösterilebilir.

Yol kartlarla yapılmışsa 6 kartını mevcut sıranın sonuna koymadan önce diğer kartların yerini kontrol edin. Bir kart eksikse sırayı tamamlayın. Fazladan kutu eklemek istemiyorsanız soruyu mevcut sınırlar içinde yeniden kurun. Yeni sorunun önceki sorudan farklı olduğunu açıkça belirtmek önemlidir.

Kâğıdın fiziksel kenarı ile sayı dizisinin devamı arasındaki farkı konuşabilirsiniz. 5 kutusundan sonra bu çizimde yer yoktur, ancak istenirse bir sonraki kutu hazırlanabilir. Kâğıt bitiyor diye sayıların da bittiği sonucuna varmayın. Bu kısa etkinlikte diziyi sonsuza kadar çizmek gerekmez.

Benzer biçimde başlangıçta 0'ın soluna kutu çizilmemiş olabilir. Bir katılımcı daha sola gitmeyi sorarsa mevcut modelin orayı göstermediğini söyleyin. Daha geniş sayı konuları başka bir zaman ve uygun bir modelle ele alınabilir. Çocuğun sorusunu yasaklamak yerine mevcut aracın sınırını açıkça belirtin.

Geriye hareketi ayrı tanıtın

İleri hareket anlaşıldığında ve katılımcılar isterse geriye bir adım deneyin. Taşı 4'e koyun ve 3'e geçirin: «Bir adım geriye». Ardından çocuk kendi seçimini yapabilir. Geri yönün hangi taraf olduğunu önceden gösterin; masanın karşısında oturan iki kişi sağ ve solu farklı görebilir.

Başlangıç 0 iken bu çizimde geriye gidecek kutu yoktur. Negatif sayıları içeren daha uzun bir yol oluşturmak ayrı bir karar gerektirir ve bu ilk oyun için zorunlu değildir. Çocuğun sorduğu soruyu kabul edin, ancak mevcut çizimin sınırlarını doğru anlatın.

Geriye hareket için somut bir örnek seçin: 5'ten başlayıp iki kutu geri. Taş önce 4'e, sonra 3'e gider. Geçiş sayısı yine ikidir; bu kez kutu üzerindeki sayılar azalır. Çocuk yönü göstermek için bir ok veya alışık olduğu başka bir işaret kullanabilir.

İleri ve geri yönergelerini aynı turda birleştirmek daha karmaşık bir görevdir. Önce her hareketi ayrı ayrı tanıtın. Daha sonra «4'ten bir geri, sonra bir ileri» örneği seçilirse ilk hareketin sonucu 3, ikinci hareketin sonucu 4 olur. Her aşamayı bitirdikten sonra yeni yönergeyi vermek anlaşılmasını kolaylaştırır.

Sık yapılan karışıklıklar

Bir çocuk 2'den iki adım için taşı 2 ve 3 kutularına dokunup 3'te bırakabilir. Dokunduğu kutuları saymıştır; oyunun kuralı ise kutular arasındaki geçişleri saymaktır. «Başladığımız kutu bir geçiş değil. Birinci geçiş 3'e, ikincisi 4'e» diyerek hareketi tekrar gösterin.

Bir başka karışıklık, kutu üzerindeki 4 rakamını yapılan adım sayısıyla eşitlemektir. Taş 2'den başlayıp iki adımda 4'e varabilir; burada sonuç konumu 4, geçiş sayısı 2'dir. İki soruyu ayrı sorun: «Kaç adım attık?» ve «Hangi kutuya vardık?».

Yönergedeki «iki kutu» sözü de farklı yorumlara yol açabilir. Bazı kişiler ziyaret edilen kutuları, bazıları geçişleri sayabilir. Oyunun başında «komşu kutuya her geçiş bir adım» anlaşmasını yapın. Sonra aynı sözcükleri tutarlı kullanın. Gerekirse kâğıda küçük oklar çizerek geçişleri gösterin.

Taş iki kutunun sınırında kalırsa hangi sayıda olduğu anlaşılmayabilir. Taşı kutunun ortasına veya sayıyı kapatmayacak bir köşesine yerleştirin. Katılımcıya hangi kutuyu kastettiğini sorun. Belirsiz fiziksel yerleşim, kişinin sayı bilgisindeki hata olarak değerlendirilmemelidir.

Daha kolay başlamak

Yolu 0'dan 3'e kadar dört büyük kutuyla sınırlayın. Taşı 1'e koyup yalnızca bir geçiş gösterin. İkinci kişi aynı geçişi yönlendirebilir veya izleyebilir. Başlangıç ile varış noktası net olduğunda daha fazla adım eklemeyi teklif edin.

Rakamları okumak zor geliyorsa kutuların üzerine tanınabilir farklı işaretler de koyabilirsiniz. Sayısal sıralama yine yetişkin tarafından açıklanır. Çocuk bir işareti seçip geçişi gösterebilir. Etkinliğin hangi kısmında sayıların, hangi kısmında işaretlerin kullanıldığını açıkça belirtin.

Çocuk sayı adlarıyla henüz rahat değilse iki komşu kutu arasında tek hareketle başlayın. Yetişkin «buradan yanındakine» der, çocuk hareketi yapar veya yönlendirir. Sonra başlangıç ve varış kutusunun üzerindeki sayılar okunabilir. Bu hazırlık, uzun bir sayı dizisini ezberlemeyi gerektirmez.

Taşı oynatmadan önce bir parmak veya büyük okla geçişi göstermek de yardımcı olabilir. İpucu kullanıldığında bunu açıkça söyleyin: «Önce yönü gösterdim, sen taşı yerleştirdin». Destek, çocuğun kararını görünür kılmaya hizmet eder. Yardımı azaltmak için acele etmeye gerek yoktur.

Bir sonraki adım

Çocuk isterse başlangıcı ve adım sayısını kendisi seçebilir. Örneğin «1'den üç adım ileri» der; partner 2, 3 ve 4'e geçer. Birlikte hem geçiş sayısını hem varılan kutuyu belirtin. Sonucu önce tahmin etmek isteğe bağlıdır; hareket ederek bulmak da geçerli bir yoldur.

Başka bir seçenek aynı sonuca iki farklı başlangıçtan ulaşmaktır: 1'den üç adım ve 2'den iki adım, bu yol üzerinde 4'e varır. İki hareketi ayrı ayrı kurup kontrol edin. Başlangıçlar farklı olduğu için adım sayılarının farklı olması beklenir. Bu karşılaştırmayı ancak katılımcılar ilgileniyorsa ekleyin.

İki farklı yolun aynı sonuca varmasını incelerken önce birinci yolu tamamlayın ve sonucu işaretleyin. Sonra taşı ikinci başlangıca alın ve ikinci yolu uygulayın. Örneğin 1'den üç geçiş sonunda 4'e, 2'den iki geçiş sonunda yine 4'e varılır. Başlangıçları ve geçişleri ayrı kaydetmek, iki hareketin neden aynı olmadığını gösterir.

Ters yönde bir karşılaştırma da yapılabilir: 5'ten iki geri geçiş ve 4'ten bir geri geçiş 3'e varır. Çocuk her iki örneği takip etmek istemezse yalnızca birini seçin. Çizilen yolun sınırları içinde kalan örnekler kullanın ve her hareketten önce başlangıcı doğrulayın.

Bir çocuk kendi örneğini hazırladığında partneri tahmin etmek yerine doğrudan taşla deneyebilir. Daha sonra çocuk sonucu kontrol eder. Tahmin etmek eğlenceli olabilir ama şart değildir. Fiziksel model üzerinde ilerlemek de sonuca ulaşmanın geçerli bir yoludur.

İki kişinin farklı yanıtları

Biri 3, diğeri 4 derse önce başlangıç ve yönerge üzerinde anlaşın. Sonra taşı başlangıca koyup geçişleri tekrar gösterin. Belki bir katılımcı başlangıç kutusunu da saymıştır ya da yönü farklı anlamıştır. Sorunun hangi bölümünde ayrıştıklarını bulmak, kimin kazandığını belirlemekten daha yararlıdır.

Yönerge veren çocuk sonucu değiştirmek isterse bunu yeni tur başlamadan söyleyebilir. Partner de kuralı tekrar eder: «Şimdi 1'den iki adım mı?». Onaydan sonra taşı hareket ettirir. Bu karşılıklı doğrulama, sayı yolunu iletişim etkinliği hâline getirir.

Bir kişi 2'den iki adım sonucunu 3, diğeri 4 olarak bulduğunda iki açıklamayı dinleyin. İlki başlangıç kutusunu birinci saymış olabilir; ikincisi geçişleri saymış olabilir. Taşı başlangıca döndürüp iki yöntem arasındaki farkı göstermek, sadece doğru sayıyı söylemekten daha açıklayıcıdır.

Bazen anlaşmazlık hesapta değil, başlangıç yerindedir. Yönerge veren 1'i kastederken taşı oynatan 2'ye koymuş olabilir. Önce işaretçiyi hangi kutuya yerleştirdiklerini kontrol edin. Ardından geçişleri sayın. Hangi koşulun farklı olduğunu bilmek iki kişinin de açıklamasını anlamayı sağlar.

Anlaşmazlığı çözmek için bir katılımcı yönergeyi tekrar eder, diğeri başlangıç kutusunu gösterir. Her ikisi onay verince taş hareket ettirilir. İlk geçişten sonra durup «Şimdi kaç geçiş yaptık ve hangi kutudayız?» diye sorulabilir. Sonraki geçişte aynı iki bilgi yeniden ayrılır.

Bir kişi kontrol sonucunda fikrini değiştirirse eski cevabı silmek zorunda değildir. «Önce 3 demiştim; iki geçişi izleyince 4 buldum» diye anlatabilir veya iki seçimi işaret edebilir. İstemiyorsa geçmiş cevabı konuşmaya devam etmeyin. Modeli birlikte kullanmak zaten kontrol fırsatı sunmuştur.

Erişim ve kayıt

Geniş kutular, yüksek kontrast ve kaymayan bir yüzey yolu erişilebilir kılabilir. Bir katılımcı taşı başka birine yönlendirebilir; diğeri hareketi yapmadan önce seçimi doğrular. Dokunarak inceleme uygunsa büyük kutu sınırları hazırlanabilir. Her malzemenin güvenliğini ve kişinin tercihlerini önceden kontrol edin.

İstenirse tek bir örnek kaydedin: «2'den başladık, iki adım ilerledik, 4'e vardık». Oklarla gösterilen çizimde başlangıcı, geçişleri ve sonucu ayırın. Kayıt zorunlu değildir ve çocuğun adı veya fotoğrafı gerekmez. Bir sonraki oyunda yeni bir yol çizmek de mümkündür.

Büyük bir sayı yolu, her kutunun çevresine yükseltilmiş güvenli bir sınır eklenerek dokunsal olarak da hazırlanabilir. Kullanılan malzemenin çocuğun dokunma tercihine ve güvenlik ihtiyaçlarına uygun olduğundan emin olun. Bir yetişkin kutuları sırayla adlandırabilir; kişi yönü veya seçimi kendi iletişim biçimiyle belirtebilir.

Kayıtta başlangıç ve sonuç için farklı simgeler kullanılabilir. Örneğin boş bir daire başlangıcı, dolu bir daire sonucu gösterir. Önce bu simgelerin anlamını konuşun. Birisi çizimi daha sonra okuduğunda hangi kutunun başlangıç olduğunu anlayabilmesi için küçük bir açıklama eklenebilir.

Çocuğun söylediği ifadeyi yazarken ona geri okuyun: «Sen 2'den iki ileri dediğini mi anlatmak istedin?». Yanlış anlaşılan bir yönergeyi kayıt olarak saklamadan önce düzeltmek mümkündür. Yazmak istemeyen biri okları gösterebilir veya başka bir kişiden yazmasını isteyebilir. Kaydın sahibi kendi anlatımını belirler.

Çizilen kutular arasındaki geçişleri küçük oklarla göstermek mümkündür. Örneğin 2 ile 3 arasında bir ok, 3 ile 4 arasında ikinci bir ok bulunur. Bunlar iki geçişi temsil eder; okların üzerindeki sayıların ayrıca toplanması gerekmez. Çocuk isterse okları kendi işaretleme biçimiyle değiştirebilir.

BrainHunters ile devam etmek

Katılımcılar sayılarla başka bir etkinlik isterse BrainHunters üzerindeki sayı etkinliklerine bakabilirler. Seçilen etkinliğin yönergesini önce okuyun; ekrandaki hareket ve cevap biçimi bu kâğıt yolundan farklı olabilir.

Bir turdan sonra oyunu bitirmek de uygundur. Başlangıç noktası, geçişler ve sonuç birlikte kontrol edilmiştir. Tekrar oynanacaksa yönü ve yolun sınırını yeniden kararlaştırın.