Örnek arayışı: Farklı Yönlere Bakan Üçgenleri Tanımak

Aradığımız özellik

Bu arayışta çocuk, üç düz kenardan oluşan kapalı bir üçgenin farklı yönlere çevrildiğinde de aynı kenarları koruduğunu inceler. Önce büyük bir kâğıt üçgene bakar, sonra aynı parçayı döndürür ve kenarlarını yeniden takip ederiz. Daha sonra kare veya kitaptaki bir çizimle karşılaştırma yapılabilir. Her örneği bir günde bulmak gerekmez. Çocuk gösterebilir, parçayı hareket ettirebilir veya yetişkine nasıl hareket ettireceğini söyleyebilir.

Bir nesnenin tamamı ile görünen yüzündeki şekli birbirinden ayırın. Örneğin bir kutunun üzerindeki üçgen çizimi incelenebilir; kutunun bütünü düz bir üçgen değildir. Gerçek hayattaki bir görüntü yalnızca üçgene benziyorsa ve kenarları açıkça görünmüyorsa bunu söyleyin. Başlangıç için kapalı, belirgin bir kâğıt şekil daha kolay kontrol edilir.

Üçgeni tanımak için yalnızca bir köşenin yukarıda olmasına bakmak yeterli değildir. Masadaki parçanın bütün sınırını izleyin: üç düz bölüm birbirine bağlanarak kapalı bir şekil oluşturur. Sonra aynı parçayı çevirin ve sınırı yeniden inceleyin. Çocuk yönün değiştiğini ve kenarların yerinde kaldığını kendi sözcükleriyle veya hareketiyle anlatabilir. Bir şeklin adını söylemek ile hangi özelliğe bakıldığını göstermek ayrı katılım yollarıdır.

Bu yazıdaki arayış bir sınav listesi değildir. Evde yalnızca tek bir uygun kâğıt üçgen varsa onunla çalışabilirsiniz. Kitap, kare kart ve günlük nesneler daha sonra sunulabilecek karşılaştırmalardır. Çocuğun ilgisi veya erişim ihtiyacı farklı bir sırayı gerektirebilir. Yetişkin her örnekte gerçekten görülen sınırı belirtirse konuşma daha anlaşılır olur.

Malzemeleri hazırlayın

Yetişkin kâğıda büyük bir üçgen çizer ve keser. Üç kenarın düz, birleşim yerlerinin görünür olmasına dikkat edin. Bir kare kart daha sonra karşılaştırma için kullanılabilir. Çocuğun makas kullanması gerekmez. Nesneleri güvenli, sabit ve ulaşılabilir bir yüzeye yerleştirin. Kâğıdın rengiyle masa birbirine karışıyorsa uygun bir arka plan kullanın.

Kesilmiş parça yoksa bir sayfaya büyük üçgen çizebilir ve bütün sayfayı çevirebilirsiniz. Şeklin çevresinde boşluk bırakın; sayfanın dört kenarı ile çizilmiş üçgenin üç kenarını ayırmak daha kolay olur. Çocuk kâğıdı kendisi hareket ettirebilir veya yetişkine yön gösterebilir. Yeni bir oyun seti satın almak gerekli değildir.

Bir yetişkin üç ayrı noktayı bir kâğıda koyup birinciyi ikinciye, ikinciyi üçüncüye, üçüncüyü yeniden birinciye düz çizgilerle bağlayabilir. Noktalar aynı doğru üzerinde olmamalıdır. Böylece kapalı bir sınır oluşur. Yetişkin bu sınırdan keser; çocuk kesme işini yapmak zorunda değildir. Bir cetvel varsa çizgileri oluştururken kullanılabilir, fakat özel bir araç bulmak şart değildir.

Üçgen çok küçükse köşeler parmak veya kalem altında kaybolabilir. Daha büyük bir parça hazırlayın ve çevresinde boşluk bırakın. Masada desenli bir örtü varsa sade bir kâğıt üzerine koymak sınırı belirginleştirebilir. Çocuğa yerleşimin rahat olup olmadığını sorun. Renk, büyüklük ve zemin şekli görmeye yardımcı olur; üçgenin adı ise kenarların oluşturduğu kapalı sınırla ilgilidir.

İlk örneği birlikte inceleyin

Üçgeni çocuğun görebileceği yere koyun. «Kenarını birlikte takip etmek ister misin?» diye sorun. Bir köşeden başlayıp parmağınızı düz kenar boyunca sonraki köşeye götürün ve «bir kenar» deyin. Diğer iki kenarı da aynı biçimde gösterin. Başlangıca döndüğünüzde «Üç düz kenar gördük» diye özetleyin. Çocuk parmağıyla, bakışıyla veya kendi iletişim yoluyla bir sonraki kenarı seçebilir.

Köşe, iki kenarın buluştuğu noktadır; kenarın kendisi bu noktalar arasındaki düz bölümdür. Çocuk köşeyi dördüncü bir kenar gibi sayarsa bir kenarı baştan sona göstererek farkı açıklayın. «Köşe» ve «kenar» sözcüklerini doğal konuşmada kullanın. Çocuğun terimleri hemen tekrar etmesini istemek yerine gösterdiği hareketi izleyin.

Başlangıç köşesini çocuk seçebilir. Yetişkin «Bu köşeden başlayalım; düz kenar bizi diğer köşeye götürüyor» diyerek ilk bölümü gösterir. İkinci ve üçüncü bölümler izlendiğinde başlangıca dönülür. Çocuk farklı köşeden başlamayı seçerse sonuç değişmez; her kenarın bir kez izlendiğinden emin olun. Bir işaret başlangıcı hatırlatabilir ama sınırı örtmemeli ve yeni bir köşe gibi sayılmamalıdır.

Parçada bir göz veya süs çizilmişse çocuk ona dikkat edebilir. Yetişkin «Bu göz parçanın içinde; şimdi dış kenarı inceliyoruz» diyerek iki sınırı ayırabilir. Çocuğun süs hakkında konuşmasına da yer verin. Çok sayıda iç çizgi sınırı belirsizleştiriyorsa düz bir kâğıt üçgen hazırlamak başlangıcı kolaylaştırır. Çocuğun kendi çizimini kusurlu ilan etmek gerekmez.

Çocuk çevreyi izlerken yetişkin aynı anda sözcükleri söyleyebilir. İlk düz bölüm «bir», sonraki «iki», sonuncusu «üç» olur. Çocuk isterse sayıları kendisi söyler, yetişkin şekli sabit tutar. Şekil hareket ederse tekrar uygun yere koyup hangi kenarda kalındığını birlikte belirleyin. Başlangıcı hatırlamak zor olursa daha büyük bir parça veya kenarların her birini ayrı ayrı gösterme yöntemi yardımcı olabilir.

Aynı üçgeni döndürün

Şekli bir köşesi yukarı bakacak biçimde koyun. Çocuk veya yetişkin çocuğun yönlendirmesiyle parçayı masanın üzerinde çevirsin. Kâğıdı katlamayın ve başka bir parça ile değiştirmeyin. «Ne değişti?» diye sorun. Çocuk köşenin artık yana baktığını söyleyebilir ya da gösterebilir. Sonra kenarları yeniden takip edin: üç düz kenar hâlâ oradadır.

Yetişkin «Bu köşe önce kitaba bakıyordu, şimdi kutuya bakıyor» diyebilir. Çocuk kenarları gösterirken yetişkin sayabilir. Üçgeni geriye döndürmek de mümkündür; hareketin görünür olması aynı parçayı karşılaştırmayı kolaylaştırır. Bir kez çevirmek başlangıç için yeterlidir. Çocuk devam etmek istemiyorsa parçayı sonraki bir gün kullanmak üzere kaldırın.

Bir köşeyi seçip hareketten önce baktığı yeri belirleyin: «Bu köşe kitaba doğru.» Çocuk parçayı çevirdikten sonra aynı köşenin şimdi nereye yöneldiğini gösterir. Küçük bir nokta seçilen köşeyi izlemeye yardım edebilir; noktanın yeni bir kenar olmadığını söyleyin. İpucu dikkat dağıtıyorsa nokta kullanmadan hareketi yavaşça izleyin. Ardından bütün sınırı saymak, tek bir köşeye bakmanın ötesine geçer.

Masanın karşı tarafında oturan iki kişi aynı yön için farklı sözcükler kullanabilir. Birine göre sağ olan, diğerine göre sol görünebilir. «Benim bulunduğum yerden sağda» diye açıklayın veya sabit bir nesneyi işaret edin: «Köşe pencereye bakıyor.» İki kişi yönü farklı anlatsa bile üç kenarın sayısı aynı kalır. Çocuğun bakış açısını dinlemek gereksiz bir yön tartışmasını önler.

Döndürmeden sonra çocuktan aynı köşeyi bir nesneye doğru yönlendirmesini isteyebilirsiniz: «İstersen bu köşeyi kitabın yanına çevir.» İstek gerçekten mevcut ve güvenli bir hedefe dayanmalıdır. Çocuk başka bir yön seçerse onu inceleyin. «Köşe artık kutuya bakıyor» gibi bir açıklama yön değişimini anlatır; ardından üç kenarı takip etmek şeklin sınırına geri dönmenizi sağlar.

Sık karışıklık: köşe hep yukarıda olmalı mı?

Bazı resimlerde üçgenler hep aynı konumda gösterilir. Çocuk yana çevrilmiş parçaya «Bu üçgen değil» diyebilir. Önce fark ettiği yön değişimini kabul edin: «Evet, köşe artık yana bakıyor.» Sonra aynı parçayı yavaşça eski konuma ve tekrar yeni konuma getirin. «Bir kenar eklendi mi veya kayboldu mu?» diye birlikte inceleyin. Üç düz kenar korunmuştur.

Hızlı bir hareketi izlemek zor geliyorsa şekli küçük adımlarla çevirin ve her duruşta bekleyin. Kâğıt katlanırsa düzeltin; kat izi yeni bir çizgi gibi görünebilir. Çocuğun ilgisi başka yöne kaydıysa o gün bir sonuca zorlamayın. Daha sonra aynı büyük parçayla yeniden karşılaşmak yeterli olabilir.

Çocuk şeklin döndükten sonra farklı göründüğünü söylediğinde bu gerçek gözlemi kabul edin. Yetişkin «Evet, konumu değişti. Peki sınırında kaç düz kenar var?» diyebilir. Kenarları sırayla takip edin. Çocuk yeniden yukarı bakan konumu görmek isterse parçayı geri çevirin. Aynı nesnenin hareket boyunca görünür kalması, yön ile sınır özelliğini ayrı düşünmeye yardımcı olur.

Döndürmek ile kâğıdı diğer yüzüne çevirmek de farklı hareketlerdir. Bir yüzü renkli, diğeri beyaz bir parça ters çevrildiğinde üstte görülen renk değişir; üçgen sınırı üç kenarlı kalır. İlk buluşmada yalnızca masanın üzerinde döndürmek daha açık olabilir. Ters çevirme, çocuk merak ederse sonraki bir karşılaştırmadır ve her iki harekete isim ezberletmek zorunlu değildir.

Kareyle karşılaştırma

Bir kare kartı üçgenin yanına, aralarında boşluk kalacak biçimde koyun. Karenin çevresini takip ederek dört düz kenar sayın; üçgende üç kenar vardır. Kareyi bir köşesi yukarı gelecek şekilde çevirin ve yine dört kenarını gösterin. Yönünün değişmesi onu üçgen yapmaz. Çocuğa «Üç kenarlı olanı göstermek ister misin?» diye sorabilir veya önce yalnızca iki şekli birlikte inceleyebilirsiniz.

Çocuk kareyi seçerse kartı hemen kaldırmayın. Bir köşeden başlayıp her düz bölümü bir kez gösterin. Sonra üçgen için aynı yolu izleyin. Kare ve üçgen aynı renkte olabilir; böylece şekil sınırları ön plana çıkar. Çocuk için farklı renk veya dokular gerekli bir erişim desteğiyse bunları koruyun ve kullanılan ipucunu açıklayın.

Karenin kenarlarını sayarken bir köşeden başlayın ve her düz bölümü bir kez izleyin. Başlangıç noktasına dört bölümden sonra dönülür. Üçgende aynı işlem üç bölümden sonra biter. Çocuk önce boyut veya renk farkını söyleyebilir; bu da gerçek bir gözlemdir. Yetişkin «Evet, bu daha büyük. Kenar sayılarına da bakalım mı?» diye sorarak yeni özelliği teklif edebilir.

Döndürülmüş bir kare günlük konuşmada baklava biçimine benzetilebilir. Yine de aynı kare dört kenarını ve dört dik açısını korur. Bu etkinlikte bütün dörtgen adlarını öğretmeye gerek yoktur. Karenin dört kenarını üçgenin üç kenarıyla karşılaştırmak yeterlidir. Çocuk karenin hareketini seçerse onun örneğiyle başlayıp üçgene sonra dönebilirsiniz.

Kitapta ve çizimde örnek aramak

Kullanabileceğiniz bir resimli kitapta açıkça görünen üçgen bir çizim bulun. Çocuğa hangi sınırı gördüğünü sorun ve çizimin üç düz kenarını kâğıt örnekle karşılaştırın. Kitaptaki şekil farklı yöne bakabilir. Bir kenar başka bir resimle kapanmışsa tüm çevreyi kontrol etmek güçtür; daha açık bir örnek seçin. Çocuk kitabın başka bir ayrıntısıyla ilgilenirse konuşma oraya da gidebilir.

Bir çatı veya bayrak çizimi üçgene benzeyebilir. Hangi kısmın incelendiğini gösterin. Dalgalı bir bayrağın kenarı eğriyse «Üçgene benziyor ama bu kenar düz değil» diyebilirsiniz. Gerçek çatı da hacimli bir yapı olabilir; çizimdeki belirli düz yüz veya sınır hakkında konuşun. Benzetme ile üç düz kenarlı kapalı şekli kontrol etmek farklı işlemlerdir.

Resimde üçgen olduğu düşünülen bölgenin sınırını birlikte belirleyin. Bir ev çiziminde çatıya ait iç çizgiler veya bacalar dış kenarla karışabilir. «Hangi kısmı gösteriyorsun?» sorusu çocuğun seçtiği bölgeyi anlamaya yardımcı olur. Üç kenar açıkça görülüyorsa sayın; görünmüyorsa başka bir sayfa seçin. Çocuğun hayal ettiği ev hakkında konuşmak da mümkündür.

Kitap bir kütüphaneden ödünç alınmışsa ailenin ve kütüphanenin kullanım kurallarına uyun. Çizimi parmakla işaret etmek yeterli olabilir; sayfaya yeni çizgiler eklemek gerekmez. Evinizdeki bir kitapta uygun örnek bulunmazsa boş sayfaya yetişkin tarafından çizilen büyük bir üçgen aynı karşılaştırmayı sağlar. Kitap satın almak veya belirli bir hikâyeye ulaşmak bu etkinliğin koşulu değildir.

Farklı üçgenler, farklı görünümler

Geniş ve dar iki üçgen hazırlayın. Her biri üç düz kenarla kapanmalıdır; bütün kenarların aynı uzunlukta olması gerekmez. Çocuk birinin daha geniş olduğunu söyleyebilir. Gözlemini kabul edin ve ardından iki çevreyi ayrı ayrı sayın. Farklı boyut veya oranlar, üç kenarlı iki şeklin birbirine tam olarak üst üste gelmesini gerektirmez.

Aynı boyutta iki kopyayı farklı yönlere koyarsanız birini döndürüp diğerinin üzerine yerleştirmek mümkün olabilir. Bunun bu iki örneğin aynı ölçüde olmasından kaynaklandığını belirtin. Geniş ve dar üçgenler üst üste tam çakışmasa bile ikisi de üçgen olabilir. İlk etkinlikte tek bir parçanın döndürülmesi, bu iki farklı karşılaştırmayı karıştırmayı önler.

Büyük ve küçük iki üçgen kullanırsanız çocuğun her iki sınırı da görebildiğinden emin olun. «Hangisi daha büyük?» sorusuna verilen cevap boyutu anlatır; «Her birinin kaç kenarı var?» başka bir sorudur. Aynı gruptaki iki özellik karıştırılmadan konuşulabilir. Küçük üçgen görülemeyecek kadar ufaksa onu büyütün. Görünürlük, geometrik karşılaştırmanın ön koşuludur.

İki üçgen farklı renklerdeyse çocuk önce renkleri adlandırabilir. Yetişkin «Biri yeşil, biri sarı. Şimdi kenarlarına bakmak ister misin?» diye yeni bir davet sunar. Renkler ayırt edilemiyorsa diğer uygun işaretler kullanılabilir. Bir üçgenin tüm kenarlarının eşit olması gerekmez; geniş veya dar görünmesi onu otomatik olarak farklı bir şekil yapmaz.

Kapalı olmayan veya eğri kenarlı örnek

Üçgenin yanına uçları arasında belirgin boşluk olan üç çizgi çizin. Çocuktan iki çevreyi takip etmesini isteyin: hangisinde çizgi kesilmeden başlangıca dönüyor? İsterse açık uçları birleştirin ve neyin değiştiğini gösterin. Boşluk kolay görülebilir olmalıdır; küçük bir çizim hatasını gizli bir sınav sorusu hâline getirmeyin.

Bir başka çizimde bir kenarı belirgin biçimde eğri yapabilirsiniz. Kâğıt üçgenle karşılaştırırken eğri ve düz bölümleri gösterin. Bu şekil üçgene benzeyebilir, ancak seçtiğimiz üç düz kenar koşulunu karşılamaz. Çocuğun kendi resmindeki ufak bir dalgalanmayı kusur olarak değerlendirmeyin. İki açık örnek, özelliği konuşmak için yeterlidir.

Kapalı üçgenin yanında iki düz çizgi bırakıp üçüncü kenarın eksik olduğu bir örnek de çizilebilir. Çocuk parmağıyla yolu izlediğinde iki uç arasında boşluk bulur. «Buradan başlangıca dönebilmek için ne gerekir?» diye sorun. İsterse yetişkin uçları düz bir çizgiyle birleştirir. Bu, şeklin oluşturulmasına ilişkin ayrı bir keşiftir; döndürme etkinliğine geçmek için çözülmesi şart değildir.

Gerçek bir dilim veya yaprak üçgene benzese de kenarları kavisli olabilir. Böyle bir nesneyi «tıpkı matematikteki üçgen» diye sunmak yerine hangi kısmının benzediğini ve hangi kenarın düz olmadığını konuşun. Gıda kullanmak veya toplamak gerekli değildir. Büyük bir kâğıt çizim, üç düz kenarı kontrol etmek için daha belirgin olabilir.

Evde veya dışarıda gözlem

Evde bir kitabın kapağında veya izin verilen bir eşyanın üzerinde üçgen bir sınır bulunabilir. Çocuktan gördüğü kısmı göstermesini isteyin. Üç kenar da görünüyorsa birlikte takip edin; bir kısmı kapalıysa emin olmadığınızı söyleyin. Başka bir kişiye ait eşyayı hareket ettirmeden önce izin alın. Uygun örnek yoksa kâğıt şekle dönmek geçerli bir seçimdir.

Dışarıda yetişkin, güvenli bir yerden görülen bir çizimin üçgen kısmına dikkat çekebilir. Yolun kenarına, araca veya yabancı bir kişiye yaklaşmak gerekmez. Uzaktan tüm sınır seçilemiyorsa bunu açıkça belirtin. Fotoğraf çekmek ya da nesne toplamak zorunlu değildir. Evde hazırlanmış büyük bir örnek aynı geometrik soruyu daha açık gösterebilir.

Bir odada üçgen bulunamaması da geçerli bir sonuçtur. «Buradan açıkça görebildiğim bir örnek bulamadım» diyebilirsiniz. Sonra kâğıt şekli yeniden gösterin veya oyunu bitirin. Yetişkin belirsiz bir nesneyi sırf arayış tamamlansın diye üçgen ilan etmemelidir. Çocuk farklı bir nesne gösterirse hangi sınırı kastettiğini sorun; yetişkinin göremediği bir ayrıntıyı fark etmiş olabilir.

Dışarıda uzaktan görünen bir levha veya süsün yalnızca bir bölümünü gözlemlemek mümkün olabilir. Yol güvenliği ve mekân kuralları yetişkinin sorumluluğundadır; etkinlik için daha yakına gitmek zorunlu değildir. Şekli fotoğraflamayı düşünürseniz kişilerin ve özel bilgilerin kadraja girmemesine dikkat edin ve izin verilen yerleri seçin. Fotoğraf olmadan sözlü bir anı da yeterlidir.

Kolaylaştırma ve ilerletme

Başlangıçta yalnızca büyük kâğıt üçgeni gösterin ve bir kez döndürün. Çocuk bakabilir veya yönü seçebilir; yetişkin kenarları anlatabilir. Kareyi, kitap örneklerini ve çizim karşılaştırmalarını sonraya bırakın. İki net durum — hareketten önce ve sonra aynı üçgen — bu buluşmanın hedefi için yeterlidir.

Çocuk isterse iki üçgen ve bir kare arasından üç düz kenarlı şekilleri seçebilir. Bu örnekte iki kart uygundur. Her seçimin çevresini birlikte kontrol edin. Üç seçenek fazla gelirse birini kaldırın. Bir başka adım, üçgenin çevresini dönmeden önce ve sonra ayrı yerlere çizmek olabilir. Yetişkin kalemi kullanırken çocuk şeklin yerini belirleyebilir.

Bir üçgeni işaretleyip diğer sayfaya iki konumunu çizdiğinizde çizimlerin arasına yeterli boşluk bırakın. Çocuk parçayı istediği yere koyar; yetişkin çevresini takip eder. Sonra parça çocuğun seçtiği yönde çevrilir ve ikinci çevre çizilir. İki çizimin üçer kenarını gösterin. Çizim kaymış veya açık kalmışsa kâğıt parçayı yeniden inceleyin; el becerisi bu karşılaştırmanın hedefi değildir.

Çocuk hazır olduğunda «Üç düz kenarlı kapalı şekli bul» gibi bir açıklamayı dinleyip seçim yapabilir. Uygun iki kartı önüne koyun ve düşünmesine zaman verin. İsterse bir kenarı göstererek yanıt verebilir; tam bir sözlü tanım gerekmemektedir. Seçimden sonra birlikte kenarları kontrol edin. Sözel yönerge zor gelirse şekilleri doğrudan karşılaştırmaya dönün.

Erişim ve aile dili

Şekli çocuğun rahat görebileceği veya uygun başka bir yolla inceleyebileceği yere koyun. Büyük parçalar, belirgin kenarlar ve daha fazla boşluk yardımcı olabilir. Çocuk bakış, işaret, söz veya iletişim aracıyla bir kenarı seçebilir; yetişkin onun işaretinden sonra şekli hareket ettirir. Dokunsal inceleme uygunsa güvenli biçimde sabitlenmiş kabartmalı bir sınır hazırlanabilir.

Evde birden fazla dil kullanılıyorsa çocuk şekli kendi tercih ettiği dilde adlandırabilir veya yalnızca gösterebilir. Yetişkin Türkçe olarak «Üçgenin üç kenarı var» cümlesini doğal biçimde kullanabilir. Her yanıttan sonra çeviri istemek gerekmez. Sözcüğü hatırlamak için duraklamak, çocuğun üç kenarı gözlemleyemediğini tek başına göstermez.

Kabartmalı bir sınır kullanıyorsanız parçaların güvenli ve sağlam olduğundan yetişkin emin olmalıdır. Bazı çocuklar dokunmak istemeyebilir; büyük ve yüksek kontrastlı görsel veya açık bir sözlü anlatım daha uygun olabilir. Uygun yöntem çocuğun tercihlerine ve ihtiyaçlarına göre seçilir. Yetişkin yardım ederken çocuğun elini izinsiz yönlendirmez; çocuğun gösterdiği kenarı kendi parmağıyla takip edebilir.

Farklı aile dillerinde çocuk aynı şekil için farklı bir sözcük kullanabilir. Onun sözünü kabul edip Türkçe bir cümleyi doğal olarak modelleyebilirsiniz: «Evet, bu üçgenin üç kenarı var.» Çocuk sayı veya şekil adını o anda söylemiyorsa işaret ettiği kenarlara bakın. Bir dilde kelime bulma süresi ile şekli gözlemleme becerisini tek bir ölçü gibi yorumlamayın.

İki çocukla paylaşmak

Bir çocuk şekli seçebilir, diğeri onun yönünü değiştirebilir; sonra ikisi isterse rol değiştirir. Örneğin Deniz üçgeni gösterir, Zeynep kitabın yanına koyar. İsimler yalnızca örnektir ve aileye göre değiştirilebilir. İki çocuk da hareket ettirmek istiyorsa iki güvenli kâğıt şekil hazırlamak veya kısa sıralar belirlemek mümkündür.

Bir çocuk bir kenarı göstermek, diğeri üçünü saymak isteyebilir. Bununla birlikte her ikisi aynı soruyu da seçebilir. Kimin daha hızlı yanıtladığını karşılaştırmayın ve bir çocuğu sürekli diğerinin hatalarını düzeltmekle görevlendirmeyin. Yetişkin her iki katılımcının erişimini ve seçimini destekler.

Bir çocuk üçgenin başlangıç konumunu, diğeri varacağı yeri belirleyebilir. Örneğin biri «kitabın yanı» der, diğeri parçayı o noktaya koyar. İkisi de isterse sonra roller değişir. Bir çocuk yalnızca bakmayı seçebilir; onun adına yanıt verilmesini zorunlu tutmayın. Ortak hikâye, farklı katılım biçimlerini aynı masada mümkün kılar.

Çocuklar karenin mi üçgenin mi yolculuk yapacağı konusunda anlaşamazsa iki ayrı parça kullanmak veya kısa sıralar belirlemek işe yarayabilir. Malzeme yalnızca bir parçaysa yetişkin gerçek bir sıra önerir ve söylenen sıraya uymaya çalışır. Bir çocuğa yalnızca yaşı nedeniyle sürekli bekleme ya da diğerini öğretme görevi vermeyin. Her ikisinin tercihi ayrı ayrı duyulabilir.

Bitirme ve sonraki buluşma

Çocuk isterse üçgeni bir dosyada saklayın; masa başka bir iş için gerekiyorsa bunu açıklayıp birlikte kaldırın. «Sen yönü seçtin, ben kâğıdı döndürdüm» gibi somut bir özet yeterlidir. Çocuğun tanımı tekrar etmesi bitirmek için şart değildir. Bir not tutmak isterseniz «Döndürdükten sonra üç kenarı birlikte gösterdik» gibi gerçekten gözlenen bir eylemi yazın.

Bir sonraki gün kenar görünürlüğü sorun olduysa daha büyük bir parça seçin. Çocuk aynı şeklin hareketini rahatça izlediyse kareyle karşılaştırmayı önerebilirsiniz. Önceki cevap bir tanı veya diğer çocuklarla karşılaştırma değildir. Çocuk farklı bir oyun istiyorsa yeni buluşma ertelenebilir. Bir takvime göre bütün örnekleri tamamlama zorunluluğu yoktur.

Masa başka bir iş için beklendiğinden erken gerekiyorsa «Şimdi sofrayı hazırlamamız gerekiyor» diyerek değişikliği açıklayın. Çocuğun kâğıt parçasını bir dosyada saklamasına yardım edin. Daha sonra devam sözü verecekseniz ailenin gerçekten uygun zamanı olduğundan emin olun. Çocuk hayal ettiği hikâyeyi bitirmeden durduğu için üzgün olabilir; bu duyguya yer vermek, masanın kullanım sınırını ortadan kaldırmaz.

Bir sonraki karşılaşmada çocuğa «Bu üçgenle yeniden oynamak ister misin?» diye sorun. İstemiyorsa başka bir etkinlik seçebilir. İsterse önceki deneyimde neyin işe yaradığını hatırlayın: büyük kâğıt, yavaş dönüş veya sabit arka plan. Aynı figürü yeniden kullanmak, yeni bir malzeme satın almadan farklı yönleri incelemeyi mümkün kılar. Tekrarlama bir yükümlülük değil, çocuğun ilgisine verilen bir seçenektir.

İsterseniz kâğıt üçgeni bir resimde kullanıp daha sonra dosyaya koyabilirsiniz. Çocuk bir ev, yelken veya kendi seçtiği başka bir şey çizebilir. Gerçek nesnenin tamamı üçgen olmak zorunda değildir; incelenen parça düz kâğıt şekildir. Resmi saklamak veya bitirmek zorunlu değildir. Çocuk yalnızca şekli kaldırmak ve başka bir etkinliğe geçmek isteyebilir.

Çocuk tekrar bakmak istemezse parçayı ailece belirlenen bir yere kaldırın. Başka bir gün yeni bir karşılaştırma önerilebilir; bugün bütün örnekleri tamamlamak için ek süre ayırmak gerekmez.

BrainHunters üzerinde devam edin

Başka bir fikir için farklı yönlere bakan üçgenler yazısına bakın. Dijital bir devam isterseniz şekiller ve nesneler alanından görünür bir örnek seçin. Üç düz kenarı birlikte gösterin; görüntü küçük veya belirsizse büyük kâğıt parçaya dönün. Bu arayış ekran ya da yeni malzeme satın almayı gerektirmez.