Anlatmak için bir kayıt: Farklı Yönlere Bakan Üçgenleri Tanımak

Kayıt neyi göstermeye yarar?

Bir kâğıt üçgenin sınırı sayfaya çizilir; sonra aynı parça döndürülüp başka bir yere yeniden çizilir. İki iz, şeklin iki konumunu yan yana görmeye yardımcı olur. Çocuk bir köşenin önce nereye, sonra nereye baktığını gösterebilir ve her sınırdaki üç düz kenarı birlikte inceleyebilirsiniz. Çocuk parçayı yerleştirebilir, yönü seçebilir veya yetişkine nasıl hareket edeceğini söyleyebilir.

Çizim, çocuğun kalem tutma becerisini puanlamak için değildir. Yetişkin parçayı sabitleyebilir ve çocuğun seçtiği konumda sınırı çizebilir. Çocuk isterse yanına kendi sözlerini ekletebilir; istemezse sayfa saklanmaz. İki izin bulunması hareketin her ayrıntısını veya çocuğun ne düşündüğünü kendiliğinden kaydetmez.

Birinci iz, parça hareket ettikten sonra eski konumu hatırlamaya yardım eder. İkinci iz ise yeni konumu gösterir. Çocuk iki çizime sırayla bakıp aynı köşenin veya kenarın yerini tartışabilir. İlk konumu zihinde tutmak zorunda kalmadan iki sınırı yan yana görür. Ancak çizimler farklı kâğıt parçalarla yapılmışsa aynı parçanın döndüğünü kanıtlamaz; hangi örneğin kullanıldığını açıkça söyleyin.

Bu kayıt bir aile sohbetine temel olabilir. Çocuk isterse başka bir yakınına «Önce burada, sonra burada durdu» diyerek veya göstererek anlatır. İstemiyorsa sayfa yalnızca kendi oyununun parçası olarak kalır. Yetişkin çocuğun söylemediği bir açıklamayı onun ağzından yazmamalıdır. Gerçekten yapılan hareketi ve verilen desteği doğru aktarmak yeterlidir.

Çocuk kayıt tutmak istemediğinde yetişkin üçgeni bir kez döndürüp sınırı gösterebilir. Bu durumda önceki ve sonraki konum aynı anda sayfada görünmez, fakat hareket gözlemlenebilir. Bir kâğıt izi üretmek öğrenmeye katılmanın ön şartı değildir. Başka bir gün çocuk isterse aynı fikir çizimle tekrar sunulabilir.

Bir çocuk önceki konumu anlatırken sayfadaki ilk izi, sonraki konumu anlatırken ikinciyi gösterebilir. Yetişkin «Bu ilk çizdiğimiz sınır» diyerek sırayı hatırlatır. Eğer sayfalar karıştıysa ve sıra artık bilinmiyorsa bunu açıkça söyleyin. İki şeklin kenarları yine karşılaştırılabilir, ancak hangisinin önce çizildiği varsayılmamalıdır.

Gerekli malzemeler

Yetişkin büyük bir üçgeni kâğıda çizer ve keser. Kapalı sınır üç düz kenardan oluşmalıdır. Bir sayfa, görünür iz bırakan kalem ve sabit bir masa gerekir. Kare kart daha sonra karşılaştırma için kullanılabilir. Çocuğun makas kullanması gerekmez. Malzemelerin yaşına ve ihtiyaçlarına uygunluğunu yetişkin değerlendirir.

İki sınırın birbirine karışmaması için sayfada yeterli boşluk bırakın. Yer azsa iki ayrı sayfa kullanabilirsiniz. Şekil zeminle karışıyorsa kontrastlı bir yüzey seçin. İletişim aracı veya başka bir destek kullanan çocuğun bunlara ulaşabileceği bir yerleşim hazırlayın. Özel bir set satın almak gerekli değildir.

Üçgeni hazırlarken yetişkin üç ayrı noktayı düz çizgilerle birleştirir. Noktalar tek bir doğru üzerinde bulunmaz ve son çizgi ilk noktaya döner. Böylece kapalı bir sınır oluşur. Üç kenarın eşit uzunlukta olması gerekmez. Çocuğun köşeleri ayırt edebileceği büyüklükte bir parça seçin; keskin veya uygun olmayan malzemeler yerine ailece güvenli bulunan kâğıt kullanın.

Kalemi boş bir kâğıtta deneyin. Çok soluk bir çizgi fark edilmeyebilir; çok kalın çizgi ise köşelerin birleştiği yeri kapatabilir. Yetişkin çocuğa hangi görünümün rahat olduğunu sorabilir. Kâğıt kayıyorsa bir kişi sayfayı tutarken diğeri sınırı çizebilir. İki katılımcı da rollerini değiştirmek istemeyebilir; bunun için zorlamaya gerek yoktur.

Kitap veya kutu yön belirtmek için kullanılacaksa bunların erişilebilir ve kullanılmasına izin verilen nesneler olmasına dikkat edin. Başkasına ait bir eşyayı sormadan taşımayın. İki çizimi tek sayfaya sığdırmak zor gelirse ayrı kâğıtlar kullanın. Yön seçimi yine aynı üçgen üzerinden yapılabilir. Masa veya tepsi başka birinin gerekli geçiş yolunu engellememelidir.

Önceden hazırlanmış bir kâğıt üçgen varsa köşelerinin ve kenarlarının hâlâ açıkça görüldüğünü kontrol edin. Parça yırtılmış veya kenarı katlanmışsa onu düzeltmek ya da yeni bir örnek hazırlamak gerekebilir. Yeni örneğin öncekiyle aynı nesne olmadığını çocuğa söyleyin. İki iz arasında aynı parçayı kullanmak, yalnızca yönün değiştiğini göstermek için önemlidir.

Önce üçgenin sınırına bakın

Çocuğa hangi köşeden başlamak istediğini sorun. Seçilen köşeden sonraki köşeye uzanan düz bölümü gösterin: «Bu bir kenar.» Diğer iki bölümü de izleyin ve başlangıca dönün. Çocuk gösterebilir, yetişkin sayı sözcüklerini söyleyebilir veya roller değişebilir. Başlangıç noktası serbesttir; her kenarın bir kez izlendiğinden emin olun.

Köşe, iki kenarın birleştiği noktadır. Çocuk bir köşeyi ek kenar olarak sayarsa düz bölümün başını ve sonunu gösterin. İçi desenli bir parçada dış sınır ile iç çizgileri ayırın. Çocuk deseni anlatmak isterse dinleyin; kenar sayısına döneceğiniz zaman hangi sınırdan söz ettiğinizi belirtin.

Çocuk herhangi bir köşeyi seçtikten sonra yetişkin parmağını o köşeden diğerine uzanan düz çizginin yanında hareket ettirebilir. Sonra çocuk sıradaki kenarı gösterebilir. Üçüncü bölüm başlangıç köşesine döner. İzleme yönü sağdan veya soldan başlayabilir; seçilen rota her düz kenarı bir kez kapsamalıdır. Sözcükleri yetişkinin söylemesi çocuğun seçimini geçersiz kılmaz.

Üçgenin içine bir göz veya desen çizilmişse çocuk bu ayrıntıya işaret edebilir. «Gözünü gördün; dış sınırına da bakmak ister misin?» diye sorun. İçteki işaret, dış kenara ek bir bölüm oluşturmaz. Desen çocuğun anlatmak istediği hikâyenin parçası olarak kalabilir. Sınır yeterince seçilemiyorsa sade bir örnek başka bir gün kullanılabilir.

Çocuk sınırın tamamını görmek istemediğinde bir kenarla yetinmek mümkündür. Yetişkin yalnızca gözlediği şeyi söyler: «Bu düz bölüm bir köşeden diğerine gidiyor.» Sonraki iki kenarı hemen incelemek zorunlu değildir. Bir ara veya farklı etkinlik çocuğun isteğine uygun olabilir. İlk karşılaşma daha sonra devam edebilecek açık bir davettir.

Birinci konumu çizmek

Üçgeni sayfada nereye koyacağınızı çocuk seçsin. «Bu köşe kitaba doğru mu olsun?» diye doğrulayabilirsiniz. Bir katılımcı parçayı sabit tutarken diğeri kalemle dış kenarı takip eder. Çocuk isterse çizer, isterse yetişkine yön verir. Parçayı kaldırdıktan sonra oluşan kapalı sınırı gösterin.

Bir çizgi yanlışlıkla açık kalmışsa veya parça kaymışsa örneği tekrar kenara koyup bakın. Gerekirse yeni bir çizim yapın. Çocuğun elini izinsiz tutmayın ve hatalı izi onun şekli anlamadığına kanıt saymayın. Bir büyük, açık çizim çoğu zaman birçok küçük işaretten daha kullanışlıdır.

Sayfaya koymadan önce çocuğa parçanın hangi köşesinin seçilen referansa bakmasını istediğini sorun. O, kitabı veya başka bir noktayı gösterebilir. Yetişkin «Bu köşe kitaba doğru mu?» diye onay alır. Sonra şekli o konumda sabit tutar. Çocuk kalemi kullanıyorsa yetişkin yalnızca istenen yardımı sağlar; kullanmıyorsa çizimi onun seçimine göre yetişkin yapabilir.

Kenarın üzerinde bir parmak varsa kalem tüm çizgiyi takip edemeyebilir. Önce bir bölümü çizin, sonra tutuşu değiştirerek kalan bölümleri tamamlayın. Bir çizgi dışarı taşarsa sayfanın boş alanında yeni bir iz yapılabilir. Bu sorun yetişkinin veya çocuğun hareketiyle oluşmuş olabilir; kimin hatalı olduğunu belirlemek yerine görünür bir kayıt hazırlamaya odaklanın.

İlk izin yanına küçük bir işaret konulacaksa çocuğun bunun neyi anlattığını bilmesi yararlıdır. Bir nokta başlangıç köşesini gösterebilir; fakat üçgenin dördüncü köşesi değildir. İşaret çizgiyi örtüyorsa yan tarafa taşıyın veya hiç kullanmayın. Çocuğun doğrudan bir köşeyi göstermesi de yeterli olabilir.

Çocuk parçayı sayfanın kenarına çok yakın yerleştirmek isterse yetişkin sınırın sayfaya sığıp sığmayacağını birlikte kontrol etmeyi önerir. Gerekirse daha içeri bir yer veya daha büyük sayfa seçilir. Çocuğun kararı açıklama yapılmadan değiştirilmemelidir. Birinci konumun tam çevresi görünür olduğunda üç kenarı karşılaştırmak kolaylaşır.

Döndürüp ikinci izi çizmek

Aynı parçayı çocuk görürken masanın üzerinde döndürün ve sayfanın boş bir yerine koyun. Çocuk hangi köşenin hangi yöne bakacağını gösterebilir; yetişkin seçimi doğrular. Kâğıdı katlamayın veya fark ettirmeden başka bir parçayla değiştirmeyin. Sonra dış sınırı ikinci kez çizin.

Parçayı kaldırınca iki izi yan yana karşılaştırın. «Ne farklı görünüyor?» sorusuna çocuk bir köşenin yönünü işaret edebilir. «Kenarları takip etmek ister misin?» diye sorarak üç düz kenarı her sınırda gösterin. Çocuk yalnızca bir konumu anlatmak istiyorsa onunla sınırlı kalabilirsiniz.

Aynı parçayı masada çevirirken çocuğun hareketi izlemesine zaman tanıyın. Bir köşe önce kitaba, sonra kutuya bakabilir. Eğer şekil ayrıca masanın başka bir yerine kayarsa bunu da söyleyin. Bir nesnenin bulunduğu yer ile köşesinin yönü ayrı bilgilerdir. İkinci çizimde hangisini kaydettiğinizi göstermek daha sonra konuşmayı kolaylaştırır.

Kâğıdın ters yüz edilmesi farklı bir harekettir. Bir yüzü boyalıysa ters çevirmeyle üstteki renk değişebilir; üç düz kenarlı dış sınır devam eder. İlk kayıtta aynı yüzü üstte tutmak, yön değişimini diğer değişikliklerden ayırır. Çocuk daha sonra iki hareketi merak ederse bunları ayrı ayrı deneyebilirsiniz.

İkinci iz birincinin üzerine gelirse çizgileri ayırt etmek güçleşebilir. Daha büyük sayfa, iki ayrı sayfa veya daha fazla boşluk kullanın. İki renkli kalem de bir seçenek olabilir, ancak çocuğun bunları ayırt edebilmesi gerekir. Sayfa yerleşimini belirlerken çocuk tercihini gösterir; yetişkin yeterli boşluk olup olmadığını birlikte kontrol eder.

İkinci konumu seçerken çocuk kitabı, kutuyu veya kendi belirlediği bir işareti kullanabilir. Referans olarak seçilen kitap iki çizim arasında yer değiştirirse bunu belirtin; yön açıklaması o nesnenin bulunduğu yere bağlıdır. Kitabı sabit tutmak mümkün değilse sayfanın üst kenarı gibi başka ortak bir referans seçebilirsiniz. Çocuğun hangi köşeyi kastettiğini doğrulamak da gereklidir.

Çocuk üçgeni aynı yere geri döndürmek isterse kâğıt parçayı birinci izin üzerine getirebilir. Yetişkin, seçilen köşenin eski konuma yaklaşıp yaklaşmadığını birlikte görmeyi önerir. Tam açı ölçümü gerekmez. Aynı parçanın üç düz kenarı her iki konumda da takip edilebilir; sayfanın üzerindeki çizgilerin birbirine tam oturması kalem hareketine de bağlıdır.

Bir konuşma örneği

Yetişkin: «Bu köşeyi nereye çevirelim?» Çocuk kutuyu gösterir. Yetişkin: «Bu kutuya mı?» Onaydan sonra şekli döndürüp çizer. Çocuk: «Bu yana bakıyor.» Yetişkin: «Evet, yönü değişti. Üç kenarı birlikte görelim mi?» Çocuk seçtiği bir kenarı gösterir, yetişkin gerekirse diğerlerini sayar.

Çocuk ikinci şeklin artık üçgen olmadığını düşünürse yönün farklı göründüğünü kabul edin. Aynı kâğıdı ikinci iz üzerine koyup üç kenarı takip edin; sonra isterse ilk ize geri götürün. Gizli bir parça değişimi veya beklenmedik bir soru gerekli değildir. Bir karşılaştırma çocuğun bütün şekiller hakkında ne bildiğini göstermez.

Çocuk «Bu iz daha büyük» diyebilir. Aynı kâğıt parçayı her izin üstüne koyup kalemin sınırdan uzaklaşıp uzaklaşmadığını kontrol edin. Çocuk çizgiler arasındaki gerçek farkı fark etmiş olabilir. Yetişkin «İkinci çizgi burada biraz dışarıda; kâğıt dönerken büyümedi» diyebilir. İstenirse daha dikkatli bir iz hazırlanır, fakat ilk çizimi saklamak da çocuğun seçimidir.

Bir çocuk ikinci ize «çatı» adını verebilir. Yetişkin «Çatıya benzettiğin sınırın kenarlarını göstermek ister misin?» diye sorar. Çocuğun hayali ile üç düz kenar hakkındaki gözlem bir arada bulunabilir. Gerçek bir çatının bütününün düz bir üçgen olduğunu varsaymayın; konuştuğunuz şey kâğıttaki belirli sınırdır.

Çocuk «Bu çizgi kırık» dediğinde yetişkin izi ve kâğıt parçayı yan yana gösterir. Eğer kalem köşeye ulaşmamışsa «Çizimde aralık kalmış; kâğıt parçanın kenarı burada devam ediyor» diyebilir. İstenirse iz yeniden çizilir. Çocuğun gördüğü aralığı yok saymak yerine kayıt ile nesne arasındaki farkı konuşmak daha açıklayıcıdır.

Köşe ve kenarı karıştırmak

Üçgenin üç köşesi ve üç kenarı vardır, fakat köşe bir düz kenar daha değildir. Her bölüm bir köşeden ötekine kadar izlenir. Çocuk köşeyi saydığında yetişkin «Burada iki kenar buluşuyor; şu düz yol bir kenar» diyebilir. Sonra diğer bölüme geçilir. Çocuğun kendi başına bütün terimleri söylemesi şart değildir.

İki iz birbirine değiyorsa bir çizgiden ötekine geçmek kolaydır. Daha geniş aralık veya iki sayfa kullanın. Kalem çok kalınsa köşe kapanabilir; daha büyük şekil veya daha uygun çizgi yardımcı olabilir. Önce gösterimin açık olup olmadığını kontrol edin. Çocuğun bulunduğu açıdan görünen şey yetişkininkinden farklı olabilir.

Bir köşede iki düz kenar birleşir. Yetişkin o noktayı gösterip sonra bir sonraki köşeye kadar olan bölümü takip eder. «Bu yol bir kenar» dedikten sonra öteki bölüme geçer. Çocuk aynı köşeyi tekrar gösterirse başlangıç noktasına dönülüp dönülmediğine bakılabilir. Her dönüşte yeni bir sayı söylemek yerine her düz bölüme bir sayı sözcüğü verilir.

Bir çizim üzerine eklenen ok, iki konumun sırasını anlatabilir ama üçgenin kenarı değildir. Ok sınırı kesiyorsa çocuk onu da sayılacak çizgi sanabilir. Oku boş alana yerleştirin veya iki sayfayı sırayla koyun. İşaretlerin amacı karşılaştırmayı açıklamaktır; fazla işaret hedefi gizliyorsa kaldırılabilir.

Üçgenin köşeleri ayrıca sayılabilir, ancak bu kez sorunun köşeler hakkında olduğunu söyleyin. Kenar sayma sırasında her düz bölüme odaklanın. Çocuk önce bir köşeyi seçip yetişkine gösterebilir; yetişkin o köşeden sonraki köşeye kadar olan kenarı izler. İki farklı nesne grubunu adlandırmak, sayıların neden ayrı kullanıldığını anlaşılır kılar.

Kayıt neyi söylemez?

İki çizim sınırın o iki anda nerede olduğunu gösterebilir. Kim parçayı seçti, kim kalemi tuttu veya hareket ne kadar sürdü gibi bilgiler kendiliğinden görünmez. Çocuk isterse yetişkin yanına «Yönü ben seçtim» gibi onun ifadesini yazabilir. Yetişkinin yorumu ile çocuğun sözünü birbirinden ayırın.

Kalem kâğıt parçadan uzaklaşırsa iki iz aynı boyutta görünmeyebilir. Parçayı her ize koyup bu farkı inceleyin. Döndürmek parçanın boyunu değiştirmez; çizim hatası veya kayma farklı bir olaydır. Fotoğraf çekmek, tablo doldurmak veya her oyunu saklamak gerekli değildir.

Sayfanın yanına yazılan «Çocuk üçgeni çizdi» ifadesi, kalemi yetişkin kullandıysa yapılan işi doğru anlatmaz. Daha kesin bir ifade «Çocuk konumu seçti, yetişkin sınırı çizdi» olabilir. Çocuğun kendi sözleri ayrıca yazılabilir. Bir kişinin yaptığı hareketi diğerine atfetmemek, kaydın sonradan okunabilir olmasını sağlar.

İki çizim çocuğun bütün üçgenleri tanıdığını veya tanımadığını göstermez. O gün ışık, kullanılan dil, sınırın büyüklüğü ve yetişkinin desteği sonucu etkileyebilir. Bir gözlem, sonraki hazırlık için küçük bir fikir verir. Tanı veya başka çocuklarla karşılaştırma yapılacak bir puan olarak kullanılmamalıdır.

Fotoğraf çekilecekse ailenin tercihleri ve bulunduğu yerin kuralları dikkate alınır. Yetişkin gereksiz kişi görüntülerini veya özel bilgileri kadraja almamaya çalışabilir. Fotoğraf çekilmediğinde etkinlik eksik kalmaz. Sayfanın kendisi ya da çocuğun sözlü anlatımı da hatırlama desteği sunabilir.

Çocuk ilk konumu kendisi seçmiş, ikinciyi yetişkin önermiş olabilir. Bir not tutuluyorsa bu fark belirtilebilir: «İlk yeri çocuk seçti; ikinci yer yetişkinin önerisiydi.» Böyle bir ayrıntı, sonraki bir seçimde ne tür destek sunulduğunu hatırlatır. Notun tutulması isteğe bağlıdır ve genel beceri düzeyini belirleyen bir değerlendirme yerine geçmez.

Kare ve başka üçgenler

Bir kare kartın çevresinde dört düz kenar bulunur. Kareyi çevirip yeniden gösterdiğinizde dört kenar kalır. İsterseniz onu ayrı bir sayfada çizin ve üçgenin üç kenarıyla karşılaştırın. Hangi parçanın çizildiğini belirtin; farklı şekillerin izlerini aynı örnekmiş gibi kullanmayın.

Geniş ve dar iki üçgen birbirine tam oturmayabilir, ama her biri üç düz kenarlı kapalı bir sınır taşıyabilir. Bu, iki farklı parçanın karşılaştırılmasıdır. İki konum kaydında ise aynı üçgen kullanılır. Çocuk için bu farkı göstermek, hangi değişimin döndürmeden kaynaklandığını anlamaya yardım eder.

Kare kartı çocuk seçerse önce onun dört düz kenarını takip edin. İsterse kart döndürülür ve kenarlar yeniden incelenir. Sonra üçgenle karşılaştırma önerilebilir. Kare ve üçgen aynı renkteyse renk farkı dikkat dağıtmaz; ancak çocuğun erişimi için farklı işaretler gerekiyorsa bunları koruyun. Hangi ipuçlarının kullanıldığını söyleyin.

Farklı genişlikte iki üçgeni üst üste koyduğunuzda köşeler veya kenarlar tam çakışmayabilir. Bu, birinin üçgen olmadığı anlamına gelmez. Her parçanın kapalı dış sınırındaki düz kenarları ayrı sayın. İki konum kaydı yapılırken aynı parça seçilirse boyut farkı yaratılmaz. Sorunun hangi karşılaştırmayı içerdiğini başta belirtin.

Bir kareyi köşesi yukarı gelecek biçimde döndürmek onu üçgen yapmaz. Kare hâlâ dört eşit kenara ve dört dik açıya sahiptir. Bu oyunda dört kenarı üçgenin üç kenarıyla karşılaştırmak yeterli olabilir. Çocuk karenin önce çizilmesini istiyorsa o seçimle başlayın; üçgen kaydına daha sonra dönmek mümkündür.

Kolaylaştırma ve ilerletme

İlk kez yalnızca bir konumu çizip kâğıt parçayla karşılaştırabilirsiniz. Çocuk yer seçer veya bir kenarı gösterir; yetişkin kalemi kullanır. İkinci çizim başka güne kalabilir. Çocuk çizim istemiyorsa aynı parçayı döndürüp üç kenarı doğrudan incelemek yeterli bir başlangıçtır.

Daha sonra çocuğun seçtiği üçüncü bir konumu başka boş bir yere çizebilirsiniz. Üç iz aynı anda karışık gelirse ikisini seçip karşılaştırın. Bir başka soru, belirgin boşluğu olan açık bir çizimle kapalı üçgeni karşılaştırmaktır. Bu, kapanma özelliğine ilişkin ayrı bir adımdır; iki konum kaydı için zorunlu değildir.

Çocuk birinci sınırın yalnızca bir kenarını seçip yetişkinin kalan iki kenarı çizmesini isteyebilir. Tek sayfada bir iz oluşması o gün için yeterli olabilir. Daha sonra aynı parçayı hareket ettirmek isterse ikinci iz eklenebilir. Çocuk hazır değilse bu sırayı zorunlu bir aşama olarak uygulamayın. Bir seçim yapmak bile ortak işe katılım sağlar.

Açık bir çizim örneği hazırlarsanız boşluk belirgin olmalıdır. Çocuk çizgiyi takip ederek kesintiyi gösterebilir; isterse yetişkin uçları düz bir bölümle birleştirir. Çok küçük ve kazara oluşmuş bir boşluğu gizli hata olarak kullanmayın. Üçgenin kapanması ile dönmesi ayrı özelliklerdir; hangi sorunun sorulduğunu açıkça söyleyin.

Çocuk ikinci konumda yalnızca bir kenarı göstermek isteyebilir. Yetişkin diğer kenarları açıklayabilir veya oyunu bu noktada bitirebilir. İki izi aynı gün tamamlamak gerekli değildir. Sayfa saklanırsa sonraki buluşmada neyin hazır olduğunu birlikte inceleyin. Çocuğun yeni bir yön seçmesi veya farklı etkinlik istemesi de mümkündür.

Erişim, dil ve ortak roller

Çocuk konumu bakış, işaret, söz veya iletişim aracıyla belirleyebilir. Yetişkin seçimi doğrular ve yanıt için bekler. Büyük şekil, rahat masa yüksekliği ve belirgin sınır yardımcı olabilir. Dokunsal bir sınır kullanılıyorsa yetişkin malzemelerin güvenli ve sağlam olduğundan emin olur. Çocuk dokunmayı tercih etmeyebilir.

Birden fazla dil kullanılan evlerde çocuk şekli bildiği sözcükle anlatabilir veya yalnızca gösterebilir. Yetişkin Türkçe «Üçgenin üç kenarı var» diyerek model olabilir; her yanıtta çeviri istemek gerekmez. İki çocuk katıldığında biri konumu seçebilir, diğeri çizimi yönlendirebilir. Roller ancak ikisi isterse değişir.

Çocuk iletişim cihazıyla konumu seçiyorsa cihaz hem sayfayı hem seçenekleri görebileceği şekilde erişilebilir olmalıdır. Yetişkin «Bu köşeyi kitaba mı çevireyim?» diye doğrular ve cevap için bekler. Çocuk seçim yaparken diğer katılımcı şekli sabit tutabilir. Cihazı oyun bitince iletişim amacıyla kullanmaya devam etmesine olanak tanıyın.

İki çocuk kullanacakları yerleri birlikte seçebilir. Örneğin Zeynep ilk konumu gösterir, Can ikinci konum için kitap tarafını seçer. İsimler yalnızca örnektir ve aileye göre değişebilir. İkisi de aynı rolü isterse uygun süre için sıra veya iki ayrı parça düşünülebilir. Yetişkin çocuklardan birini diğerinin sürekli öğretmeni olarak atamaz.

Karşılıklı oturan kişiler aynı köşe için sağ ve sol sözcüklerini farklı kullanabilir. «Benim bulunduğum taraftan sağda» diye açıklayın veya kitap gibi ortak bir nesne gösterin. Çocuk bir başka aile dilinde yön verebilir; yetişkin anlamı şekil ve jestle doğrulayabilir. Farklı dil kullanımı, üç kenarın gözlenmesini engellemek zorunda değildir.

Saklama ve bitirme

Çocuğa sayfayı dosyaya koymak, üzerine başka bir resim çizmek veya saklamamak isteyip istemediğini sorun. Masa yemek için gerekiyorsa yetişkin bunu açıklayıp toplamaya yardım eder. «Sen yönü seçtin, ben kalemle çevresini çizdim» gibi somut bir özet yeterlidir. Tanım tekrarı bitiş koşulu değildir.

Yetişkin isterse «Büyük sınır daha kolay görüldü» gibi kısa bir not tutabilir. Bu, başka çocuklarla karşılaştırma veya tanı değildir. Sonraki uygun fırsatta çocuk aynı sayfaya dönmeyi ya da başka bir oyun seçmeyi tercih edebilir. Devam sözü yalnızca aile gerçekten zaman ayırabiliyorsa verilir.

Kâğıda boya veya yapıştırıcı eklendiyse kuruması için ailenin uygun gördüğü bir yer gerekir. Masa beklenenden erken kullanılacaksa yetişkin değişikliği açıklar ve çocuğun saklamak istediği çalışmayı taşımaya yardım eder. Çocuğun üzülmesi mümkündür. Ona daha sonra devam edileceğini ancak bunun gerçekten mümkün olduğu durumlarda söyleyin.

Sonraki karşılaşmada eski sayfa incelenebilir ya da yeni bir oyun seçilebilir. Eski üçgen yırtılmışsa yetişkin yeni bir örnek hazırlayıp onun farklı bir parça olduğunu belirtir. Çizim eski parçanın konumlarını göstermeye devam eder. Çocuğun bütün sayfaları saklaması veya her seferinde açıklama yapması gerekli değildir.

Çocuk sayfayı bir yakınında göstermek isterse yetişkin hangi kısmı anlatmak istediğini sorabilir. Yetişkin sayfayı tutarken çocuğun kendi sözlerine veya işaretine zaman verir. Çocuk göstermek istemiyorsa kayıt özel kalabilir ya da başka amaçla kullanılabilir. Başkasına sunmak, iki konumun karşılaştırılması için zorunlu bir aşama değildir.

Malzemeler uygun yere kaldırıldıktan sonra çocuk başka bir oyuna, kitaba veya dinlenmeye geçebilir. Aile bu kayda ileride dönüp dönmeyeceğine daha sonra karar verir.

BrainHunters üzerinde devam edin

Başka bir örnek için farklı yönlere bakan üçgenler yazısına bakın. Dijital bir devam isterseniz şekiller ve nesneler bölümünden belirgin bir şekil seçin ve sınırını birlikte gösterin. Ekran küçük veya görüntü belirsizse büyük kâğıt parçaya dönebilirsiniz. Bu kayıt için ekran veya yeni ürün gerekli değildir.