Renk adları için gerçek eşya mı çizim mi?

Eşya mı, çizim mi?

Bir renk adını konuşmak için gerçek bir eşyaya bakabilir veya kâğıda çizilmiş bir renk alanını kullanabilirsiniz. Kırmızı bir havlu dokunulabilir ve günlük bir işe bağlanabilir; kırmızı bir daire ise sade bir zeminde büyük çizilebilir. Hangisinin daha uygun olduğu çocuğun neyi rahat gördüğüne, kullanmak istediğine ve o anda elde ne olduğuna bağlıdır.

Bu karşılaştırmanın amacı tek bir kazanan seçmek değil, aynı renk sözcüğünü iki farklı örnekte anlamayı kolaylaştırmaktır. Çocuk konuşabilir, işaret edebilir veya bir yetişkinden malzemeyi hareket ettirmesini isteyebilir. Her iki yöntem de tek başına tamamlanmış bir etkinlik olabilir.

Karşılaştırma için iki örnek hazırlayın

Geniş kırmızı bir bölümü olan temiz bir bez veya havlu seçin. Bir kâğıda büyük bir kırmızı daire çizin. Bu malzemeler yoksa evdeki başka belirgin bir renk ve o renkte bir çizim kullanılabilir. Çocukların yaşına uygun güvenli araçlar seçin.

Bezi ve kâğıdı sade bir yüzeye, çocuğun görebileceği biçimde yerleştirin. Makas, yazıcı ve küçük kartlar gerekli değildir. Yetişkin eşyalara dokunmak istemeyen çocuğun yönlendirmesiyle onları tutabilir veya yaklaştırabilir.

Hazırlık açısından gerçek eşya

Uygun bir havlu zaten yakındaysa yalnızca büyük renkli bölümü görünür hâle getirmek yeterli olabilir. Desenli bir havluda belirli bir çizgiyi göstermek gerekir. Işık veya katlar rengi görmeyi zorlaştırıyorsa bezi güvenli bir yerde açın.

Elde uygun eşya yoksa onu aramak zaman alabilir. Bir başkasının eşyası kullanılacaksa izin sorun. Belirli bir örneği elde etmek için satın alma yapmak veya evin düzenini değiştirmek gerekmez.

Hazırlık açısından çizim

Kâğıt ve uygun bir kalem hazırsa büyük bir daire çizmek kolay bir seçenek olabilir. Çocuk rengi seçebilir, kendisi çizebilir veya yetişkine çizimin yerini gösterebilir. Kalemin bıraktığı izi önce ayrı bir kâğıtta deneyebilirsiniz.

Kalemin dışındaki renk ile kâğıttaki iz farklı görünebilir. Çizim için araçlar hazır değilse yakın bir eşya daha pratik olabilir. Bu karşılaştırmada sabit dakika veya ölçülmüş hazırlık süresi verilmez; koşullar evden eve değişir.

Görünürlük karşılaştırması

Çizimde büyük bir renk alanı ve sade bir arka plan seçebilirsiniz. Gerçek eşyada ise doku, kat veya desen dikkat çekebilir. Bir bezin yalnızca kırmızı çizgisi inceleniyorsa o bölümü gösterin; bütün eşyanın tek renk olduğunu söylemeyin.

Bazı çocuklar bir eşyayı daha kolay tanır, bazıları sade çizimi tercih eder. Çocuğa hangisini görmek istediğini sorun. Gerekirse yüzeyleri yan yana getirin ve rahat bir ışıkta karşılaştırın.

Dokunma ve hareket ettirme

Bir bez yumuşak olabilir ve çocuk isterse onu tutabilir. Bir çizim kâğıt üzerinde kalır veya yetişkin tarafından yaklaştırılır. Dokunma, rengi adlandırmanın zorunlu koşulu değildir; çocuk yalnızca bakmayı tercih edebilir.

Çocuğun istemediği bir dokuyu eline vermeyin. Bir nesneyi hareket ettirmek için yardım istiyorsa ne yapılacağını doğrulayın. Çizimin katlanmaması veya eşyanın zarar görmemesi için uygun bir yüzey seçin.

Saklama ve yeniden kullanma

Bez normalde durduğu yere geri konabilir. Çizim, çocuk isterse bir dosyada saklanabilir veya başka bir amaçla kullanılabilir. Saklanıp saklanmayacağını çizimin sahibine sorun.

Bir eşyayı ve çizimi daha sonra yeniden karşılaştırmak mümkündür, ancak bunu yapma zorunluluğu yoktur. Eşya o sırada başka bir iş için gerekebilir. Kayıt tutmadan da bir renk hakkında konuşabilirsiniz.

İlk konuşma: Bez

Yetişkin: “Bu bez kırmızı. Bakmak ister misin?” Çocuk bezi gösterir veya alır. Yetişkin: “Kırmızı bölümü burada.” Çocuk “yumuşak” derse yetişkin bu gözlemi kabul edebilir: “Evet, bez yumuşak ve kırmızı.”

Çocuk ilgilenmiyorsa bezi yerine koyun. Oyun başka bir zamanda veya başka bir nesneyle yapılabilir. Sözcüğü tekrar etmek, eşyanın kullanılmasının şartı değildir.

İkinci konuşma: Çizim

Yetişkin kâğıttaki daireyi gösterir: “Bu daireyi kırmızı kalemle çizdik.” Çocuk çizimin başka bir bölümünü seçebilir veya bir çizgi eklemek isteyebilir. Yetişkin, çocuğun çizimine ek yapmadan önce sorar.

Kâğıttaki iz bezden açık görünüyorsa “İkisi de kırmızı, bu daha açık görünüyor” diyebilirsiniz. Tam ton eşitliği gerekmez. Karşılaştırma o anda gerçekten görülen yüzeylere dayanmalıdır.

İki örneği yan yana getirin

Kırmızı bezi ve kırmızı daireyi birbirini kapatmayacak şekilde koyun. Sorun: “Bunlarda benzer ne görüyorsun?” Çocuk rengi, şekli veya başka bir özelliği gösterebilir. Eşyanın ve çizimin farklı özelliklerini de konuşabilirsiniz.

Birisi kumaş, diğeri kâğıttaki izdir. Bu nedenle dokuları ve biçimleri aynı değildir. Ortak renk adı, iki nesnenin her bakımdan aynı olduğu anlamına gelmez.

Açık ve koyu tonlar

İki kırmızı örnekten biri daha koyu görünüyorsa bunu birlikte tarif edin. “Bu daha koyu, diğeri daha açık” gibi ifadeler kullanabilirsiniz. Çocuk farklı bir ayrıntı görürse onu da dinleyin.

Kumaş, kâğıt ve ışık renk izlenimini etkiler. Bir tonun adı konusunda emin değilseniz bunu söylemek uygundur. İlk deneme için birbirinden belirgin iki renk seçmek, yakın tonlarla tartışmaktan daha anlaşılır olabilir.

Mavi ve açık mavi örneği

Mavi bir peçete ile açık mavi çizimi karşılaştırın. Yetişkin “Bu mavi, bu daha açık mavi görünüyor” diyebilir. Çocuk yüzeyleri gösterebilir veya başka bir karşılaştırma seçebilir.

Bir kalemin ve kumaşın tonu tam olarak aynı olmak zorunda değildir. Eğer fark zorluk yaratıyorsa daha belirgin örnekler seçin. Çocuğun ilk karşılaştırmada bütün ton adlarını bilmesi beklenmez.

Sözcük ve işaret uyuşmazsa

Çocuk “kırmızı” deyip mavi bezi gösterdiğinde önce hangi eşyayı istediğini sorun: “Bunu mu seçiyorsun?” Onaydan sonra mavi bezi verip adını söyleyin. Çocuk belki desenin kırmızı bir parçasını kastediyordur.

Hangi alanın gösterildiğini anlamadan neden hakkında varsayım kurmayın. Bir cevap, görme veya gelişim değerlendirmesi değildir. Gerekirse iki büyük yüzeyi yan yana gösterin.

Çocuk çizimi seçerse

Çocuğun seçtiği kâğıdı yaklaştırın ve hangi bölüme baktığını sorun. Daireyi, çizgiyi veya boş alanı seçebilir. Yetişkin “Kırmızı daireyi gösteriyorsun” diyerek anladığını doğrular.

Çocuk çizime yeni bir renk eklemek isterse gerekli araçları sunabilir veya mümkün değilse bunu açıklayabilirsiniz. Çizimin gerçek bezle aynı görünmesini zorunlu tutmayın. Amaç ortak bir gözlem ve konuşmadır.

Çocuk eşyayı seçerse

Bezin hangi bölümüne bakmak istediğini sorun. Çocuk büyük kırmızı alanı, etiketi veya farklı renkli çizgiyi gösterebilir. Seçilen bölümü adlandırın ve istenirse kâğıttaki örnekle karşılaştırın.

Eşyayı tutmak istemeyen çocuk uzaktan gösterebilir. Eşya başka bir kişiye aitse kullanmadan önce izin alın. Uygun değilse çizim veya başka bir güvenli nesne seçilebilir.

İki eşya ve bir çizim

Kırmızı bir bez, kırmızı bir kitap kapağı ve kırmızı bir daire kullanın. Çocuk hangi iki örneği yan yana görmek istediğini seçsin. Bir yetişkin seçilenleri yaklaştırabilir.

Kapağın yalnızca bir bölümü kırmızıysa o bölümü belirtin. Üç nesnenin şekli ve malzemesi farklı olsa da seçilen alanlarda benzer bir renk görülebilir. Üçünü de adlandırmak zorunlu değildir.

İki çizim ve bir eşya

Kâğıda kırmızı ve mavi iki büyük daire çizin. Kırmızı bezi yanlarına koyun ve “Bezin rengine benzeyen daire hangisi?” diye sorun. Örnekler görünür kaldığı için çocuk rengi yalnızca belleğinden bulmak zorunda değildir.

Çocuk mavi daireyi beğenebilir. Tercih sorusu ile renk eşleştirme sorusunu ayırın: “Maviyi seçmek istiyorsun; ben şimdi beze benzeyen rengi arıyorum.” Çocuk yeniden yanıt vermek istemezse yetişkin kırmızı daireyi gösterebilir.

Şekil ve rengi ayırmak

Kırmızı bir daire ve kırmızı bir kare çizildiğinde renkleri benzer, şekilleri farklıdır. Çocuğa önce ne fark ettiğini sorun. Yuvarlak veya köşeli sınırı göstermesi de yararlı bir gözlemdir.

Sonra isterse ortak rengi belirtin. Gerçek eşyanın şekli çizimden farklı olabilir; bu, renklerin karşılaştırılmasını engellemez. Aynı sözcük farklı biçimlerdeki yüzeyler için kullanılabilir.

Desenli eşya ile sade çizim

Bir bezde kırmızı ve beyaz çizgiler varsa kırmızı çizgiyi gösterin. Sade kırmızı dairenin yanına koyup hangi bölümlerin benzer olduğunu konuşun. Kâğıdın boş kısmı beyazdır; bezdeki bütün alanlar kırmızı değildir.

Desen çok küçükse daha geniş çizgili bir eşya veya iki büyük kâğıt alanı seçin. Çocuk hangi parçaya baktığını gösterebilmelidir. Yetişkin eliyle incelenen bölümü kapatmamaya dikkat eder.

Çocuk konuşmak istemezse

Çocuk iki örnek arasında bakışıyla, işaretiyle veya alışık olduğu iletişim aracıyla seçim yapabilir. Malzemeleri ve aracı rahatça görebileceği biçimde yerleştirin. Anlamı belirsiz bir işareti doğrulamak için bekleyin.

Çocuk yalnızca gözlemlemek veya etkinliği bitirmek isteyebilir. Sözcüğü sesli söylemek şart değildir. Yetişkin kendi gözlemini paylaşır ve çocuğa yanıt için baskı yapmaz.

Daha kolay bir karşılaştırma

Önce yalnızca bezi gösterin ve rengini söyleyin. Sonra kırmızı çizimi yanına koyup “Burada da kırmızı var” deyin. Çocuk iki seçenek arasından seçim yapmak zorunda kalmadan örnekleri görebilir.

İsterse örneklerden birini gösterebilir veya yetişkinden yaklaştırmasını isteyebilir. Tek bir karşılaştırma yeterlidir. Soruyu belirli sayıda doğru cevap alıncaya kadar tekrarlamayın.

Bir sonraki adım

Çocuk isterse aynı renkte üçüncü bir nesne bulabilir veya yeni bir çizim yapabilir. Önce hangi malzemeyi seçmek istediğini sorun. Gerçek bir örnek yoksa kâğıda çizmek ya da etkinliği sonlandırmak mümkündür.

Başka bir seçenek, çocuğun yetişkine bir örnek seçtirmesidir. Çocuk bezi gösterir, yetişkin benzer bir çizim bulur ve doğru anlayıp anlamadığını sorar. Rol değişimi açıklama yapma fırsatı verir.

İki kişiyle karşılaştırma

Bir oyuncu eşyayı, diğeri çizimi seçebilir. Sonra birbirlerine hangi renkli bölüme baktıklarını gösterirler. Her iki kişi de isterse rolleri değiştirebilir.

Kim daha hızlı adlandırdı diye karşılaştırmayın. Bir çocuk gösterebilir, diğeri konuşabilir. Ortak amaç aynı yüzey hakkında anlaşmaktır; yanıt verme biçimlerinin aynı olması gerekmez.

Yaygın hata: çizimi gerçek eşyanın kendisi saymak

Kâğıttaki daire bezi temsil etmek için kullanılabilir, ancak bezin kendisi değildir. Biri kumaş, diğeri kâğıttaki renkli izdir. Çocuğun isteğiyle bu farklılıkları adlandırın.

Benzer renk iki yüzeyi karşılaştırmaya yardım eder. Çizim, eşyanın bütün özelliklerini göstermek zorunda değildir. Çocuk farklı bir şekil çizmişse bunun neyi temsil ettiğini kendisi açıklayabilir.

Yaygın hata: tek yöntemi üstün saymak

Gerçek eşya günlük yaşamla ilişki kurmayı kolaylaştırabilir; çizim daha sade ve büyük bir alan sunabilir. Ancak belirli bir çocuk için hangisinin uygun olduğunu genel bir sıralamayla belirlemek mümkün değildir.

Çocuğun ilgisini, erişimini ve mevcut malzemeleri gözleyin. İki yöntemi de kullanmak zorunda değilsiniz. Bir gün bez, başka bir gün çizim uygun olabilir; ikisi de hazır değilse etkinlik ertelenebilir.

Hangi durumda bezle başlamak uygun olabilir?

Çocuk zaten temiz bir bezle oynuyor ve bezin büyük bir bölümü tek renkse o bölüm doğal bir başlangıç olabilir. Yetişkin “Bezin bu kısmı kırmızı” diyebilir. Çocuk konuşmayı sürdürmek isterse başka bir kırmızı yüzeye bakılabilir.

Eşyanın günlük bir kullanımının olması, sözcüğün gerçek bir bağlamda duyulmasına yardım eder. Bununla birlikte bez desenli, uzakta veya çocuğa dokunması rahatsız edici olabilir. Bu durumda çizim ya da başka bir nesne daha uygun bir seçimdir.

Bezin bir başkasına ait olması da seçimi etkiler. Önce izin alın; izin yoksa eldeki başka bir örneği kullanın. Çocuğun renk sözcüğünü duyması için belirli bir eşyanın kullanılması şart değildir.

Hangi durumda çizimle başlamak uygun olabilir?

Çocuk büyük ve sade bir alanı daha rahat görüyorsa beyaz kâğıda geniş bir renk lekesi çizilebilir. Yetişkin çizimin boyutunu, yerini ve çevresindeki boşluğu çocuğun isteğine göre düzenler. Bir kalem ve uygun bir kâğıt yeterlidir.

Çocuk çizmek istemiyorsa yetişkin onun gösterdiği yere renk uygulayabilir. Çizim sırasında eli yönlendirmeden önce izin istemek gerekir. Çocuk yalnızca sonucu izleyebilir veya başka bir malzeme seçebilir.

Çizimin sınırı kusursuz olmak zorunda değildir. Amaç geniş bir alanı göstermekse küçük taşmalar önemli değildir. Renkli iz yeterince belirgin değilse farklı bir kalem veya gerçek eşya denenebilir.

Hazır kitabın sayfasını değerlendirin

Bir kitap zaten açıksa büyük bir resim alanı çizim hazırlamadan kullanılabilir. Örneğin resimde sarı bir balon varsa yetişkin o alanı gösterip “Balon sarı” diyebilir. Çocuk hikâyeyi dinlemek istiyorsa konuşma kitabın akışına uyabilir.

Bir kitap sayfası kendi çiziminiz kadar sade olmayabilir. Küçük ayrıntılar, yazılar ve farklı renkler hedef alanı bulmayı zorlaştırabilir. Böyleyse daha büyük bir resim seçin veya tek renkli bir kâğıt hazırlayın.

Kitabın gerçekten açık ve erişilebilir olması önemlidir; bulunması gereken özel bir kitap önerilmiyor. Çocuk kitabı okumayı sürdürmek isterse her sayfayı renk sorusuna dönüştürmeyin.

Bir eşya seçerken yüzeyi kontrol edin

Kırmızı bir kutunun kapağı kırmızı, yan yüzü mavi olabilir. Yetişkin önce hangi bölümü göstereceğine karar verir ve “Kapağı kırmızı” der. Çocuk mavi yanı gösterirse onun da gördüğü gerçek bir özelliği ifade ettiğini kabul edin.

Büyük, düz ve aydınlık bir bölüm ilk karşılaştırmayı kolaylaştırabilir. Kutu çok parlaksa yansıma bazı alanları farklı gösterebilir. Konumu değiştirmek güvenliyse birlikte başka bir açıdan bakın.

Kutunun içindekiler kişisel veya çocuk için uygun değilse kutuyu açmak gerekmez. Yalnızca dış yüzeye bakabilir veya başka bir nesne seçebilirsiniz.

Bir çizim seçerken arka planı kontrol edin

Sarı kalem beyaz kâğıtta çok soluk görünüyorsa çocuk çizgiyi fark etmekte zorlanabilir. Önce ayrı bir kâğıtta deneyin; gerekiyorsa daha belirgin bir kalem veya farklı bir güvenli arka plan seçin.

Renkli şeklin çevresinde yeterli boşluk bırakmak sınırını görmeyi kolaylaştırabilir. Çocuğun çizimi çok ayrıntılıysa onu değiştirmeden yanında ayrı bir büyük alan hazırlamayı teklif edin.

Çocuk yalnızca kendi resmine bakmak istiyorsa yetişkin o resimdeki bir alanı adlandırabilir. Kendi hazırladığınız sade örneğin mutlaka kullanılmasını istemeyin.

Karşılaştırmanın birinci adımı: Aynı adı duyun

Bezi gösterip “Bu bölüm kırmızı” deyin. Ardından kâğıttaki daireyi gösterin ve “Bu daire de kırmızı” deyin. Çocuğun iki yüzeyi aynı anda görebilmesi için uygun mesafe bırakın.

Çocuk nesneyi veya daireyi işaret edebilir; ayrıca sesli bir cevap vermesi gerekmez. Bir yüzeyin adını yanlış anladığınızı düşünüyorsanız hangi bölümü seçtiğini sorun ve bekleyin.

İlk karşılaşmada başka renkler eklemek zorunlu değildir. İki örnek arasında kısa bir ortak bakış, aynı sözcüğün farklı malzemelerde kullanılmasını göstermek için yeterli olabilir.

İkinci adım: Farklı özellikleri söyleyin

Bezin yumuşak, kâğıdın düz olduğu fark edilebilir. Çocuk dokunmayı seçerse farklılığı tarif edebilir; dokunmak istemezse yalnızca görsel biçimlere bakabilir. Yetişkin “Renkleri benziyor, malzemeleri farklı” diyebilir.

Daire küçük, bez büyük olabilir. Boyut farkı iki yüzeyin aynı renk adını almasını engellemez. Çocuğun söylediği başka bir ayrıntıyı da kabul edin; yanıtın yalnızca renk olması gerekmez.

Karşılaştırma bitince eşya ve çizim ayrı yerlerine konabilir. Hangi yüzeyin daha iyi olduğu konusunda zorunlu bir karar vermeye ihtiyaç yoktur.

Üçüncü adım: Başka bir kişiye gösterin

Çocuk isterse bir aile üyesine bezi ve çizimi gösterebilir. “İkisinde de kırmızı var” diyebilir, iki alanı işaret edebilir veya yetişkinden bunu söylemesini isteyebilir. Dinleyen kişi hangi bölümün kastedildiğini doğrulayabilir.

Çizim bir bezi temsil etmek için yapıldıysa çocuk bu bağlantıyı açıklayabilir. Bir çizim tek başına herkes için anlaşılır olmak zorunda değildir. Söz, işaret veya kısa bir not anlamı paylaşmaya yardım eder.

Çocuk çizimini göstermek istemiyorsa kararına saygı gösterin. Görselin çevrimiçi paylaşılması veya fotoğrafının çekilmesi karşılaştırmanın bir parçası değildir.

Eşya ile çizim farklı tonda görünürse

Kırmızı kumaş ile kalem izi yan yana gelince biri koyu, diğeri açık görünebilir. Çocuğa ne gördüğünü sorun ve kendi gözleminizi kesin bir ölçüm gibi sunmayın. Işık değişirse görünüş de değişebilir.

Çocuk daha benzer bir kalem denemek isterse uygun bir alternatif sunun. İstemiyorsa mevcut çizimle devam edin. İki örneğin tüm ışık koşullarında aynı görünmesi beklenmez.

Tonlar o kadar farklıysa ortak ad konusunda emin değilseniz, daha belirgin bir çift seçin. Yetişkin “Bu ikisini karşılaştırırken emin değilim” diyebilir. Belirsizliği kabul etmek çocuğun gözlemini geçersiz kılmaz.

Aynı eşyanın gölgeli bölümü

Bez bir tarafta katlanmışsa gölgeli bölüm daha koyu görünebilir. Çocuk isterse yetişkin kıvrımı açıp iki bölüme yeniden bakabilir. Eşyayı çekiştirmeden veya çocuğun alanını kapatmadan hareket ettirin.

Çizimi aynı yerde tutarak karşılaştırma yapmak, değişenin bezin duruşu olduğunu görmeyi kolaylaştırır. Işığı değiştirmek gerekiyorsa bunu sözle belirtin. Çok sayıda değişiklik aynı anda yapılırsa neyin etkili olduğu belirsizleşir.

Bu basit gözlem bir görme testi değildir. Belirli bir farkı görmemek, çocuğun renk adını bilmediğini tek başına göstermez.

Çizimde yeni bir renk seçmek

Çocuk kırmızı dairenin yanına mavi bir daire eklemek isteyebilir. İki alan arasında yeterli yer bırakın ve istenirse renkleri adlandırın. Bezi karşılaştırmak için çocuğa hangi daireyi seçtiğini sorun.

Çocuk mavi daireyi beğendiği için gösterebilir; bu tercih, kırmızı bezle eşleşme sorusundan farklıdır. “Hangisini istersin?” ve “Hangisi beze benziyor?” sorularını birbirinden ayırın.

Çocuğun yanıtı belirsizse iki sorudan hangisini konuştuğunuzu açıklayın. Yeni bir cevap istemek yerine yetişkin örnekleri yan yana koyup kısa bir gözlem de yapabilir.

Kendi seçtiği eşyayı çizmek

Çocuk mavi bir peçete seçerse kâğıda mavi bir iz yapabilir. Peçetenin tamamını veya şeklini çizmek zorunda değildir. Yetişkin “Ne çizmek istersin?” diye sorup seçime göre yardım edebilir.

Kâğıttaki iz peçeteyle aynı tonda değilse çocuk bunu fark edebilir veya önemsemeyebilir. İsterse iki yüzeyi karşılaştırıp “daha açık” diyebilir. İstemiyorsa resim kendi amacıyla kalır.

Çocuğun yaptığı işaretlere yetişkin kendiliğinden başka bir anlam yüklememelidir. “Bu peçete mi, yoksa başka bir şey mi?” sorusu yanlış bir tahminde ısrar etmekten daha açıktır.

Gerçek eşyada olmayan bir rengi çizmek

Çocuk kırmızı bir beze bakarken mor bir çizgi çizmek isteyebilir. Bu, eşleştirme değil, kendi seçtiği bir resim olabilir. Yetişkin “Mor bir çizgi yapıyorsun” diyerek seçimi kabul edebilir.

Daha sonra renk karşılaştırması istenirse soru ayrı kurulabilir: “Bezle benzer renkli bir iz yapmak ister misin?” Çocuk reddedebilir. Bir yaratıcı seçim yanlış cevap olarak yorumlanmamalıdır.

Uygun kalem yoksa bunu açıklayın ve eldeki seçenekleri gösterin. Yeni bir araç satın almak karşılaştırmanın şartı değildir.

Kişisel eşya yerine çizim kullanmak

Bir çocuk sevdiği kırmızı oyuncağın kullanılmasını istemeyebilir. Ona ait eşyayı zorla almadan kırmızı bir daire çizmek mümkündür. Başka bir çocuk isterse kendi uygun örneğini de sunabilir.

Çizim dokunulabilir oyuncağın bütün özelliklerini taşımaz, ama renkli bir alan gösterebilir. Oyuncağın yerini tam olarak dolduracağını vaat etmeyin. Başka bir oyuncunun hayal kırıklığını dinleyip yeni bir plan önerebilirsiniz.

Eşya sahibi fikrini değiştirirse nasıl kullanılacağını ve ne zaman geri verileceğini konuşun. Karşılaştırmanın amacı kişisel bir nesneyi paylaşmaya zorlamak değildir.

İki yöntemin maliyetini düşünmek

Evde mevcut bir bez ve mevcut bir kalem kullanıldığında ek alışveriş gerekmeyebilir. Ancak her evde aynı araçlar bulunmaz. Çizim için kâğıt ve kalem yoksa bir kitap sayfası veya uygun bir eşya daha erişilebilir olabilir.

Belirli ürünlerin fiyatını veya hazırlık süresini ölçmediğimiz için kesin bir ekonomik sıralama vermiyoruz. Karar eldeki malzemelere, saklama alanına ve çocuğun erişimine göre verilebilir.

Hiçbir uygun örnek yoksa başka bir zaman beklemek de geçerlidir. Etkinliğin tamamlanması için satın alma yapılması gerekmez.

Küçük bir not bırakmak

Çocuk isterse çizimin yanına kendi sözleri yazılabilir: “Kırmızı bez.” Yetişkin önce ne yazılacağını sorar, sonra yazıyı okuyup onay ister. Çocuk işaret ederek veya bir iletişim aracıyla da metni seçebilir.

Daha sonra biri çizimi gördüğünde çocuk isterse neyi temsil ettiğini anlatır. İki farklı kırmızı nesne kullanıldıysa ek bir sözcük, örneğin “bez”, seçilen örneği belirlemeye yardım edebilir.

Not zorunlu değildir. Çocuk kâğıdı saklamamayı seçebilir; eşya normal yerine döner. Bir renk sözcüğünün konuşulması için kayıt tutulması gerekmez.

Karşılaştırmayı bitirmek

Çocuk bitirmek istediğinde bezi yerine koyabilir veya yetişkinden koymasını isteyebilir. Çizimi saklama, başka bir çizime dönüştürme ya da geri dönüşüme ayırma seçeneği varsa kararını sorun.

Yetişkin bir gözlemi özetleyebilir: “Bezde ve kâğıtta kırmızı gördük.” Ardından yeni bir soru sormadan etkinliği bitirebilir. Çocuk son sözü veya yeni bir konuyu seçebilir.

Başka bir gün malzemeleri yeniden değerlendirin. Önceki seçim bu sefer de uygun olmak zorunda değildir. Çocuğun rahatlığı ve mevcut durum, eşya ile çizim arasındaki kararı belirler.

Bir örneği görünür tutmanın yararı

Çocuk kâğıttaki daireyle bezi karşılaştırırken iki yüzeyi de önünde tutun. Böylece hangi rengin az önce gösterildiğini hatırlamak zorunda kalmaz. Çocuk beze, sonra daireye bakabilir veya yetişkinden ikisini yaklaştırmasını isteyebilir.

Bir yüzeyi kapatmak ancak çocuk bunu yeni bir oyun olarak istediğinde uygun olabilir. Bu durumda görev artık yalnızca karşılaştırmayı değil, hatırlamayı da içerir. Yüzeyi yeniden göstererek yanıtı kontrol etmek her zaman mümkündür.

Nesneyi taşıyamıyorsanız

Renkli bir dolap kapağını masaya getirmek mümkün olmayabilir. Çocuk uygun bir yerden kapağı görebiliyorsa çizimi yetişkin taşıyabilir veya her iki yüzeye sırayla bakılabilir. Güvenli olmayan bir yere ulaşmak için mobilyayı hareket ettirmeyin.

Aynı anda karşılaştırma yapılamıyorsa bu ek bir bellek isteği doğurabilir. Çocuk zorlanırsa taşınabilir bir eşya seçin. Amaç bir nesnenin yerini değiştirmek değil, çocuğun rahatça görebileceği bir örnek bulmaktır.

Kâğıdı taşımak kolay değilse

Büyük bir çizim katlanamıyor veya çocuğun bulunduğu yere taşınamıyorsa küçük bir ayrı kâğıda geniş bir renk alanı yapabilirsiniz. Çocuğa yeni örneğin nerede bulunacağını açıklayın. İsterse kendi resmini yerinde bırakabilir.

Kâğıt kullanılmıyorsa aynı renkte uygun bir bez de işe yarayabilir. İki yöntem arasında geçiş yapmak çocuğun önceki seçimini yanlış saymak anlamına gelmez. Malzemeyi koşullara göre değiştirirsiniz.

Bir eşleşme için yeterli açıklama

Yetişkin “Bezin rengine benzeyen daireyi arıyorum” der ve bezi görünür bırakır. Çocuk bir daireyi gösterdiğinde yetişkin seçimi doğrular: “Bu daireyi gösteriyorsun.” Ardından iki yüzeyi yan yana inceleyebilirler.

Çocuk farklı bir renk seçerse önce seçimin bir tercih mi karşılaştırma yanıtı mı olduğunu açıklığa kavuşturun. Bir kez gösterip devam etmek istemezse etkinlik tamamlanabilir. Sonuçları bir puan olarak kaydetmek gerekmez.

Sonraki seçim için kısa ölçütler

Bugün hangi örnek hazır? Çocuk hangisini daha rahat görüyor? Bir nesneye dokunmak istiyor mu, yoksa kâğıda bakmak mı tercih ediliyor? Bu sorular yetişkinin malzeme seçimini somut duruma göre düzenlemesine yardım eder.

Eşya ve çizim aynı gün kullanılmak zorunda değildir. Birini seçip diğerini başka bir zamana bırakabilirsiniz. Çocuk hiçbirini istemiyorsa gündelik faaliyete dönmek uygun bir sonuçtur.

BrainHunters ile devam etmek

Çocuk ayrı bir ekran etkinliği isterse BrainHunters renk etkinliklerini birlikte açabilirsiniz. Görünen yönergeyi okuyun ve uygun yanıt verme yolunu destekleyin.

Evdeki eşya ve çizim karşılaştırması siteye otomatik olarak kaydedilmez. Ekran kullanmak gerekli değildir; iki yüzeyi birlikte incelemek başlı başına tamamlanmış bir etkinliktir.