Küçük bir hikâye: Oyuncak otoparkında çıkarma

Hikâyenin sahnesini hazırlayın

Bir kâğıda beş büyük park yeri çizin ve her yere bir oyuncak araba koyun. Aynı amaçla yaşa uygun büyük kartlar veya çizilmiş araba resimleri de kullanılabilir. Malzemenin çocuğun ulaşabileceği, parçaların da ortamda bulunan çocuklar için güvenli olduğu bir alan seçin. Gerçek bir otoparkın bütün ayrıntılarını kurmak gerekmez.

Park yerlerinin sınırları belirgin olursa hangi arabanın içeride olduğu daha kolay anlaşılır. Kâğıdın yanına ayrı bir yol çizebilirsiniz; bu yol, ayrılan arabaları saklamadan başka bir yere koymak için kullanılır. Arabanın çizginin üzerinde kaldığı durumlarda çocuğa nerede olduğunu sorun ve hikâyede bir yere birlikte karar verin.

Bir karakter eklemek isterseniz otopark görevlisi, oyuncak bir kuş veya çocuğun seçtiği başka bir figür kullanın. Karakterin görevi yalnızca durumu anlatmaktır; çocuktan hızla doğru yanıt almak değildir. İstenirse çocuk karakteri konuşturabilir, yetişkin arabaları onun isteğine göre hareket ettirebilir.

Başlangıçta beş yerin beşinde de birer araba bulunduğunu birlikte kontrol edin. Bir araba henüz dışarıdaysa ya da aynı yerde iki araba varsa sahnenin sayısı farklı yorumlanabilir. Bu hikâyede her park yerinde en fazla bir araba olması, dolu ve boş yerleri daha sonra ayrı ayrı konuşmayı kolaylaştırır.

Park yerlerini numaralandırmak çocuğun ilgisini çekebilir, ama hesaplama için gerekli değildir. Numaralar kullanıldığında bir arabanın üçüncü yerde bulunması ile içeride üç araba olması farklı bilgilerdir. Karışıklık yaratıyorsa yerleri numarasız bırakın. İki ayrılıştan sonra içerideki nesneleri saymak, yer etiketlerini okumaktan ayrı bir görevdir.

Oyunun başında arabaların benzer olması sahneyi sadeleştirir; farklı renkte oyuncaklar da kullanılabilir. Bir arabayı diğerinden ayırt etmek için renk seçilmişse yetişkin, renk bilgisini sayı sorusuyla karıştırmamalıdır. “Kırmızı araba gitti” bir kimlik bilgisi, “iki araba gitti” ise ayrılan grubun miktarıdır. İkisi aynı hikâyede birlikte bulunabilir.

Beş araba, sonra iki ayrılış

Hikâyeyi basit bir cümleyle başlatın: “Otoparkta beş araba vardı. İki tanesi gezmeye çıktı.” Ayrılma eylemini göstermeden önce çocuk isterse kalan sayıyı tahmin edebilir. Tahmin etmek istemezse doğrudan arabaları hareket ettirmek de mümkündür. Yanıt, bellekte tutulan bir formülden çok sahnedeki değişiklikle ilişkilendirilebilir.

Bir arabayı park yerinden yola sürün ve “Bir araba ayrıldı” deyin. Ardından başka bir arabayı da yola götürün: “İkinci araba ayrıldı.” İki hareket bittikten sonra otoparkta kalan arabaları gösterin. Yetişkinin arabaları sürmesi gerekiyorsa çocuk hangi ikisinin gideceğini seçebilir veya hareketleri uygun bir işaretle başlatabilir.

Şimdi yalnızca park alanının içindeki arabaları sayın: bir, iki, üç. Yol üzerindeki iki araba bu soruda kalanlara eklenmez; onların gittiği yer ayrı bir gruptur. “Üç araba kaldı” dedikten sonra isterseniz ayrılanları da sayın. Böylece iki cevap farklı sorulara aittir: üçü kaldı, ikisi ayrıldı.

Hikâyede arabalar kaybolmaz veya yok edilmez. Otoparktaki gruptan ayrılırlar; yol üzerindekilerle içeridekileri birlikte sayarsanız yine beş oyuncak araba vardır. Çocuk “Ama öbür ikisi burada!” derse gözlemini kabul edin. Sorunun yalnızca otoparkta kalan arabalarla ilgili olduğunu birlikte yeniden belirtin.

İlk araba çıktıktan sonra çocuk araya yeni bir olay koymak isteyebilir. Devam etmeden önce bu olayın sayıları değiştirip değiştirmediğini belirleyin. Örneğin bir araba yalnızca park yerinde dönüyorsa içerideki araba sayısı azalmaz. Başka bir araba yola çıkıyorsa toplam ayrılan sayısı artar ve başlangıçtaki iki ayrılış örneği yeniden kurulmalıdır.

Arabalar yola çıktıktan sonra yol üzerinde açıkça görünmeleri, çocuğun gidenleri kalanlardan ayırmasına yardım eder. Oyuncakları kutuya saklamak bazı çocuklar için değişimi takip etmeyi güçleştirebilir. Yine de çocuk arabaları garaja götürmek isterse garajın park alanının dışında olduğunu birlikte belirleyin; nesnelerin yeni yerini hikâyede unutmamaya çalışın.

Bir oyuncak arabayı seçip yola götürme görevi çocuğa karmaşık gelirse yetişkin iki seçeneği tek tek gösterebilir ve hangisinin ayrılacağını sorabilir. Çocuk yanıtı işaret, söz veya kullandığı başka bir araçla verebilir. Her seçimden sonra oyuncağın yeni yerini söylemek, yapılan hareketi izlemesine yardımcı olur. Bir seçim yapmamayı tercih ederse yetişkin devam etmek isteyip istemediğini sorar.

Kalan araba ile boş yeri ayırın

Başlangıçta beş park yerinin tümü doludur. İki araba ayrıldıktan sonra üç yer dolu, iki yer boş olur. “Kaç araba kaldı?” sorusunun yanıtı üç; “Kaç park yeri boşaldı?” sorusunun yanıtı bu başlangıç koşullarında ikidir. Her soru farklı bir şeyi sayar ve parmağınızla ilgili grubu göstermek ayrımı kolaylaştırabilir.

Çocuk iki yanıtını verdiğinde önce neyi saydığını sorun. Boş yerleri veya yola çıkan arabaları doğru saymış olabilir. “Evet, iki araba gitti; şimdi içeride kalanlara bakalım” demek, yanıtı aceleyle yanlış ilan etmekten daha açıklayıcıdır. İsteyen çocuk dolu ve boş yerleri farklı kartlarla işaretleyebilir.

Park alanının sınırını hikâyenin başında belirlemek önemlidir. Yoldaki oyuncaklar kâğıdın hemen yanında duruyorsa çocuk hepsini aynı sahnenin parçası olarak görebilir. “Otopark dediğimiz alan bu çizginin içi” diye gösterin. Sonra “masada toplam kaç araba var?” sorusunun farklı olduğunu ve gidenleri de kapsadığını açıklayabilirsiniz.

Yer sayısı değişmez; arabalar yer değiştirir. Beş çizili park yerinden ikisi boşaldığında otopark hâlâ beş yer içerir. Çocuğun “Beş yer var” demesi de yerlerin toplamı sorulmuşsa doğrudur. Konuşmada hangi nesnenin ve hangi bölgenin sayıldığını açıkça belirtmek, aynı tabloda birden fazla doğru sayı bulunmasını anlaşılır kılar.

Bir çocuk boş yerleri sayarken parmağıyla beş çizili alanın üzerinden geçebilir. Yetişkin dolu bir yere dokunulduğunda “Burada araba var; biz şimdi boş olanları arıyoruz” diyerek ölçütü hatırlatabilir. Sonra kararı çocuğun vermesine zaman tanıyın. Her işaretten önce yetişkinin yanıtlaması, çocuğun hangi ayrımı yaptığını görmeyi zorlaştırır.

Park yerlerinden birinin çizgisi silikse veya araba iki alanı kapatıyorsa önce sahneyi netleştirin. Daha büyük bir kâğıt kullanmak ya da arabayı tek alana yerleştirmek saymayı kolaylaştırabilir. Sayı sorusunun yanıtı, yetişkinin zihnindeki görünmeyen kurala değil, birlikte görülebilen veya erişilebilir biçimde anlatılan düzene dayanmalıdır.

Çıkarmayı hareketle ve sözle anlatın

Olayı “beş arabadan iki araba ayrıldı, üç araba kaldı” diye anlatabilirsiniz. İşlem işaretleri henüz gerekli değildir. Çocuk arabaları sırayla kaldırıp kalan üç arabayı yeniden sayabilir. Bir başkası beşten geriye iki adım saymayı tercih edebilir; bunu seçmek zorunda değildir. Her yolun sahnedeki gerçek hareketle ilişkilendirilmesi önemlidir.

Çocuk rakamları merak ederse 5 − 2 = 3 yazın ve her sayının neyi gösterdiğini birlikte belirleyin: beş başlangıçtaki arabalar, iki ayrılanlar, üç otoparkta kalanlar. Eksi işareti burada gruptan ayrılmayı anlatır. Eşitlik yalnızca ezberlenecek bir sıra değil, az önce gerçekleştirilen durumun kısa bir kaydıdır.

Sembolleri kullanmadan da üç kart hazırlanabilir: başlangıç, ayrılanlar ve kalanlar. Her kartın yanına ilgili arabaları yerleştirin veya resimlerini çizin. Çocuk bir kartı seçerek olayın hangi bölümünü anlatmak istediğini gösterebilir. Bir kartı kaldırdığınızda hikâyenin değişmediğini, yalnızca gösterme biçiminin değiştiğini belirtin.

Bir yetişkin işlemi yazarken yanlışlıkla 5 − 3 = 2 yazarsa, sahneye dönüp hangi grubun ayrıldığını kontrol edebilir. Üç kalan, iki ayrılan olarak korunuyorsa bu hikâyenin kaydı 5 − 2 = 3 olur. Sakin bir düzeltme, sayılara rastgele yer vermek yerine anlatılan olayla işaretler arasında bağ kurmayı gösterir.

Çocuk bir arabayı götürdükten sonra içeride dördü, ikinci araba gittikten sonra üçü kaldığını fark edebilir. Bu ara durum isteğe bağlı olarak konuşulabilir. Ancak iki arabayı bir arada taşımak da aynı toplam değişimi temsil eder. Hangi yolun anlaşılır olduğunu katılımcılar belirler; iki ayrı hareket tek geçerli yöntem olarak sunulmaz.

İşlem kaydında sayılarla hikâyedeki gruplar eşleştirildikten sonra kartlar yer değiştirilirse anlamı ayrıca kontrol edin. “Beş” başlangıçtaki grubu, “iki” ayrılanları gösterir; kartları gelişigüzel sıralamak bu ilişkiyi korumayabilir. Çocuk simgelerle ilgilenmiyorsa kartları kaldırıp yalnızca oyuncak sahnesine geri dönmek yeterlidir.

Hikâyeyi başa alıp yeni bir yol seçin

İki arabayı park alanına geri getirdiğinizde beş yer yeniden dolar. Çocuğa aynı hikâyeyi yeniden kurmak isteyip istemediğini sorun. Farklı renkte iki araba seçilse de başlangıç beş ve ayrılan sayı iki olduğu sürece üç araba kalır. Renk değişikliği, kaç tane ayrıldığını değiştirmediği için sonucu tek başına değiştirmez.

Başka bir sahnede beş arabadan biri ayrılabilir. Bu kez dört araba içeride kalır ve bir yer boşalır. Hikâyenin başlangıcını açıkça yeniden kurun; az önce kalan üç arabadan devam ediyorsanız bunun farklı bir durum olduğunu söyleyin. Yeni soruya geçerken hangi arabaların nerede bulunduğunu birlikte kontrol etmek karışıklığı önler.

Beş arabadan üçü ayrılırsa içeride iki araba kalır. Çocuk ayrılanları saydıktan sonra kalanları ayrıca sayabilir. İki ve üç sayıları önceki hikâyede ters rollerdeydi; burada soru yine otoparkta kalanlarla ilgilidir. Olayı hareket ettirerek göstermek, yalnızca aynı sayıların duyulmasına dayanarak yanıt vermekten daha açıktır.

Çocuk beş arabanın hepsini yola çıkarmak isterse otoparkta sıfır araba kalır. Park yerleri yine oradadır ve bu modelde beşinin de boş olduğu görülebilir. Hiçbir araba ayrılmazsa başlangıçtaki beş araba içeride kalır. Bu uç örnekleri aynı oturumda ele alma zorunluluğu yoktur; çocuğun merak ettiği bir seçenek için saklanabilir.

Yeni bir sahne kurarken önceki sonuçla yeni başlangıcı birbirinden ayırmak önemlidir. İlk oyundan sonra üç araba içeride kaldıysa ve bir araba daha giderse içeride iki kalır. Buna karşılık beş arabayı tekrar yerleştirip birini gönderirseniz dört kalır. Fark, hangi durumdan başlandığında yatar; oyuncaklarla gösterildiğinde iki hikâye de kontrol edilebilir.

Çocuk aynı örneği tekrar seçebilir veya farklı sayıda arabayla oynamayı önerebilir. Yetişkin önce kaç arabanın parkta bulunduğunu, sonra kaçının ayrıldığını birlikte belirler. Ayrılan sayı başlangıç grubundan büyükse sahne aynı kurallarla kurulamaz; başka bir olay eklemek veya sayıyı değiştirmek gerekir. Bu sınırı göstermek için çocuğu şaşırtan sorular hazırlamayın.

Aynı başlangıca geri dönmenin pratik bir yolu, yola çıkan iki arabayı ayrı bir alanda tutmaktır. Yeni sahne başlamadan önce ikisini de geri koyup toplam beşi kontrol edin. Çocuğun saymayı seçmesi gerekmez; yetişkin gösterebilir. Böylece bir sonraki “kaç araba gitti?” sorusu, önceki oyunda kalan üç arabadan değil üzerinde anlaşılan yeni gruptan başlar.

Oyuncaklar, çizimler ve işaretler

Oyuncak arabalar hareketi gösterir: park yerinden yola gerçekten taşınırlar. Bir çizimde aynı olayı göstermek için iki arabanın üstünü çizebilir, yanlarına ok ekleyebilir veya ikinci bir resim hazırlayabilirsiniz. Kullanılan işaretin anlamını önceden konuşun. Üzeri çizili araba yok olmuş değil, bu hikâyede park alanından ayrılmış olarak temsil edilir.

Başlangıç resmi ile sonraki resmi yan yana koyarsanız ilkinde beş, ikincisinde içeride üç araba bulunur. İkinci resimde giden iki araba da yol üzerinde çizilmiş olabilir. Resimler farklı zamanları gösterdiği için bunları tek bir grubun arabalarıymış gibi toplamayın. Her resmin altına “önce” ve “sonra” yazmak veya uygun bir işaret koymak yardımcı olabilir.

Çizim zor gelirse yetişkin çocuğun tarif ettiği yere arabaları çizer; çocuk hangi arabanın yola çıkacağını gösterir. Fiziksel oyuncak kullanmak zor geliyorsa büyük kartlar, mıknatıslı bir yüzey veya çocuğun alışık olduğu başka bir araç seçilebilir. Yöntemin amacı, başlangıcı, değişimi ve kalanı anlaşılır kılmaktır.

Bir fotoğraf sahneyi daha sonra hatırlatabilir; ancak çocuğun fotoğrafını çekmek veya görüntüyü paylaşmak gerekli değildir. Yalnızca malzemeyi kaydetmek istiyorsanız kişisel bilgilerin görünmediğinden emin olun. Hiç kayıt almadan sözlü bir hikâye anlatmak da yeterlidir. Kayıt biçimi ailenin tercihine ve katılımcıların erişimine göre belirlenir.

Çizilmiş bir arabayı silmek yerine yanına bir yol oku koyarsanız önceki yerini ve gittiğini aynı sayfada gösterebilirsiniz. Bununla birlikte ok ve araba resmi aynı nesneyi iki kez temsil etmemelidir. Okun hareketi, resmin ise arabayı gösterdiğini önceden açıklayın. Karmaşık işaretler zor gelirse iki ayrı sade resim seçin.

Önce ve sonra çizimleri farklı boyutlarda yapılmışsa kâğıtta kaplanan alan araba sayısını göstermez. Her resimdeki arabalar ayrı ayrı sayılabilir. İkinci sayfada üç arabanın daha geniş aralıklarla çizilmiş olması sayıyı artırmaz. Bu gözlem ilgiliyse konuşulabilir; ana hedefi gölgede bırakıyorsa başka bir güne bırakılabilir.

Çocuk hikâyeyi yönetsin

Çocuk arabaların adını, nereye gideceklerini veya hangi ikisinin ayrılacağını seçebilir. Yetişkin “İki araba yola çıkacak; hangilerini seçelim?” diye sorar ve seçimi bekler. Renk veya isim, kaç araba seçildiğini değiştirmez. Çocuk başlangıçtaki araba sayısını değiştirmek isterse yeni sayı açıkça belirlenir ve soru o sahneye göre yeniden kurulur.

Bir oyuncu arabaları sürerken diğeri karakteri konuşturabilir; sonra roller değiştirilebilir. Rol değişimi zorunlu değildir. Motor hareketleri yetişkin üstleniyorsa çocuk durdurma, yön verme veya farklı bir araba seçme olanağına sahip olmalıdır. Yardım, katılımcının oyunun sonucuna etki etmesini kolaylaştırmalıdır.

Çocuk “Üç araba kaldı” demek yerine üç arabayı gösterebilir, bir kart seçebilir veya kullandığı iletişim cihazıyla yanıt verebilir. Açıklama istemeden önce bu seçimin neyi gösterdiğini doğrulayın. Tam bir cümle kurmak, çıkarma durumunu anlamanın tek kanıtı değildir. Çocuk yalnızca hikâyeyi dinlemeyi de seçebilir.

Oyun sırasında otopark bir garaja veya yol bir köprüye dönüşebilir. Bu değişiklik oyunun parçasıdır. Matematik sorusuna dönülecekse önce park alanı olarak sayılan bölgeyi yeniden belirleyin. Çocuğun bütün yeni fikirlerini başlangıçtaki plana uydurmasını istemek yerine, yeni sahnenin ne anlama geldiğini birlikte konuşun.

İki çocuk birlikte oynuyorsa birinin sürekli otopark görevlisi, diğerinin yalnızca araba sürücüsü olması gerekmez. Önce kim hangi rolü istiyor diye sorun ve mümkün olan seçimleri sunun. Biri rol değiştirmek istemiyorsa birlikte başka bir düzen kurabilir veya ayrı oynayabilirler. Matematik örneğinin sürmesi, çocukların oyuna katılma isteğinden daha önemli değildir.

Yetişkin çocuğun anlatısını kaydederken kendi cümlesini doğrudan onun sözü gibi yazmamalıdır. Çocuk “arabalar gitti” diyorsa yetişkin hangi arabaları kastettiğini sorabilir, ardından kendi gözlemini ayrı belirtebilir. Bu ayrım, daha sonra çocuğun hangi bilgiye dikkat ettiğini anlamaya yardımcı olur. Not almak istenmiyorsa sözlü oyun yeterlidir.

Yanıt farklıysa neyi kontrol etmeli?

Çocuk beş diyorsa bütün oyuncak arabaları saymış olabilir. İkisi yolda, üçü parkta olmak üzere masada hâlâ beş araba vardır. “Toplam oyuncak sayısını buldun. Şimdi yalnızca parkın içindeki arabalara bakalım” diyerek iki soruyu ayırabilirsiniz. Çocuğun gördüğünü inkâr etmek gerekmez.

Çocuk iki diyorsa gidenleri veya boşalan yerleri saymış olabilir. Önce “İkisi nerede?” diye sorun ve yanıtını dinleyin. Ardından parkta kalan arabaları gösterip saymak isteyip istemediğini sorun. Soruları birbiri ardına çok hızlı değiştirmek, hangi grubun istendiğini belirsizleştirebilir.

Sayı üçten farklıysa bir arabayı yanlışlıkla iki kez saymış ya da hareket sırasında başka bir araba daha dışarı çıkmış olabilirsiniz. Başlangıçtaki beşi yeniden kurun, iki ayrılışı yavaşça gösterin ve kalanları bir kez sayın. Kontrol yetişkinin eylemlerini de kapsar; hata otomatik olarak çocuğa yüklenmez.

Tek bir yanıt çocuğun matematik gelişimi hakkında tanı koymaz. Dikkat, dil, görünüm, yorgunluk ve hareket gereksinimleri katılımı etkileyebilir. Çocuk devam etmek istemiyorsa oyunu bitirin. Ailenin farklı ortamlarda süren soruları varsa somut gözlemlerini uygun bir eğitimciyle veya ilgili uzmanla konuşması mümkündür.

Çocuk kalan arabaları sayarken birini atlayabilir. Park yerlerini soldan sağa izlemek, sayılmış arabaları yerlerinde hafifçe çevirmek veya yetişkinin her birini işaret etmesi yardımcı olabilir. İşaretlenen arabayı yanlışlıkla dışarı taşımamaya dikkat edin; yoksa sayı sorusunun kendisi değişir. Yardımın biçimini önce çocukla kararlaştırın.

Soruya farklı yanıt veren bir çocuğa “Daha dikkatli ol” demek yerine malzemenin görünürlüğünü ve yönergenin açıklığını gözden geçirin. Arabalar üst üste geldiyse ayırın; yol sınırı anlaşılmıyorsa belirginleştirin. Sonra isterse yeniden bakmasına fırsat verin. Çocuk yeniden saymak istemiyorsa hikâyeyi o noktada bitirmek de geçerlidir.

Erişilebilir ve güvenli bir oyun

Oyuncak arabaların boyutunu, ağırlığını ve yüzeyini katılımcıların gereksinimlerine göre seçin. Küçük parçalar bazı çocuklar için uygun değildir. Büyük, hafif kartlar veya kâğıda çizilmiş arabalar aynı hikâyeyi taşıyabilir. Oyuncakların yenmesi, parçalanması ya da gerçek araçların yakınında oyun kurulması gerekmez.

Görsel destek kullanan bir çocuk için park alanı ve yol arasında belirgin bir sınır yararlı olabilir. Dokunarak inceleyen bir çocuk için güvenli kabartmalı bir sınır veya bilinen bir tepsi düzeni seçenek olabilir. Hangisinin işe yaradığını çocukla ve onu tanıyan kişilerle belirleyin. Dokunma öncesinde izin isteyin ve çocuğun elini yönlendirmeyi varsaymayın.

İletişim cihazında “içeride”, “gitti”, “yardım”, “tekrar” ve “bitti” gibi erişilebilir seçenekler bulunması oyunun yönetimini kolaylaştırabilir. Çocuğun alışık olduğu sistem önceliklidir; sırf bu etkinlik için yeni bir araç kullanması gerekmez. Yanıt hazırlaması için zaman tanıyın ve sessizliği otomatik olarak onay saymayın.

Ortam gürültülüyse veya bütün arabaları aynı anda takip etmek güçse üç arabadan birinin ayrıldığı daha küçük bir sahne kurun. Sonra iki arabanın kaldığını birlikte kontrol edin. Bu değişiklik yeni bir örnektir; beşten iki çıkarma hikâyesini çözmüş gibi sunulmaz. Uygun olduğunda önceki sahneye dönmek mümkündür.

Büyük bir tepside park alanını yükseltilmiş güvenli bir kenarla ayırmak, bazı katılımcıların sınırı elle bulmasına yardımcı olabilir. Bu çözüm herkese uygun değildir ve kullanılan parçaların güvenliği yetişkin tarafından değerlendirilmelidir. Çocuğun alışık olduğu erişim yöntemi farklıysa onu kullanın. Amaç, bir yöntemle katılımı zorunlu kılmak değil, sahneyi anlaşılır kılmaktır.

Yetişkin iletişim aracındaki bir seçeneğin ne anlama geldiğinden emin değilse doğrulama isteyebilir: “Yoldaki arabaları mı saymamı istiyorsun?” Çocuğun yanıtı hazırlaması zaman alabilir. Bir kez sorup beklemek ve düzeltme fırsatı vermek, onun yerine yanıt üretmekten daha fazla kontrol sağlar. Oyun boyunca “bitti” seçeneği erişilebilir kalmalıdır.

Günlük hayatla bağlantı ve modelin sınırı

Aile bir gün otobüs durağına yürürken hareket eden araçları fark edebilir, ancak gerçek trafikte araçları saymak için yola yaklaşmak veya dikkat dağıtmak gerekmez. Oyuncak hikâyesindeki park yerleri belirlenmiş ve güvenli bir modeldir. Gerçek bir otoparkın kullanımı, ulaşım kuralları veya araç güvenliği hakkında bu modelden sonuç çıkarılmaz.

Evde beş büyük bloktan ikisinin kutuya konması da benzer bir azalma hikâyesi oluşturabilir: masada üç blok kalır. Başlangıçtaki bloklar ve kutuya gidenler açıkça gösterilmelidir. Farklı bir nesne kullanmak mümkündür, ancak onun gerçek sahipliğine ve güvenli kullanımına saygı gösterin. Yemek veya kişisel eşyalar bu etkinlik için gerekli değildir.

Bazı gündelik durumlarda ayrılan nesnelerin sayısı belirsiz veya başlangıç sayısı bilinmez. Bu durumda hikâyedeki gibi kesin bir işlem yazmak uygun değildir. Önce neyin bilindiğini ve hangi grubun sayılacağını belirleyin. Çocuk bir tahminde bulunursa onu gözlemle ayırarak ifade edin; yalnızca gerçekte sayılabilen bilgiler kesin sonuç için kullanılır.

Hikâye yalnızca çıkarmanın bir yorumunu, bir gruptan nesnelerin ayrılmasını ele alır. Çıkarma başka bağlamlarda iki miktar arasındaki farkı bulmak için de kullanılabilir. İlk karşılaşmada bütün anlamları öğretmek zorunlu değildir. Bu sahnede başlangıç, ayrılma ve kalan arasında anlaşılır bir ilişki kurmak yeterlidir.

Bir raftan kitap alınması örneğinde de başlangıç grubu açık olmalıdır: rafta beş kitap varsa ve iki kitap başka yere götürülürse rafta üç kitap kalır. Kitaplar ödünç alınmış veya başka birine ait olabilir; hareket ettirmeden önce izin gerekir. Örnek yalnızca miktar ilişkisini gösterir, eşyaların nasıl paylaşılacağına dair kural koymaz.

Modelde çizilen beş yerin tümü başlangıçta dolu olduğu için iki ayrılıştan sonra iki boş yer vardır. Eğer başta bir yer zaten boşsa veya toplam park yeri sayısı farklıysa boş yerlerin sayısı da değişebilir. Bu nedenle yalnızca giden araba sayısından tüm gerçek otoparklardaki boş yer sayısı çıkarılamaz.

Son durak ve sonraki buluşma

Çocuk isterse otoparktaki üç arabaya bir sonraki durak hayal edebilir veya yoldaki iki arabayı geri getirebilir. Geri dönüşten sonra sayının yeniden beş olması için her iki araba da park alanına dönmelidir. Yalnızca biri dönerse içeride dört araba bulunur. Yeni hareketi göstermeden önce başlangıç durumunu birlikte kontrol edin.

Kısa bir kapanış cümlesi sahneyi toparlayabilir: “Beş araba vardı, ikisi yola çıktı, üçü parkta kaldı.” Çocuktan bu cümleyi tekrar etmesini istemek gerekmez. İsterse kalan arabaları gösterebilir veya hikâyeyi kendi sözcükleriyle anlatabilir. Artık ilgilenmiyorsa malzemeleri kaldırmak da uygun bir sondur.

Yetişkin daha sonra yardımcı olması için özel bir not tutabilir: “İki arabayı seçti, kalanları birer birer gösterdi; park sınırını birlikte belirledik.” Not belirli bir durumu ve sunulan desteği anlatır; çocuğu diğerleriyle karşılaştırmaz. Her oyun için kayıt tutmak, cevapları puanlamak veya resmi bir değerlendirme yapmak gerekmez.

Bir sonraki buluşmada çocuk aynı hikâyeyi, daha küçük bir sayıyı veya tamamen farklı bir oyunu seçebilir. Başlangıç bilgilerini açıkça kurduktan sonra oyuncak otoparkında çıkarma yazısındaki başka bir örneğe bakmak da mümkündür. Süre ve tekrar sayısı çocuğun ilgisine ve ailenin koşullarına göre değişir.

Arabalar geri döndükten sonra çocuğa ilk sahnedeki yerlerine dönmelerinin gerekip gerekmediğini sorabilirsiniz. Beş arabanın parkta olması için aynı yerleri kullanmaları şart değildir; birer araba beş ayrı yere yerleştiğinde sayı yine beştir. Bu karşılaştırma çocuğun ilgisini çekerse gösterilir, aksi hâlde yeni bir görev oluşturulmaz.

Malzemeleri kaldırırken çocuk arabaların hangilerinin parkta, hangilerinin yolda kaldığını anlatmak isteyebilir. İstemiyorsa yetişkin kısa bir kapanışla oyunu bitirir. Arabaları tekrar kutuya koymak, sayıları ezberleyip ezberlemediğine dair bir sınav değildir. Bir sonraki oyunda aynı oyuncaklar matematik sorusu olmadan da kullanılabilir.