Günlük işlerde renk adlarını doğal biçimde kullanmak

Günlük bir işte renk adı

Bir peçeteyi masaya koyarken, kitap seçerken veya temiz çamaşırları yerleştirirken bir rengi doğal biçimde adlandırabilirsiniz. Çocuk isterse iki nesneden birini seçer ya da belirli bir renkli alanı gösterir. Günlük işin kendisi, ek bir sınavdan daha önemlidir.

Amaç bir sözcüğü görünür bir örnekle ilişkilendirmek ve bir seçimi paylaşmaktır. Çocuk konuşarak, işaret ederek, bakışıyla veya alışık olduğu iletişim aracıyla katılabilir. İlgilenmediğinde renk soruları sormadan işi sürdürmek mümkündür.

İki örnek hazırlayın

Büyük ve belirgin renkli bölümleri olan iki güvenli eşya seçin; örneğin kırmızı bir havlu ve mavi bir peçete. Bunlar yoksa kâğıda iki büyük renk alanı çizilebilir. Malzemelerin çevredeki çocuklara uygun olmasına dikkat edin.

Eşyaları sade bir arka planda ve rahat ışıkta gösterin. Çocuk dokunmak istemiyorsa yetişkin onları tutabilir veya istenilen yere koyabilir. Yeni bir ürün satın almak gerekli değildir.

Seçimi çocuğa bırakın

“Kırmızı havlu ve mavi peçete burada. Hangisini incelemek istersin?” diye sorun. Çocuk birini, ikisini veya hiçbirini seçebilir. Gösterilen nesneyi doğrulayın: “Mavi peçeteyi gösteriyorsun.”

Bu soru bir tercih sorusudur; iki seçim de geçerlidir. Nesneyi vermeden önce renk adını sesli tekrar etmesini istemeyin. Çocuk ilgilenmiyorsa eşyaları yerine koyup günlük işe devam edebilirsiniz.

Temiz çamaşırları yerleştirirken

Yetişkin kırmızı havluyu katlarken “Bu havlu kırmızı. Buraya mı, şu rafa mı koyalım?” diyebilir. Çocuk bir yeri gösterir; yetişkin uygunsa seçilen yere koyar. Böylece renk sözcüğü gerçek bir nesneye bağlanır.

Başka bir kumaşta yalnızca kırmızı bir çizgi varsa o bölümü adlandırın: “Bu kumaşta kırmızı bir çizgi var.” Bütün kumaşı tek renk olarak tanımlamak, çocuğun gördüğü diğer renkleri göz ardı edebilir.

Masaya peçete koyarken

İki uygun peçete varsa “Sarı olanı mı, yeşil olanı mı istersin?” diye sorabilirsiniz. Çocuk gösterdiği peçeteyi alır veya yetişkinden yerleştirmesini ister. Yetişkin “Yeşil peçete burada” diyerek seçimi doğrular.

Seçenekler gerçekten kullanılabilir olmalıdır. Başkasının kullandığı bir peçeteyi izinsiz vermeyin. Sıcak yiyecekler ve çocuğa uygun olmayan araçlar renk oyunu için kullanılmaz.

Kitap seçerken

İki kitabın kapağındaki belirgin alanları gösterin: “Bu kapakta mavi bir bölüm var, bunda yeşil bir yaprak var.” Çocuk hikâyeyi, karakteri veya rengi göz önünde bulundurarak seçebilir.

Kapak çok renkliyse belirli bir resmi adlandırın. Kitabı açtıktan sonra her sayfada renk sormak gerekmez. Çocuk hikâyeyi dinlemek veya başka bir ayrıntıyı anlatmak istiyorsa onu takip edin.

Çizgili bir eşyada doğru alan

Bir havluda kırmızı ve beyaz çizgiler varsa “Bu çizgi kırmızı” diyerek belirli bölümü gösterin. Çocuk beyaz çizgiyi seçerse onun baktığı alanı doğrulayın.

Çizgiler çok küçükse iki geniş alanı kâğıda çizmek daha açık olabilir. Yetişkin eliyle çocuğun baktığı bölümü örtmemeye dikkat eder. Bir nesne birden fazla renk içerebilir.

Sözcük ve gösterme farklıysa

Çocuk “kırmızı” deyip mavi peçeteyi gösterirse “Bunu mu istiyorsun?” diye sorun. Çocuk onaylarsa seçtiği peçeteyi verin ve “Mavi peçete burada” deyin.

Çocuk desenin kırmızı bir parçasını kastediyor da olabilir. Hangi alanı gösterdiğini öğrenmeden bir neden varsaymayın. Tek bir cevap renk görmesi için bir test değildir.

Açık mavi ve koyu mavi

Belirgin açık mavi ve daha koyu mavi iki yüzey varsa yan yana koyun. “Bu daha açık mavi, bu daha koyu görünüyor” diyebilirsiniz. Çocuğun kendi gözlemini dinleyin.

Yakın tonların adları hakkında kişiler farklı düşünebilir. Emin değilseniz bunu söyleyebilir veya daha belirgin bir çift seçebilirsiniz. Çocuğun her tonu kesin bir sınırla adlandırması gerekmez.

Aynı renk, farklı malzeme

Kırmızı bir kumaş ile kırmızı bir kâğıt alanını karşılaştırın. Kumaş yumuşak olabilir; kâğıt farklı hissettirebilir. Çocuk dokunmak istemiyorsa yalnızca iki yüzeye bakabilir.

“Renkleri benziyor, malzemeleri farklı” demek iki özelliği ayırır. Tonlar tam olarak aynı görünmeyebilir. Çocuğun fark ettiği başka bir özelliği de kabul edin.

Kalem seçerken

Çocuğa iki uygun kalem gösterin ve hangisini kullanmak istediğini sorun. Kalemin bırakacağı izi ayrı bir kâğıtta denemek yararlı olabilir; dış gövdesi ve izi farklı görünebilir.

Çocuk resminde istediği rengi seçebilir. Kırmızı bir eşyayı mavi çizmesi yaratıcı bir tercih olabilir. Renk eşleştirmesi ayrı bir soru olarak, ancak çocuk isterse önerilir.

Bir eşyayı buldururken

Çocuk “mavi kitap” der ama masada iki mavi kitap varsa “Yıldızlı olan mı, ev resmi olan mı?” diye sorabilirsiniz. Çocuk kapağı göstererek de açıklayabilir.

Renk doğru bir ipucu olabilir, ancak tek başına nesneyi belirlemeyebilir. Ek ayrıntı ortak anlayışı kolaylaştırır. Çocuk uzun bir cümle kurmak zorunda değildir.

Çocuk yetişkini yönlendirsin

Çocuk bir renkli alan seçer; yetişkin aynı renkte başka bir örnek bulmaya çalışır. Yetişkin “Bu alanı mı gösteriyorsun?” diye sorup onay bekler.

Yanlış nesne seçilirse çocuk başka bir bölümü gösterebilir. Yetişkin seçimini değiştirir. Bu rol, çocuğun kendi fikrini açıklamasına veya düzeltmesine fırsat verir.

Erişilebilir bir yanıt

Nesneleri ve çocuğun alışık olduğu iletişim aracını rahatça görebileceği yere koyun. Bakış, işaret veya bir simge seçimi renkli nesneyi gösterebilir. Belirsiz bir sinyali doğrulamak için zaman tanıyın.

Çocuk yalnızca izlemek veya etkinliği bitirmek de isteyebilir. Konuşmaması tek başına anlamadığını göstermez. Yetişkin bir örneği adlandırıp normal işe dönebilir.

Daha kolay bir başlangıç

Yalnızca kırmızı havluyu gösterin ve “Bu havlu kırmızı” deyin. Çocuk isterse ona bakar veya hangi yere konacağını gösterir. İki seçenek arasında karar vermesi gerekli değildir.

Daha sonra benzer renkli bir kâğıt alanı eklenebilir. İki yüzey yan yana görülebilir. Çocuk ilgilenmiyorsa tek örnekle bitirmek yeterlidir.

Yeni bir adım

Çocuk isterse üçüncü bir renkli alanı gösterip adlandırın. Önce yeni örneği incelemesine zaman verin; sonra hangi rengi seçmek istediğini sorun.

Başka bir adım, bir rengi farklı biçimlerde aramaktır: kırmızı kumaş ve kırmızı çizim gibi. Bir seferde tek yeni özellik eklemek karşılaştırmayı kolaylaştırabilir.

İki çocukla katılım

Bir çocuk örneği seçer, diğeri benzer bir alan gösterir. İkisi de isterse roller değişebilir. Yetişkin malzemeleri görünür biçimde tutar ve anlaşılmayan seçimi açıklar.

Kim daha hızlı cevap verdi diye karşılaştırmayın. Kişisel eşya kullanılacaksa sahibine izin sorun. Bir çocuk katılmak istemezse başka bir işle devam edebilir.

Yaygın hata: gerçek olmayan bir seçenek sunmak

“Mavi peçeteyi ister misin?” sorusu, peçete başka biri tarafından kullanılıyorsa gerçek bir seçim olmayabilir. Kullanılabilen seçenekleri gösterin veya durumu açıkça anlatın.

Çocuk istediği nesneyi alamadığı için üzülebilir. Yetişkin bunu kabul edip mevcut bir alternatif önerebilir. Renk sözcüğü, başkasının eşyasını izinsiz almaya gerekçe değildir.

Yaygın hata: her işi sınava çevirmek

Bir masa hazırlığı sırasında bir kez renk adı duymak yeterli olabilir. Peş peşe çok sayıda “Bu ne renk?” sorusu günlük işi kesebilir.

Çocuk bir hikâye anlatmaya veya başka bir şey istemeye başlarsa dinleyin. Renkle ilgili konuşma zorunlu bir soru listesi değildir. İş tamamlandığında etkinlik de bitebilir.

Bitirirken

Çocuk durmak istediğinde malzemeleri olağan yerlerine koyun. İsterse yaptığı çizimi saklayabilir veya başka bir amaçla kullanabilir. Bir son tekrar testi gerekli değildir.

Başka bir gün mevcut bir kitap, peçete veya çizim üzerinden yeni bir konuşma açılabilir. Her gün aynı etkinliği yapmak ya da belirli sayıda renk öğrenmek için söz verilmez.

İki peçete arasında gerçek bir seçim

Masaya uygun mavi ve sarı iki peçete koyun. “Hangisini tabağının yanına koymak istersin?” diye sorun. Çocuk sarıyı gösterirse onu yaklaştırın ve gerekirse seçimi doğrulayın.

İki seçenek de gerçekten kullanılabilir olmalıdır. Bir peçete başka bir kişiye ayrılmışsa bunu önceden söyleyin. Çocuğun isteğini yerine getiremeyeceğiniz bir nesneyi serbest seçenek gibi sunmayın.

Çocuk hiçbirini istemeyebilir. Yetişkin uygun bir düzen bulup yemeğe devam eder. Renk adı söylemek veya peçete seçmek, sofraya katılmanın şartı değildir.

Seçim ve eşleştirme sorularını ayırmak

“Hangi peçeteyi istersin?” sorusunda mavi ve sarı geçerli tercihlerdir. “Kırmızı havluya hangi renk benziyor?” sorusu ise görünür yüzeyleri karşılaştırmayı ister.

Çocuk sevdiği rengi seçtiğinde bunu yanlış cevap gibi düzeltmeyin. Farklı bir karşılaştırma istenirse soruyu açıkça değiştirin ve örneği göz önünde bırakın.

Çocuk ikinci soruyu yanıtlamak istemezse etkinlik bitebilir. Yetişkin seçilen peçeteyi kullanarak günlük işi sürdürebilir.

Birden fazla mavi nesne

Masada iki mavi kitap varsa çocuk “mavi kitap” dediğinde hangi kitabı istediği belirsiz olabilir. “Üzerinde yıldız olan mı, ev resmi olan mı?” diye sorun veya iki kapağı sırayla gösterin.

Çocuk istediği kapağı işaret edebilir. Yetişkin seçimi doğruladıktan sonra kitabı açar. Renk doğru bir ipucudur; bazen nesneyi belirlemek için ek bir ayrıntı gerekir.

Bir çocuk yalnızca kitaba bakarak seçim yapıyorsa yetişkinin tahminini onaylaması için zaman tanıyın. Onay gelmeden diğer kitabı seçmeyin.

Kitap kapağının bir bölümü

Kapakta kırmızı bir çatı ve yeşil bir ağaç varsa hangi bölümden konuştuğunuzu gösterin. “Çatı kırmızı” demek bütün kapağın kırmızı olduğunu iddia etmez.

Çocuk ağacı gösterip “yeşil” diyebilir. Bu, kendi seçtiği bölüm hakkında doğru bir gözlemdir. Yetişkin iki alanı ayrı ayrı adlandırabilir.

Çocuk kitabın öyküsüne devam etmek isterse renk aramasını bitirin. Bir resimdeki her ayrıntı için soru sormak gerekli değildir.

Sayfayı bir ayraçla işaretlemek

Aile uygun bir kitap ayracı kullanıyorsa çocuğa iki seçenek sunulabilir. Çocuk kırmızı ayracı seçip hangi sayfaya konacağını gösterebilir. Yetişkin gerekirse yerleştirmeye yardım eder.

Ayraç başka birine aitse kullanmadan önce izin alın. Kitaba zarar verebilecek bir nesne kullanılmaz. Renk sözcüğü seçimi açıklamaya yardım ederken kitap normal biçimde okunur.

Daha sonra ayracı ararken çocuk rengini veya yerini söyleyebilir. Yanıtı tekrar ettirmek yerine seçilen sayfayı birlikte açın.

Temiz havlunun yerini seçmek

Çamaşırları yerleştirirken yetişkin iki uygun yer gösterir: “Kırmızı havlu bu rafa mı, şu rafa mı gitsin?” Çocuk birini işaret edebilir. Yetişkin, seçilen yer aile düzenine uygunsa havluyu koyar.

Raf yüksek veya ağır bir eşya taşıması gerekiyorsa işi yetişkin yapar. Çocuk yalnızca yeri seçerek katılabilir. Renk, hangi havludan söz edildiğini belirten bir ayrıntıdır.

Evde eşyalar renge göre ayrılmıyorsa yeni bir kural oluşturmak gerekmez. Günlük düzenin kendisi etkinliğin bağlamıdır.

Desenli bir havluda iki alan

Havluda kırmızı ve beyaz geniş çizgiler varsa bir çizgiyi gösterin. “Bu kırmızı çizgi” deyin. Çocuk beyaz çizgiyi gösterirse hangi bölüme baktığını anlayarak karşılık verin.

İki renk aynı eşyada bulunabilir. “Havlu tamamen kırmızı” demek yerine seçilen bölümü adlandırmak daha açıktır. Küçük desenler zor geliyorsa büyük çizilmiş alanlar kullanın.

Çocuk kumaşa dokunmak istemeyebilir. Yetişkin havluyu tutarken çocuk uzaktan gösterebilir. Dokunma bu konuşmanın zorunlu parçası değildir.

İki benzer çorap

Temiz çorapları toplarken iki çorabın üzerindeki yeşil çizgiler fark edilebilir. Çocuk isterse benzer görünenleri yan yana koyar veya yetişkine hangilerini yaklaştıracağını söyler.

Renk tek başına eşleşmeyi garanti etmez; boyut veya desen de farklı olabilir. İki yeşil çizgili çorap aynı çift değilse ortak rengi kabul edip diğer farkı birlikte inceleyin.

Küçük eşyalar uygun değilse büyük havlular kullanılabilir. Tüm çamaşır sepetini sıralamak bir renk konuşmasının gereği değildir.

Giysi seçerken iki gerçek seçenek

Yetişkin iki uygun temiz giysi sunabilir: “Mavi tişörtü mü, yeşil tişörtü mü istersin?” Önce ikisinin de hava ve durum için kullanılabilir olduğundan emin olun.

Çocuk kumaşın rahatlığına, resmine veya rengine göre seçim yapabilir. Yetişkin gösterilen giysiyi doğrular. Belirli bir rengin belirli bir çocuğa ait olduğu varsayılmamalıdır.

İstenen giysi hazır değilse bunu açıklayın ve mevcut alternatifleri gösterin. Çocuk hayal kırıklığını ifade edebilir; bu, renk adını öğrenmekten bağımsız gerçek bir tercihtir.

Aynı giyside bir resim

Mavi tişörtün üzerinde sarı bir yıldız varsa çocuk yıldızı seçebilir. Yetişkin “Mavi tişörtün üzerinde sarı bir yıldız var” diyerek iki alanı ayırır.

Çocuk yalnızca “yıldız” diyorsa bunu kabul edin. Renk adı uygun olduğunda eklenebilir, ama çocuktan tüm ifadeyi tekrar etmesi istenmez.

Giysi giyildikten sonra etkinlik devam etmek zorunda değildir. Hazırlık tamamlanabilir veya çocuk başka bir konu açabilir.

Resmi hangi dosyaya koymak?

Çocuğun çizimini saklamak için iki uygun dosya varsa “Mavi dosyayı mı, sarı dosyayı mı seçiyorsun?” diye sorun. Çocuk birini gösterir ve yetişkin gerekirse açmaya yardım eder.

Dosya başka bir kişiye aitse izin alın. Çocuk resmini saklamak istemeyebilir. Kâğıdın nereye gideceğini konuşmak, renk adını gerçek bir kararın parçası yapar.

Daha sonra “resim mavi dosyada” ifadesi bulunmasına yardım edebilir. Dosya başka yere taşınmışsa eski konumu kesinmiş gibi söylemeyin.

Kalemin bıraktığı çizgiyi görmek

İki kalemi ayrı bir kâğıtta deneyin. Çocuk çizgilerden birini seçebilir veya yetişkinden birini yeniden göstermesini isteyebilir. Kalem gövdesinin rengiyle izin tonu farklı olabilir.

Çocuk yeşil bir eşyayı mor çizmek isterse bu yaratıcı bir tercihtir. Eşyanın rengine benzer bir çizgi aramak farklı bir sorudur ve ancak çocuk isterse önerilir.

Kalem çocuğa uygun değilse başka bir güvenli araç kullanın veya yetişkinin çocuğun yönlendirmesiyle çizmesine izin verin.

Kâğıttaki iki büyük alan

Kırmızı ve mavi iki geniş alan çizin; aralarında boşluk bırakın. Çocuk hangi alana bakmak istediğini seçebilir. Yetişkin seçilen alanın adını söyleyebilir.

Daha sonra kırmızı bir havlu varsa onu alanların yanına koyup benzer rengi karşılaştırabilirsiniz. Eğer havlu yoksa yalnızca çizimlerle konuşmak yeterlidir.

Çizimin amacı baştan açıklanmalıdır. Tercih sorusu ile benzer renk arama sorusu farklıdır; her ikisine aynı yanıt verilmesi gerekmez.

İki kırmızı tonunu karşılaştırmak

Kırmızı kumaş ve kırmızı kitap kapağı yan yana konduğunda biri daha koyu görünebilir. Çocuğa ne gördüğünü sorun ve kendi izleniminizi kesin ölçüm gibi sunmayın.

Kumaş ve basılı kâğıt ışığı farklı yansıtabilir. “İkisi de kırmızı, bu daha açık görünüyor” ifadesi görülen farkı anlatabilir. Tam eşit ton gerekli değildir.

Çocuk fark görmüyorsa bunu kabul edin. Daha belirgin bir çift seçmek mümkündür; bir ev oyunu renk görmesini değerlendirmez.

Bir nesnenin gölgeli tarafı

Uygun bir kutunun aydınlık ve gölgeli yüzlerine güvenli bir yerden bakın. Çocuk isterse hangi tarafın daha açık göründüğünü gösterebilir. Kutu taşınacaksa yetişkin uygun biçimde hareket ettirir.

Her ışıkta belirgin fark oluşacağını söylemeyin. Fark görülmüyorsa bunu belirtin. Parlak ışığı kimsenin gözüne yöneltmeyin.

Günlük görev devam ediyorsa tek bir bakış yeterli olabilir. Renk konuşmasını ayrı bir uzun deneye çevirmek zorunlu değildir.

Oyundan sonra kutuyu bulmak

Oyuncaklar birden fazla kutuda tutuluyorsa çocuk “yeşil kutu” diyerek hangisinin açılmasını istediğini belirtebilir. Yetişkin kutuyu gösterip doğru olup olmadığını sorar.

Her yeşil oyuncağın yeşil kutuya konması gerekmez. Renk burada kutunun adını belirten bir ipucudur; saklama kuralları ailenin gerçek düzenine bağlıdır.

Kutu ağırsa veya erişilemiyorsa yetişkin hareket ettirir. Çocuk konumu gösterebilir ya da başka bir istekte bulunabilir.

İki yeşil kutu varsa

Çocuğun istediği yerde iki yeşil kutu bulunabilir. Yetişkin “Büyük olan mı, küçük olan mı?” diye sorabilir veya kutuları sırayla gösterebilir.

Renk iki nesneye de uyduğu için yanlış değildir; tek başına ayırt etmek için yeterli değildir. Boyut, resim veya konum gibi ek bir ipucu yardımcı olabilir.

Çocuk bir kutuyu işaret ettikten sonra yetişkin onay alır ve uygunsa onu açar. Seçim gerçek bir istekle bağlantılı kalır.

Dışarıdaki gözlem için güvenli yer

Güvenli bir noktadan kırmızı bir bank veya mavi bir kapı gerçekten görünüyorsa çocuk ve yetişkin bunu adlandırabilir. Mevsim ve çevre örnekleri değiştirir; olmayan bir nesne aratılmaz.

Yola çıkmak, yabancı birinin eşyasına dokunmak veya fotoğraf çekmek gerekmez. Çocuk uzaktan işaret edebilir ya da başka bir şeye bakmak isteyebilir.

İstenen renk görünmüyorsa “Şu anda burada görmüyoruz” demek yeterlidir. Yürüyüş, renk bulma zorunluluğu olmadan devam eder.

Çocuk bir nesne adı söylerse

Yetişkin “Hangi peçeteyi istersin?” diye sorar ve çocuk “yıldızlı” der. Bu ifade seçimi belirliyorsa yetişkin peçeteyi gösterip onay isteyebilir.

Yıldızın rengini eklemek isteğe bağlıdır: “Yıldızlı peçetede sarı bir alan var.” Çocuktan sözcüğü tekrar etmesi veya tercihini renkle ifade etmesi istenmez.

Nesnenin adı veya deseni bazen renkten daha kullanışlı bir ipucudur. İletişimin amacı doğru şeyi birlikte bulmaktır.

Cevap geciktiğinde

İki seçenek sunulduktan sonra bir süre bekleyin. Çocuk bakabilir, düşünebilir veya iletişim aracından seçim yapabilir. Soruyu hemen birkaç kez tekrarlamak yanıt süresini kısaltmaz.

Yanıt belirsizse bir seçeneği gösterip “Bu mu?” diye sorun. Çocuk onaylayabilir, reddedebilir veya başka bir şey isteyebilir. Onay olmadan seçimi onun adına belirlemeyin.

Çocuk yanıt vermek istemiyorsa günlük işi başka bir uygun yolla tamamlayın. Sessizlik tek başına renk adını bilmediğini göstermez.

Kendi iletişim aracını kullanmak

Çocuğun kullandığı pano veya cihazı nesnelerle birlikte görebileceği bir yere koyun. Çocuk renk, nesne veya “yardım” seçeneğini gösterebilir. Yetişkin alışılmış sinyali bekler.

İstek anlaşıldıktan sonra uygun nesneyi yaklaştırın veya çocuğun tarif ettiği yere koyun. Yardım ederken kararı yetişkinin vermesi gerekmez.

Araç yeni bir uygulama satın alınmasını gerektirmez. Ailenin zaten kullandığı yöntem konuşmayı desteklemek için yeterli olabilir.

Günlük işte durma işareti

Çocuk yorulduğunu veya devam etmek istemediğini söz, jest ya da alışılmış başka bir sinyalle gösterebilir. Yetişkin soruları bırakır ve malzemeleri uygun biçimde kaldırır.

“Bir renk daha söyle” diye ısrar etmek gerçek seçimi ortadan kaldırabilir. Çocuk daha sonra aynı konuya kendisi dönebilir; bunu önceden vaat etmek zorunlu değildir.

Yetişkin ihtiyacı olan ev işini çocuğun katılımı olmadan sürdürebilir. Etkinliğin bitmesi günlük düzenin de durması anlamına gelmez.

Aynı sözcüğü farklı eşyada duymak

Bir gün kırmızı havlu, başka bir gün kırmızı kitap kapağı görülebilir. Çocuğa örnekleri yan yana koymak isteyip istemediğini sorun. İkisi de uygunsa renkli bölümler karşılaştırılabilir.

Nesneler farklı malzemelerden yapıldığı için her özellikleri aynı değildir. Ortak renk adı belirli yüzeylere yöneliktir. Kitap kapağının yalnızca bir bölümü kırmızıysa o bölüm gösterilir.

İkinci bir eşya yoksa tek örnekle konuşmak yeterlidir. Önceki günün nesnesini bulmak bir bellek sınavına dönüşmemelidir.

Renk ve nesnenin biçimi

Kırmızı bir kâğıt daire ile kırmızı bir kumaş parçası farklı şekillerde olabilir. “İkisinde de kırmızı var” diyebilirsiniz. Çocuk isterse biçim farkını da gösterebilir.

Aynı renk, aynı biçim anlamına gelmez. Daha sonra mavi bir daire eklenirse iki daire biçim açısından benzer, kırmızı yüzeyler ise renk açısından benzer olabilir.

Hangi özelliği karşılaştırdığınızı açıkça belirtin. Çocuk farklı bir özelliği seçtiğinde gözlemini kabul edip soruyu gerektiğinde netleştirin.

Çok sayıda seçeneği azaltmak

Masada birçok renkli nesne varsa yalnızca iki uygun örneği öne almak seçimi kolaylaştırabilir. Diğer nesneleri güvenli bir yere koyun ve çocuğa hangi iki örneği görmek istediğini sorun.

İki seçenek bile fazla gelirse birini gösterip yalnızca adlandırabilirsiniz. Çocuğun bir kelimeyi sesli söylemesi veya ikinci örneği bulması gerekmez.

Daha sonra çocuk isterse seçenekleri artırın. Hazırlığı onun erişimine göre değiştirmek, etkinliğin amacını değiştirmez.

Bilinmeyen bir ton

Bir yüzey mavi ile yeşil arasında görünebilir. Yetişkin “Bu tonu nasıl adlandıracağımızdan emin değilim” diyebilir. Çocuk kendi sözcüğünü veya başka bir tanımı önerebilir.

İsterseniz yüzeyi daha belirgin mavi ve yeşil örneklerin yanına koyun. Görünüş ışığa ve malzemeye bağlı olabilir. Bir kelime üzerinde anlaşmak zorunlu değildir.

Günlük bir istekte renk belirsizse konum veya nesne adı kullanılabilir: “kitabın yanındaki kutu” gibi. Amaç ortak nesneyi anlamaktır.

Bir çizimi saklayıp saklamamak

Çocuk renkli bir iz yaptıysa kâğıdı bir dosyaya koymak, göstermek veya kaldırmak isteyebilir. Yetişkin bu seçeneklerden hangisinin uygun olduğunu sorar.

Çocuğun resmi açıklama yazılmadan da saklanabilir. Yazı istenirse yetişkin çocuğun sözlerini yazar ve okur. İzinsiz başlık eklemek yerine anlamı sorar.

Fotoğraf veya çevrimiçi paylaşım gerekli değildir. Saklanmayan bir çizim de o günkü konuşmanın parçası olmuştur.

İki kişinin farklı isteği

İki çocuk aynı mavi peçeteyi isterse yetişkin her ikisini dinler ve mevcut seçenekleri gösterir. Başka bir uygun peçete varsa tercih edip etmediklerini sorabilir.

Bir nesne kişisel ise sahibi kullanmak istemeyebilir. Onun kararını kabul edin. Diğer çocuğun hayal kırıklığını da dinleyip uygulanabilir bir alternatif sunun.

Belirli bir nesneyi zorla paylaşmak renk sözcüğünü öğrenmek için gerekli değildir. Günlük ihtiyaçlar ve açık anlaşma önceliklidir.

İşin sonunda kısa bir cümle

Çamaşırlar yerleştirildiğinde yetişkin “Kırmızı havlu rafta” diyebilir. Çocuk bunu tekrar etmek zorunda değildir. Cümle, tamamlanan gerçek işi tanımlar.

Çocuk başka bir ayrıntı anlatmak istiyorsa dinleyin. İstemiyorsa malzemeler kaldırılır ve bir sonraki işe geçilir. Bütün renkleri sayarak bitirme şartı yoktur.

Bir sonraki gün farklı bir nesne kullanılabilir veya hiçbir renk etkinliği yapılmayabilir. Kısa bir ortak dikkat anı tek başına tamamlanmış olabilir.

Bir sonraki hazırlığı değerlendirmek

Yetişkin, çocuğun örnekleri rahat görüp görmediğini veya seçmek için daha fazla zamana ihtiyaç duyup duymadığını düşünebilir. Bu bilgi, bir sonraki yerleşimi ayarlamaya yardım eder.

Söylenen renk sayısı bir puan değildir. Çocuk işaret edebilir, yardım isteyebilir veya ilgilenmeyebilir. Bu seçenekler katılımın nasıl düzenleneceğine dair bilgi verir.

Ailenin görme veya iletişim hakkında süren somut soruları varsa uygun uzmanla görüşülebilir. Evdeki kısa konuşma bir tanı aracı değildir.

Bir isteği netleştirmek

Çocuk “mavi” deyip iki nesnenin bulunduğu yöne bakabilir. Yetişkin birini göstererek “Mavi kitabı mı istiyorsun?” diye sorar. Yanıtı bekler ve gerekiyorsa diğer nesneyi gösterir.

Çocuk uygun nesneyi seçtiğinde yetişkin onu yaklaştırabilir veya yerini gösterebilir. Renk sözcüğü nesnenin adıyla birlikte kullanıldığında istek daha açık olabilir.

Bir yanlış tahmin yapılırsa yetişkin seçimini değiştirir. Çocuğun uzun bir açıklama yapması gerekli değildir; gösterme veya alışılmış başka bir sinyal de yeterli olabilir.

Yeni bir gün, yeni bir seçim

Bir sonraki gün çocuk aynı peçeteyi veya başka bir eşyayı seçmek isteyebilir. Önce gerçekten mevcut olan seçenekleri gösterin. Önceki cevabı hatırlamasını istemek gerekli değildir.

Çocuk yalnızca yemeğe veya kitaba geçmek isterse renk sorusunu bırakın. Günlük konuşmalar ailenin o andaki ihtiyacına uyarlanır. Tek bir seçim veya kısa bir gözlem tamamlanmış bir etkinlik olabilir.

BrainHunters ile devam etmek

Çocuk ayrı bir ekran etkinliği isterse BrainHunters renk etkinliklerini birlikte açabilirsiniz. Görünen yönergeyi okuyun ve rahat yanıt verme yolunu destekleyin.

Evdeki günlük konuşma siteye otomatik kaydedilmez. Ekran kullanmak, bir eşyayı seçip renginden söz etmenin ön koşulu değildir.