Renkleri Öğrenmek İçin Az Hazırlıklı Dört Oyun

Hazırlık miktarına göre dört gerçek seçenek

Renkler üzerine konuşmak için her zaman kart hazırlamak veya özel malzeme almak gerekmez. Aşağıdaki dört etkinliği, oyundan önce yapılacak işe göre sıraladık: yerindeki bir nesneyi göstermek; iki eşyayı bir araya getirmek; kâğıda örnek çizmek; birkaç örnekten küçük bir eşleştirme seti oluşturmak. İlk seçenek en az, son seçenek daha fazla hazırlık gerektirir.

Bu sıra kesin dakika ölçümüne dayanmıyor. Bir evde kalem ve kâğıt hazır dururken diğerinde iki renkli bez daha kolay bulunabilir. Sıralamayı gerekli adımlara göre yaptık; kendi evinizde malzemelerin yerine ve çocuğun ihtiyaçlarına göre değiştirebilirsiniz.

Her seçenekte amaç, çocuğun bir renkli yüzeyi fark etmesi ve o renk hakkında iletişim kurmasıdır. Çocuk rengi söyleyebilir, gösterebilir veya yetişkinden nesneyi hareket ettirmesini isteyebilir. Etkinlikleri güvenli malzemeler ve çocuğa uygun gözetimle uygulayın.

1. Yerindeki bir nesneyi gösterin

Hazırlık: Uygun bir nesne zaten görünüyorsa hiçbir şey taşımak gerekmez. Örneğin masadaki mavi bardağı gösterip “Bardağın bu kısmı mavi” deyin. Ardından “Sen burada mavi başka bir şey görüyor musun?” diye sorun. Çocuk aramak istemezse bir nesneyi birlikte incelemek yeterlidir.

Çocuk mavi bir kitap kapağını gösterirse “Evet, kapağın şu kısmı mavi” diyebilirsiniz. Kitabın resmi farklı renkler içeriyorsa çocuğun hangi bölüme baktığını sorun. “Bu kitap ne renk?” gibi geniş bir soru yerine gösterilen yüzeyi adlandırmak daha açık bir konuşma sağlar.

Bu seçenek hazırlık bakımından ilk sıradadır çünkü yerinde duran bir örnekle başlayabilir. Sınırlaması, çevrede uygun ve belirgin bir rengin her zaman bulunmamasıdır. Güvenli olmayan bir yere uzanmak veya başkasının eşyasına dokunmak gerekirse o nesneyi yalnızca gösterin ya da başka bir örnek seçin.

2. İki eşyayı yan yana getirin

Hazırlık: Belirgin renklerde iki güvenli eşya seçip aynı yüzeye koyun. Kırmızı bir bez ve mavi bir plastik bardak örnek olabilir. Ardından mavi bir başka eşya bulun ve çocuğa “Bu, hangisinin rengine benziyor?” diye sorun. Eşyaları karşılaştırmak için yakın tutun.

Çocuk mavi eşyayı bardağın yanına koyarsa “İkisi de mavi görünüyor” deyin. Kırmızı bezin yanına koyarsa hangi özelliğe baktığını sorun. Eşyalar yumuşaklık ya da biçim bakımından benziyor olabilir. “Şimdi renklerine bakalım” diyerek seçilen özelliği açıklayın.

Bu seçenek ikinci sıradadır çünkü nesneleri seçip bir araya getirmeyi gerektirir. Gerçek eşyalar tutulabilir ve farklı yüzeylerde aynı renk konuşulabilir. Buna karşılık desen, gölge veya birden fazla renk karşılaştırmayı zorlaştırabilir. İlk turda sade yüzeyler seçmek yardımcı olur.

3. Kâğıda iki renk örneği çizin

Hazırlık: Bir kâğıt ve iki farklı renkte kalem bulun. Kâğıda büyük bir kırmızı ve büyük bir mavi daire çizin. Çocuğa mavi bir bez gösterip “Bu bezin rengine benzeyen daire hangisi?” diye sorun. Dairelerin aynı biçimde olması, dikkati renk farkına yöneltir.

Çocuk bir daireyi gösterdiğinde bezle çizimi yan yana inceleyin. Kalemin mavi tonu bezinkinden açık olabilir. “İkisi de maviye benziyor; bez daha koyu” demek farkı kabul eder. Tonlar çok belirsizse daha kolay ayırt edilen kalemler veya başka iki renk kullanın.

Bu seçenek üçüncü sıradadır çünkü kâğıt bulmak ve örnekleri çizmek gerekir. Avantajı, örneklerin boyutunu ve aralarındaki boşluğu yetişkinin ayarlayabilmesidir. Sınırlaması, bazı çocukların gerçek nesneleri tutmayı tercih etmesidir. Çocuk isterse çizimi bir eşyanın yanına koyarak iki yaklaşımı birleştirebilirsiniz.

4. Küçük bir eşleştirme seti oluşturun

Hazırlık: Kâğıttan dört büyük parça kesin veya tek bir kâğıtta dört ayrı alan belirleyin. İki alana kırmızı, iki alana mavi işaret çizin. Küçük parçalar çocuğa uygun değilse kesmeyin; aynı sayfada işaret etmek yeterlidir. Malzemeleri hazırlayan yetişkin araçları güvenli biçimde kullanır.

Bir kırmızı ve bir mavi örneği masada bırakın. Diğer işaretleri sırayla gösterip “Bu hangi örneğin yanına gider?” diye sorun. Çocuk işaret edebilir veya parçaları taşıyabilir. Her seçimde hangi renkli bölümlerin karşılaştırıldığını açıkça gösterin.

Bu seçenek son sıradadır çünkü birden fazla örnek hazırlamak ve daha sonra toplamak gerekir. Buna karşılık set başka günlerde yeniden kullanılabilir. Kâğıt parçalarını bir zarfta tutabilirsiniz; zamanla renkleri silikleşirse yenileyin. Amaç geniş bir kart koleksiyonu oluşturmak değildir.

Hangi seçeneği bugün seçmeli?

Yetişkinin yalnızca kısa bir anı varsa ve uygun nesne görünüyorsa ilk seçenekle başlayın. Masada birkaç dakika geçirip dokunulabilir örnekleri karşılaştırmak istiyorsanız ikinci seçenek uygundur. Çocuğun şekle fazla dikkat ettiğini fark ediyorsanız aynı biçimli çizimlerle üçüncü seçeneği deneyebilirsiniz.

Aynı oyuna farklı günlerde dönmek istiyorsanız dördüncü seçeneğin küçük seti işe yarayabilir. Bunun için tüm renkleri hazırlamak gerekmez. İki renkten ikişer örnek, çocuğun eşleştirme mantığını görmesi için yeterli bir başlangıçtır.

Malzemeler hazır değilse sırayı değiştirin. Bir kitap zaten açıksa sayfadaki bir renkli alanı göstermek hızlı olabilir; kâğıt aramak daha fazla iş çıkarabilir. Seçimi etkinliğin adına göre değil, o anda yapılacak gerçek hazırlığa göre yapın.

Çocuğun yanıtına göre devam edin

Çocuk doğru renkli yüzeyi gösterdiğinde adlandırın: “Bardağın mavi kısmını gösterdin.” Çocuk yalnızca işaret ediyorsa sözcüğü tekrar etmesini zorunlu tutmayın. Bir başka örnek aramak isteyip istemediğini sorun veya etkinliği bitirin.

Çocuk farklı bir renk adı söylerse önce hangi yüzeye baktığını kontrol edin. Çok renkli bir kitapta beyaz yazıyı gösteriyor, siz mavi zemini düşünüyor olabilirsiniz. “Sen yazıyı gösterdin; ben arkasındaki mavi yere bakıyordum” demek iki gözlemi açıklar.

Çocuk “bilmiyorum” derse örnek nesneyi yaklaştırın veya iki seçenekten birini yetişkin göstererek modelleyin. Sonra çocuğa yeniden seçme fırsatı verin. Yanıt gelmezse oyunu sürdürmek zorunda değilsiniz; başka bir zamanda daha belirgin örnekler kullanabilirsiniz.

Sık karşılaşılan karışıklık: aynı tür nesne

Mavi bir bardağın eşini ararken çocuk kırmızı bardağı seçebilir. İki nesnenin de bardak olması dikkat çekmiştir. “Evet, ikisi de bardak. Bu kez renklerine bakıyoruz” deyin. Mavi bir bezi bardağın yanına koyarak farklı türde nesnelerin ortak rengini gösterin.

Sonra kırmızı ve mavi bardakları iki bezle eşleştirmeyi deneyin. Çocuk bardakları yan yana koymak isterse buna kısa süre izin verin; ardından renk gruplarının nasıl yapılacağını konuşun. Aynı nesnenin hem biçimine hem rengine göre tanımlanabileceği görünür hâle gelir.

Bu durum sık yaşanıyorsa üçüncü seçenekteki aynı biçimli dairelerle başlayın. Ardından gerçek bardağa dönün. Çizimler biçim farkını azaltırken, gerçek eşyalar renk adının gündelik dünyadaki kullanımını gösterir.

Etkinliği kolaylaştırın

Tek bir renk örneği ve iki seçim kullanın. Mavi bardak örnekse yanına mavi ve kırmızı iki bez koyun. “Mavi bardağa benzeyen bezi göster” deyin. Örnek görünür kaldığında çocuğun rengi belleğinde tutması gerekmez.

Çocuk nesneyi tutmakta zorlanıyorsa gösterebilir; yetişkin seçilen şeyi yaklaştırır. Yüzeyler iyi görünmüyorsa ışığı ve mesafeyi değiştirin. Desenli bir masa örtüsü dikkat dağıtıyorsa sade bir kâğıt veya örtü kullanın.

Her seferinde tek bir değişiklik yapın. Hem yeni bir renk hem daha çok nesne hem de yeni bir kural eklemek hangi adımın zor geldiğini anlamayı güçleştirir. Çocuk rahat olduğunda seçenekleri yeniden genişletebilirsiniz.

Etkinliği geliştirin

İki renkle eşleştirme anlaşılır olduğunda sarı gibi üçüncü bir renk ekleyin. Önce yeni örneği gösterip adlandırın, sonra üç seçim arasından arayın. Çocuk kararsızsa önceki iki renge dönmek mümkündür.

Bir başka adımda aynı rengin açık ve koyu iki örneğini birlikte inceleyin. “İkisi de mavi; biri daha açık” diyebilirsiniz. Tonları tartışmalı nesneler yerine yetişkinin ve çocuğun rahatça görebildiği örneklerle başlayın.

Çocuk hazırsa rol değiştirin: O bir renk seçsin, yetişkin de uygun nesneyi arasın. Çocuk yanlış anlaşılmayı gösterebilir veya “Bu değil, diğeri” diyebilir. Bu aşamada amaç daha çok soruya cevap vermek değil, renk bilgisini bir isteği anlatmak için kullanmaktır.

Mutfakta bir örnek

Yemekten önce masadaki iki temiz peçeteden birini seçin. “Kırmızı peçeteyi tabağın yanına koyalım mı?” diye sorun. Çocuk peçeteyi gösterebilir veya güvenliyse taşıyabilir. Peçete yoksa bardak altlığı, bez ya da başka uygun bir eşya kullanın.

Çocuk mavi peçeteyi seçerse iki peçeteyi yan yana koyup renklerini söyleyin. Yemek hazırlığı aceleliyse düzeltmeyi uzatmadan masayı kurmaya devam edin. Mutfaktaki sıcak veya keskin araçları renk oyununun malzemesi yapmayın.

Bu örnek ilk iki seçeneğin arasında yer alabilir: peçeteler zaten masadaysa yalnızca gösterilir, başka bir yerden getiriliyorsa kısa bir hazırlık gerekir. Sıralamanın evdeki gerçek duruma göre değişmesi normaldir.

Kitap okurken bir örnek

Resimli bir sayfada belirgin bir renkli alan seçin. “Bu topun kırmızı bölümünü görüyor musun?” diye sorun. Çocuk farklı bir ayrıntı anlatırsa önce onu dinleyin. Hikâyenin akışını her sayfada yeni bir renk sorusuyla kesmek gerekmez.

İsterseniz kitaptaki kırmızı bölümü masadaki kırmızı bir nesneyle karşılaştırın. Aynı ton olmaları şart değildir; benzerliği ve farkı konuşabilirsiniz. Çocuk kitabı okumaya dönmek istiyorsa karşılaştırmayı orada bırakın.

Kitap zaten açıksa bu seçenek neredeyse hazırlık gerektirmez. Başka bir odadan belirli bir kitabı aramak ve yanında eşya toplamak ise daha fazla iş gerektirir. Listeyi uygularken gerçek hazırlığı hesaba katın.

İki çocukla sırayı paylaşın

Bir çocuk rengi seçebilir, diğeri uygun nesneyi gösterebilir. Sonra görevleri değiştirin. Başlamadan “Önce sen rengi seç, sonra arkadaşın seçecek” diye sırayı belirtin. İki çocuğun aynı hızda yanıt vermesi gerekmez.

Bekleyen çocuk seçilen nesneyi tutmak zorunda değildir; yalnızca bakabilir veya gösterebilir. Bir eşya üzerinde anlaşmazlık çıkarsa herkesin hangi renkli bölüme baktığını sorun. Bir çocuk kırmızı kapağı, diğeri beyaz kutuyu görüyor olabilir.

Çocuklardan biri oyuna katılmak istemezse yetişkin diğerine eşlik edebilir. Renkleri kimin daha çok bildiğini puanlamak yerine ortak bir örneği inceleyin. Gerekirse her çocuğa ayrı bir kısa arama görevi verin.

Buluşma sonunda neyi hatırlamalı?

Yetişkin, sonraki seçim için tek bir gözlem tutabilir: “Mavi örnek yanındayken çocuk mavi bezi gösterdi; desenli kitapta hangi bölümün sorulduğunu netleştirmek gerekti.” Bu not, bir sonraki oyunda düz yüzey seçme veya bölümü işaret etme kararına yardımcı olur.

Çocuğa “Bugün hangi nesneyi bulmak hoşuna gitti?” diye sorabilirsiniz. Çocuk yalnızca bardağı söyleyebilir; renk adını eklemek zorunda değildir. İsterse bulunan nesneyi çizebilir veya yetişkine gösterebilir.

Renkleri ayırt etme ya da görme konusunda farklı durumlarda süren bir kaygı varsa gözlemleri uygun bir uzmanla paylaşın. Bu kısa ev etkinliği tanı koymak için tasarlanmamıştır. Işık, yüzey, dil ve sorunun açıklığı tek bir yanıta etki edebilir.

İlk seçenek için örnek bir konuşma

Yetişkin: “Bu yastığın bir tarafı sarı. Sen hangi kısmı görüyorsun?” Çocuk sarı yüzeyi gösterirse yetişkin “Evet, gösterdiğin yer sarı” diyebilir. Çocuk yastığın yeşil dikişini gösterirse iki alan birlikte incelenir. Bu durumda her iki cevap da farklı bir bölüme işaret edebilir.

Yetişkin daha sonra “Aynı odada sarıya benzeyen başka bir şey var mı?” diye sorabilir. Çocuk bir kitap gösterirse onu getirmek zorunda değildir. Yetişkin kitabın erişilebilen bir kısmını göstererek “Burada da sarı görüyorum” der.

Çocuk aramak istemezse konuşma yastıkla sınırlı kalabilir. Hazırlıksız seçeneğin değeri, bir bulmacayı mutlaka bitirmek değil, o anda karşılaşılan bir yüzeye ortak dikkat verebilmektir. Daha uzun bir oyun için farklı bir gün seçebilirsiniz.

İkinci seçenek için örnek bir konuşma

Masaya mavi bir bez ve kırmızı bir bez koyun. Çocuk bir mavi bardak seçsin veya yetişkin bardağı göstersin. “Bardağın rengine hangi bez daha çok benziyor?” sorusu karşılaştırılacak özelliği açıkça belirtir.

Çocuk kırmızı bezi gösterirse “Bu bez kırmızı. Bardağın mavi kısmına tekrar bakalım” deyin ve bardağı iki bezin yakınına getirin. Çocuk seçimini değiştirebilir veya iki yüzeyi kendi sözleriyle anlatabilir. Yetişkin cevabı vermeden önce hangi bölüme bakıldığını kontrol eder.

Sonraki turda çocuk bardağı saklamak yerine örnek olarak masada tutabilir. Başka bir mavi nesne bulunursa biçimi farklı olsa bile karşılaştırılır. Etrafta uygun üçüncü nesne yoksa mevcut iki bezle oyun sonlandırılır.

Üçüncü seçenek için örnek bir konuşma

Kâğıttaki iki daireyi gösterip “Bunlar aynı şekilde çizilmiş. Birinin içi kırmızı, diğerinin içi mavi” deyin. Mavi bezi kâğıdın yanına yerleştirin ve çocuğun uygun daireyi göstermesini isteyin. Cevap vermek için kalem tutmak gerekmez.

Çocuk kâğıdın boş alanını gösterirse “Hangi daireyi düşündün?” diye nazikçe netleştirin. Daireleri sırayla işaret ederek seçimini doğrulamasına yardımcı olabilirsiniz. Bir hareketin belirsizliği, yanlış renk seçildiği anlamına gelmez.

Çocuk çizmek isterse sonraki örneği kendisi yapabilir. Büyük bir renkli alan çizmesi yeterlidir; düzgün daire şart değildir. Bu çizim başka bir gün örnek olarak kullanılacaksa hangi rengi temsil ettiğini çocuğa sorun.

Dördüncü seçenek için örnek bir konuşma

İki örnek işareti birbirinden ayrı koyun. Yetişkin üçüncü işareti gösterir: “Bunu hangi örneğin yanına koyalım?” Çocuk mavi işareti mavi örneğe yaklaştırırsa “Mavileri bir araya getirdin” diyebilirsiniz. Son işaret için çocuğun isteğine göre devam edin.

Çocuk işareti kırmızı grubuna koyarsa “Burada kırmızı örnek var; elimizdeki işarete de bakalım” deyin. İşaretleri birbirine yaklaştırın. Gerekirse yetişkin bir eşleşmeyi gösterir ve çocuğa diğerini seçme fırsatı verir.

Renk gruplarının yerlerini bir sonraki oyunda değiştirebilirsiniz. Önce “Bu kez mavi örnek diğer tarafta” diye açıklayın. Yer değişikliği çocuğu şaşırtmak için değil, seçimin yalnızca konuma değil görülen renge dayanmasını sağlamak içindir.

Hazırlık sırasını nasıl belirledik?

Birinci seçenekte görünen nesneyi işaret etmek dışında hazırlık adımı olmayabilir. İkinci seçenekte uygun iki veya üç eşyayı bulmak ve yan yana koymak gerekir. Bu ek adımlar nedeniyle karşılaştırma, yerindeki nesneyi göstermenin ardından gelir.

Üçüncü seçenekte kâğıt ve kalem bulmak, iki büyük alan çizmek ve renkleri görünür kılmak gerekir. Dördüncü seçenekte birden fazla işaret hazırlamak, bunları oyun alanına yerleştirmek ve sonrasında saklamak da eklenir. Bu nedenle eşleştirme seti listedeki en fazla hazırlıklı seçenektir.

Bu sıralama ailenin mevcut düzeni değiştiğinde tersine dönebilir. Önceden hazırlanmış kartlar masadaysa dördüncü seçenek o gün en kolay seçenek olabilir. Burada ölçülmüş süre veya her aile için geçerli kesin bir hız sıralaması iddia edilmiyor.

Hazırlığı azaltmak için aynı malzemeyi kullanın

Mavi bezle başladıysanız başka bir gün aynı bezi kâğıttaki mavi daireyle karşılaştırabilirsiniz. Böylece her etkinlik için ayrı bir renkli eşya aramanız gerekmez. Bez yoksa seçtiğiniz başka bir güvenli eşya da örnek olabilir.

Çizilen iki daireyi bir dosyada saklamak, sonraki sefer yeniden çizme ihtiyacını azaltır. Kâğıt yırtılır veya renk belirsizleşirse yenileyin. Çocuğun kendi çizimini de kullanabilirsiniz; hangi alanın hangi rengi temsil ettiğini onunla birlikte belirleyin.

Saklama düzeni sizin için ek iş yaratıyorsa malzemeleri kalıcı bir sete dönüştürmek şart değildir. O gün görünen bir eşya ile kısa bir konuşma yapmak listede yine geçerli bir seçenektir.

Görünürlük ve ışığı karşılaştırın

Gerçek bir nesnenin bir yüzü gölgede, diğer yüzü ışıkta kalabilir. Kâğıt üzerindeki bir daire ise kurşun kalem izi veya düzensiz boyama nedeniyle farklı görünebilir. Her iki durumda çocuğun gördüğü alanı birlikte belirleyin.

Örnekleri yeterince aydınlık bir yerde yan yana tutun. Yetişkin ve çocuk farklı açılardan bakıyorsa yer değiştirip aynı yüzeyi inceleyebilirsiniz. Rengin adı konusunda kararsız kalınan bir tonu başlangıç örneği yapmayın.

Daha açık ve daha koyu tonlar ayrı bir konuşma konusu olabilir. Önce “Bu ikisi hangi renge benziyor?” diye sorun; sonra görünen farkı ekleyin. Çocuk farkı sizden önce söylerse onu dinleyin ve gözlemini düzeltilecek bir hata saymayın.

Küçük bir alan için seçim

Otobüs beklerken veya dar bir masada çok sayıda eşya çıkarmak uygun olmayabilir. Çevrede güvenle görülebilen bir nesneyi göstermek ya da tek bir kâğıttaki iki büyük işareti kullanmak daha kolaydır. Başka kişilerin alanını kapatmamaya dikkat edin.

Bir çantada kâğıt taşınıyorsa üçüncü seçenek hızlı olabilir. Kâğıt yoksa kıyafetin veya kitabın görünen bir alanını adlandırmak yeterlidir. Çocuğun nesneyi mutlaka eline alması gerekmez.

Yol güvenliği veya bulunduğunuz yerin kuralları dikkat gerektiriyorsa oyunu erteleyin. Örneğin karşıdan karşıya geçerken renk aramak yerine geçiş tamamlandıktan sonra güvenli bir yerde konuşabilirsiniz.

Yaşa değil mevcut desteğe göre uyarlayın

Bir çocuk iki renk arasında kolay seçim yaparken başka bir çocuk aynı seçim için örneğin yanında kalmasına ihtiyaç duyabilir. Hazırlık listesindeki seçenekleri yaşa göre zorunlu basamaklar gibi sunmayın. O gün hangi yardımın işe yaradığına bakın.

Çocuğun hareket ettirmesi zor bir nesne varsa yetişkin onu tutabilir; çocuk bakışla veya işaretle seçim yapabilir. Konuşmak istemeyen çocuk için renkli örneği göstermek ve yetişkinin adı söylemesi yeterli bir katılım olabilir.

Görme veya renkleri ayırt etme konusunda özel bir ihtiyaç varsa çocuğu tanıyan uygun uzmanlarla erişilebilir materyalleri konuşun. Listedeki renkli yüzeyler herkes için aynı biçimde erişilebilir olmayabilir.

Bir haftada aynı oyunu farklı biçimde kullanın

İlk buluşmada odadaki kırmızı bir nesneyi gösterin ve adlandırın. Çocuğun dikkatini çeken başka bir ayrıntı varsa onu da dinleyin. Bir eş bulmak mümkün değilse tek örnekle bitirin.

Sonraki buluşmada kırmızı ve mavi iki eşya seçip yan yana koyun. Çocuğa kırmızı örneğe benzeyen başka bir şey gösterin veya aramasını isteyin. Önceki nesnenin aynısını kullanmak zorunlu değildir; yeni nesnede hangi yüzeye bakıldığını açıklayın.

Başka bir gün çocuk isterse kâğıtta iki renkli alan çizin. Gerçek bir nesneyi çizimle eşleştirin. Buluşmalar arasında belirli bir gün sayısı geçmesi gerekmez; sırayı ve sıklığı ailenin koşullarına göre belirleyin.

İki dilli ailelerde seçim

Çocuk bir rengi evde konuşulan başka bir dilde adlandırabilir. Önce hangi yüzeyi gösterdiğine bakın; ardından Türkçe adını doğal bir cümlede söyleyebilirsiniz: “Evet, bu mavi bardak.” Bir sözcüğü başka dilde söylemesi tek başına yanlış renk seçtiği anlamına gelmez.

Aileler farklı diller ve farklı hitap biçimleri kullanır. Etkinlikte herkesin anladığı sözcükleri veya görünür örnekleri seçin. Çocuk kendi dilinde bir istekte bulunursa yetişkin gösterilen nesneyi doğrulayarak anlamı kontrol edebilir.

Aynı oyunda iki dilde bütün renkleri art arda tekrar etmek zorunlu değildir. İletişim açık olduğu sürece bir sonraki nesneye geçebilir veya çocuğun kendi hikâyesini dinleyebilirsiniz.

Seçenekleri toplarken değerlendirin

Gerçek eşyalar kullanıldıysa her birini ait olduğu yere koyun. Çocuk bir bezi katlayabilir veya yetişkine nereye bırakacağını gösterebilir. Renk adı bu sırada doğal olarak geçebilir: “Mavi bezi sepete koyalım.”

Kâğıt kullanıldıysa çocuğa çizimi saklamak isteyip istemediğini sorun. Saklanacaksa büyük parçaları bir zarfa koyun; kullanılmayacaksa ailenin kâğıt toplama düzenine göre kaldırın. Küçük parçaları gözetimsiz bırakmayın.

Son olarak hangi seçeneğin gerçekten kolay hazırlandığını düşünün. Kâğıt aramak uzun sürdüyse bir sonraki gün masadaki nesneyle başlayabilirsiniz. Önceden hazırlanmış set işinizi kolaylaştırdıysa onu yeniden kullanabilirsiniz. Sıralama bir rehberdir, değişmez kural değil.

Hangi seçenek hangi soruya yanıt verir?

Çocuğun çevresindeki bir rengi fark edip etmediğini merak ediyorsanız yerindeki nesneyi gösterme seçeneği doğrudan bir örnek sunar. “Bu kitabın kırmızı bölümünü görüyor musun?” sorusu belirli bir yüzeye yönelir. Çocuk başka bir alanı gösterirse soruyu netleştirebilirsiniz.

Aynı rengin farklı nesnelerde bulunmasını konuşmak istiyorsanız iki eşyayı yan yana getirin. Bir bardak ve bir bez farklı biçimdedir; ortak renklerini karşılaştırabilirsiniz. İki nesneyi birbirine yaklaştırmak, benzerliğin hangi yüzeyde görüldüğünü açıklamayı kolaylaştırır.

Çocuğun aynı biçimli iki örnekte rengi seçmesini istiyorsanız çizilen daireler uygundur. Birden fazla seçim yapıp gruplamayı sürdürmek istiyorsanız küçük eşleştirme setini kullanın. Her seçenek farklı bir soruyu öne çıkarır; tümünü aynı oturumda uygulamak gerekmez.

Eksik malzemeyle ne yapılabilir?

Kırmızı kalem yoksa başka iki belirgin renk seçin. Mavi bardak yoksa mavi kumaş veya kitap kapağı kullanın. Bir örnekteki renklerin aynısını bulmak etkinliğin koşulu değildir; yetişkinin seçilen yüzeyleri tutarlı biçimde adlandırması yeterlidir.

Kâğıt varsa ama makas kullanmak uygun değilse sayfayı kesmeden dört alan çizin. Çocuk eşleri çizgiyle birleştirebilir veya parmağıyla gösterebilir. Çizgi çizmek zor geliyorsa yetişkin çocuğun tarif ettiği alanları işaretler.

Nesnelerin tamamı desenliyse daha büyük ve belirgin bir renkli bölüm bulun. “Bu kutunun kapağı” gibi bir ifade soruyu sınırlar. Karşılaştırma hâlâ belirsizse daha uygun bir örnek bulana kadar beklemek de bir seçenektir.

Çocuğun seçimiyle bitirin

Dört seçenekten hangisinin tekrar edilmesini istediğini çocuğa sorabilirsiniz. Soruya yanıt vermesi kolay olsun diye kullandığınız iki malzemeyi gösterin: “Yarın bezlerle mi, çizimle mi oynamak istersin?” Yalnızca gerçekten sunabileceğiniz seçenekleri gösterin.

Çocuk yeni bir fikir önerirse gerekli hazırlığı birlikte düşünün. Masadaki bir oyuncağı kullanmak hızlı olabilir; tüm oyuncakları renklerine göre ayırmak ise daha uzun sürebilir. İkinci fikri başka bir güne bırakmak, çocuğun önerisini değersizleştirmek anlamına gelmez.

Bir yetişkin devraldığında

Başka bir yetişkin oyunu sürdürecekse seçilen renkleri ve malzemelerin yerini kısaca söyleyin. “Mavi bezle kırmızı bez masada; çocuk mavi bardağı bunlardan biriyle karşılaştırıyor” gibi bir açıklama yeterlidir. Herkesin aynı uzun yönergeleri ezberlemesi gerekmez.

Çocuğun tercih ettiği yanıt biçimini de paylaşabilirsiniz: “Nesneyi göstermek istiyor; sen yaklaştırabilirsin.” Yeni yetişkin soruyu kendi doğal sözleriyle kurabilir. Oyunun amacı aynı cümleyi tekrarlamak değil, hangi yüzeyin karşılaştırıldığını anlaşılır kılmaktır.

Malzemeler başka bir eve veya odaya taşınacaksa listeyi yeniden değerlendirin. Hazır eşyaları göstermek o yerde daha kolay olabilir. Çocuk alıştığı örneği isterse onu getirmek mümkün mü diye bakın; değilse benzer bir renkli yüzeyle başlayın.

BrainHunters ile devam edin

İnternet ve cihaz uygunsa BrainHunters renk etkinliklerine bakabilirsiniz. Ekrandaki gerçek yönergeyi okuyun ve çocuğun hangi renkli alanı seçmesi gerektiğini birlikte inceleyin. Evdeki nesnelerle oynanan oyun, uygulamada otomatik olarak kaydedilen bir görev değildir.

Ekrandan sonra listeden o gün en az hazırlık gerektiren seçeneği seçin. Bir örnek göstermek yeterliyse kart yapmaya gerek yoktur. Çocuk daha uzun eşleştirme oyunu istiyorsa hazır seti kullanabilir veya birlikte küçük bir set hazırlayabilirsiniz.